آرپژ

انتقال وبلاگ آرپژ به بلاگفا

2009-08-07T04:47:00.000-07:00

خواننده ی گرامی :

از مرداد ماه سال 1388 این وبلاگ به آدرس

www.arpezh.com

منتقل گردید.

پیام تسلیت برای آقای آروین صداقت کیش

2009-07-21T14:29:00.000-07:00

جناب آقای آروین صداقت کیش:

با سلام

وبلاگ آرپژ در گذشت مادر بزرگوارتان را به شما و خانواده محترمتان تسلیت عرض می نماید.

عرض تسلیت به دو هنرمند فرهیخته،آقایان رامین جزایری و غلام رضا میر هاشمی

2009-07-20T11:10:00.000-07:00

آقایان رامین جزایری و غلام رضا میر هاشمی

با سلام:

وبلاگ آرپژ این ضایعه دردناک و مصیبت وارده را به شما و خانواده ی محترمتان تسلیت عرض می نماید و از درگاه خداوند منان برای شما دو هنرمند گرامی صبر و شکیبایی مسئلت می نماید.

جناب آقای میرحسین موسوی

2009-06-10T09:38:00.000-07:00

با سلام

از آنجا که هنرمند واقعی در جهت رسانیدن جامعه به اهداف و آرمانهای انسانی تمامی قوای خود را مصروف تعالی فرهنگ جامعه خود می نماید ، لذا انتظار میرود که درعرصه های حرکات خود جوش و مردمی خاموشی نگزیده و درجهت نیل به رسالت یاد شده ، شفافیت آرمانهای خود را صریحا بیان کند. درهمین راستا ارکستر ملل به عنوان نهادی فرهنگی و غیر سیاسی ضمن اعلام حمایت معنوی از جنابعالی و آرزوی موفقیت برای شما در عرصه انتخابات سرود ایران جوان ( وطنم وطنم ) را که مدتی است به عنوان اثری شنیداری جهت تهییج روحیات ملی – میهنی توسط ستاد انتخاباتی شما مورد استفاده قرار می گیرد به طور رسمی به جنابعالی تقدیم میدارد. باشد که این یادگار، دست های مودت اهالی فرهنگ و سیاست را در هم بفشرد.
ارکستر ملل

قضیه از این قرار است «در خدمت و خیانت»

2009-06-10T09:36:00.000-07:00

پیمان سلطانی

جای آن است که خون موج زند در دل لعل زین تغابن که خزف می شکند بازارش

اگر رادیو با آن قدمت هشتاد ساله اش در ایران و تلویزیون با آن قدمت شصت و اندی ساله اش ادعای نجابت، پاکی و صداقت می کنند و می بینیم که گاه جور دیگری از آب در می آید، چه معامله ای با آن خواهیم کرد؟ دشنامش می دهیم یا پوزخند می زنیم و می گذریم؟ قبل از این که به پاسخ این پرسش ها پی برده باشم، فقط این را می دانم که هر دو (رادیو و تلویزیون) به برخی از ما نارو زده اند و البته این سرگذشت آن نارویی است که من پس از ماه ها سکوت می نویسمش. می نویسم و اگر علاج نکند، حداقل روشن خواهد کرد.
قصد ندارم وصف به خاطر خود وصف کنم که می خواهم برای روایت، این وصف را انجام دهم و بدون هیچ تشریفاتی روایت خواهم کرد. ما که لباس غربی ها را به تن نکرده ایم و در سلسله مراتب فرهنگ های غربی دست به دست نشده ایم، که بی آن که مستعمره باشیم، گاه شلاق استعمار غربی ها را بر گرده ی خود حس کنیم.
چند سال قبل در پی فعالیتی که در زمینه ی سرود ها و تصنیف های ملی میهنی انجام می دادم، دوستی ملودی ای از «لومر» را به نام «سلام شاهی» در اختیارم گذاشت. من این اثر را برای ارکستر سمفونیک و سازهای ایرانی تنظیم کردم (دوست دیگرم آقای بیضایی نیز هم زمان این کار را انجام دادند). من بر اساس آن ملودی اثری خلق کردم که آغشته به ارکستراسیون، هارمونی و استراکچری جدید بود، رنگ و بوی امروزی داشت، لحن شخصی مرا گرفته بود و فکر آمیخته شدنش با شعر را نیز با عزیزم استاد بیژن ترقی در میان گذاشتم و نهایتاً اثری شد که مورد اقبال عام و خاص قرار گرفت. صد و سی نوازنده و گروه کر در لوای ارکستر ملل همه با هم و یک صدا این اثر را اجرا کردند و در این میان سه تک خوان نیز حضور داشتند که هر یک با صدای خود لحنی به آن بخشیدند.
ملودی ای که صد سال پیش هم اجرا شده بود، یعنی همان زمانی که تصنیف های ارزشمندی چون «از خون جوانان وطن» (عارف قزوینی) و ... هم اجرا می شدند و با اقبال عمومی هم رو به رو بوده اند. صد سال پیش، ملودی لومر هم اجرا شد و مانند ده ها اثر دیگر هیچ محلی از اعراب نداشت. حدود صد سال بعد این اثر، که فی الذاته ملودی ای خام است، بازسازی و بارور می شود، شعر در کنار آن قرار می گیرد، ماه ها روی آن زحمت کشیده می شود و بیش از صد نفر شب و روز روی آن کار می کنند و در لحظات آخر تک خوانی می آید و مانند سایر عوامل اجرایی یک ارکستر می ایستد، در دو، سه جلسه تمرین ارکستر را مانند سایرین همراهی می کند و در لحظات آخر قصد دارد آن را ببلعد. امکان داشت از میان ده ها تک خوان یکی در جای دیگری باشد و درست برحسب تصادف یک نفر می آید و البته آن چیزی را می خواند که آهنگ ساز و رهبر ارکستر از او خواسته است و بعد می خواهد صاحب کار شود و این اجازه را رادیو و تلویزیون به صورت غیر مستقیم به او می دهند. من این را خیانت می دانم.
ارکستر «ملل» قرار بود به نام ارکستر «تخت جمشید» در کنار خواننده ی بزرگی چون محمدرضا شجریان در تخت جمشید کنسرتی را اجرا کند. استاد شجریان در نشستی دلایلی برای عدم همکاری با ارکستر اعلام کرد (که هیچ ربطی به ماهیت ارکستر ملل نداشت) که برای من قابل احترام بود و بالاخره این سعادت نصیب ارکستر نشد. به دلایل متعدد امکان حضور در تخت جمشید هم فراهم نشد. ماه رمضان در پیش بود. نوازندگان همراه ما از کشور ارمنستان قصد بازگشت داشتند و ما به ناچار می بایست حاصل تمریناتمان را به اجرا می گذاشتیم. به تالار وحدت رضایت دادیم و باید خواننده ای را در لحظات پایانی جایگزین می کردیم. چندین نفر پیشنهاد شدند. علیرضا قربانی را انتخاب کردیم، اما شرایط حضور ما در تالار وحدت به گفته ی یکی از مدیران وقت تالار در صورتی فراهم می شد که اولاً با شخصی به نام قربانی همکاری نکنیم (به دلیل مشکلاتی که آن زمان تالار با قربانی پیدا کرده بود) و بعد این که از خواننده ای به نام عقیلی استفاده کنیم. صدای آقای عقیلی را شنیدیم و قرار شد که این همکاری صورت گیرد. در اجرای بعد نیز به اصرار اسپانسر مجدداً مجبور به همکاری با آقای عقیلی شدیم و البته لازم به ذکر است که اجرای این اثر تحت عنوان «نخستین سرود ملی ایران» یا با نام «ایران جوان» و همین طور با نام «وطنم، وطنم» با اجرای آقایان حسین علیشاپور و سینا سرلک نیز به اجرا در آمده است و ارکستر بهترین اجرای خود را از این اثر با آقای علیشاپور انجام داده است.
بنا به درخواست دوستانم در رادیو اجرای این اثر را با ارکستر ملل به همراه آقای عقیلی در اختیار آنان قرار دادم، تنها به این دلیل که از ضبط بهتری برخوردار بود و از همان ابتدا تنها درخواست من از اهالی صدا و سیما این بود که حداقل حقوق معنوی آن رعایت شود. نه تنها رادیو و تلویزیون به عهد خود وفا نکردند که حتا اثر را به نام خواننده ی آن معرفی می کنند. مجری،تهیه کننده و نویسندهای که هنوز در این حد آگاهی قرار نگرفته است که اثر را به نام مؤلف بخواند، باید در حضور خود تردید کند. فرهنگ سازی را به دست چه کسانی سپرده اید؟ اثری متعلق به آقای وزیری است، به نام خواننده معرفی می شود، متعلق به آقای خالقی ست، همین طور، متعلق به آقایان پایور، علیزاده و مشکاتیان است نیز همچنین. مجری ای که هنوز تفاوت بین خالق و خواننده را نمی داند، تفاوت بین مؤلف و اجرا کننده را نمی شناسد، چگونه حق فرهنگ یک ملت را از طریق رسانه ادا می کند؟ وقتی دوست عزیزم، علیرضا جواهری، فریاد می زند که جلوی این خواننده سالاری را بگیرید، حکایت از همین ماجرا دارد. خواننده مانند سایر نوازندگان - که برخلاف خواننده همیشه نادیده گرفته می شوند- یک اجرا کننده است. آیا به یاد دارید در کنار بنان چه نوازندگان زبردستی آن آوای دل انگیز را جان می بخشیدند؟ آیا به یاد دارید خالق اثر «من از روز ازل» چه کسی ست؟ من به مجریان صدا و سیما یادآوری می کنم که نام مرتضا محجوبی را به یاد بسپارند و همچنین به یاد داشته باشند که به هیچ وجه حق توهین به خالقین موسیقی و هیچ هنر دیگری را ندارند. اینان همان کسانی هستند که پسوند استاد را تنها برای خوانندگان به کار می برند و تصور می کنند که آهنگ سازان و نوازندگان کارگزار خوانندگان اند. سازمانی که خود را موظف به رعایت حقوق مادی مؤلف نمی داند، از دیدگاه اخلاقی موظف است که حقوق معنوی او را رعایت کند. من همین جا اعلام می کنم که اثر «ایران جوان» متعلق به «ارکستر ملل» است و به ملت ایران نیز تعلق دارد؛ و تنها در صورتی که به نام مؤلف و خالق آن معرفی گردد، حق پخش آن از صدا و سیما مجاز است، من بر این اساس آن را به امانت در اختیار رادیو و تلویزیون گذاشته ام. خیانت در امانت نکنید.

اولين سرود ملي ايران اثر كيست؟

2009-06-10T09:35:00.000-07:00

ضیاءالدین ناظم پور*
در خصوص لزوم رعایت قوانین کپی رایت و ارج نهادن به حقوق مادی هنرمندان، سال هاست که همگی از جمله منتقدین، هنرمندان و مسؤولان گفته ایم و شنیده ایم هرچند اخیرا راهکارهایی در این خصوص ارائه و در بخش تکثیر غیر قانونی فیلم های سینمایی به صورت اجرایی در آمده است؛ لیکن هنوز هم به جایگاه واقعی حفظ حرمت آثار هنری به گونه ای شایسته دست نیافته‌ایم.
اما در بحث حقوق معنوی هنرمندان پایبندی به اخلاق هنری از سوی جامعه ی هنرمندان می‌تواند پایان بخش بحث هایی نظیر عنوان این نوشتار باشد.
اولین سرود ملی ایران در سال 1273 هجری شمسی توسط "ژان باتیست لومر" نوشته و در همان زمان توسط ارکستر سازهای بادی مدرسه ی نظام به اجرا در آمد. هرچند که پس از اجرای این سرود توسط ارکستر ملل در سال 1384 برخی در مورد واژه ی "اولین" که به این سرود اطلاق شده بود نظر مساعدی نداشتند، لیکن این اجرا تحسین اغلب اهالی موسیقی در مورد تنظیم، چگونگی اجرا و شعر سروده شده بر روی آن را در بر داشت.
ایده ی تنظیم مجدد این سرود برای ارکستر ملل به پیشنهاد آقای پیمان سلطانی و تایید شورای ارکستر صورت پذیرفت. در این تنظیم ضمن تطبیق عوامل ملودیک اثر با اصول موسیقی کلاسیک ایران و اضافه شدن اورتور، کودا و کادانس مناسب و با سرایش شعری ملی - میهنی توسط استاد بیژن ترقی و اجرای حماسی ارکستر، لحن جدیدی از این اثر خلق شد که منحصر به ارکستر ملل است.
همچنین آقای بیژن ترقی طی دست نوشته ای حق اجرای شعر آن را نیز به طور رسمی به پیمان سلطانی و ارکستر ملل واگذار و در صفحه ی 543 کتاب " آتش کاروان" به آن اشاره نموده اند. لذا ارکستر ملل این اجرای سرود مذکور را متعلق به خود می داند و هرگونه اجرای این سرود را، که بر مبنای این تنظیم و شعر توسط افراد یا گروه های دیگر صورت پذیرد، غیر قانونی و قابل پیگیری تلقی می‌کند. (یادآوری می شود که دو تنظیم توسط پیمان سلطانی و سیاوش بیضایی برای ارکستر ملل از این اثر انجام شده است، که هر دو در انحصار و اختیار ارکستر ملل هستند.)
شاید پخش چند صد باره ی این سرود از رادیو ها و شبکه های تلویزیونی مختلف کشور با معرفی آقای عقیلی به عنوان خواننده (البته اين اشتباهی است که از سوی مجريان صدا و سيما مدام انجام می گيرد که خواننده را مؤلف و تنها مجری آثار موسيقی می دانند)، ایشان را مجاب نموده است که تصور کنند این اثر متعلق به خودشان است و هر کجا که دلشان بخواهد می توانند با اجرایی ضعیف این سرود را بخوانند و فراموش کنند که حتی نامی از ارکستر ملل به عنوان صاحب اثر ببرند.
آقای عقیلی که بخش مهمی از شهرت و اعتبار خود را مدیون ارکستر ملل و این سرود هستند، باید بدانند که این اثر را نه تنها ایشان بلکه آقایان سینا سرلک و حسین علیشاپور نیز به همراه ارکستر ملل خوانده اند و اتفاقا اجرای آقای حسین علیشاپور به دور از تحریر‌های تقلیدی و فریادهای تصنعی زیباترین اجرای این سرود است که در سی و یکم فروردین 87 در مقابل سر در باغ ملی تهران به سمع مخاطبین ارکستر رسید. در پایان یاد آور می‌شوم که بهتر است ابتدا به حریم معنوی یکدیگر احترام بگذاریم و سپس رعایت قوانین کپی رایت را انتظار داشته باشیم.
*مدير اجرايي اركستر ملل

یک اثر متعلق به کیست؟

2009-06-09T13:43:00.000-07:00

روشنک دیبا

در پاسخ به پرسش فوق، قطعاً نام خالق اثر به ذهن می رسد و سؤال بعدی این است: خالق اثر کیست؟ پاسخ به این سؤال به سادگی پرسش قبلی نیست. ما چه کسی را به عنوان خالق یک اثر می شناسیم؟ همه می دانند که روند تکامل هنر یک روند پلکانی ست، و هر هنرمند از استادانش و محیط اطرافش می آموزد و تأثیر می پذیرد و بر دستاوردهای آنان به سهم خود پله ای می سازد که شاید از فراز آن بتوان افق را گسترده تر دید. اما این امر به سادگی اتفاق نمی افتد. قطعاً در بررسی تبار شناسی یک جریان هنری و تاریخ یک اثر سخن از سرچشمه های آفرینش آن به میان می آید اما در نهایت یک اثر متعلق به کسی ست که به آن جان بخشیده است. "در تمام اعصار دلاورانی هستند که کارهای اعجاب انگیزی می کنند، زیرا نمی توانند کاری غیر از آن انجام دهند، و نه آن ها و نه دیگران پی نمی برند که چگونه و چرا چنین کارهایی انجام می گیرند. پیش از آفرینش کامل یک اثر، حتا کسی پی نمی برد که چه چیزی در حال وقوع است و خودِ شخص به هیچ وجه پی نمی برد که چه کرده است، مگر لحظه ای که آن را تماماً به انجام برساند."[1]
روند آفرینش یک اثر به صورتی است که در هر مرحله ای از ایده تا اجرا وامدار آموزه ها و الهامات هنرمند است که با درون او می آمیزد و در نهایت خلق اثر صورت می پذیرد. هرگز هیچ هنرمند بزرگ و معتبری نقش ایده ها و الهاماتی که از محیط خود و آثار پیشینیان خود جذب کرده را انکار نکرده است. با این وجود یک اثر به نام پدید آورنده ی آن شناخته می شود. گرچه بر کسی پوشیده نیست که اگر هنرمندی از خود، از درون خلاّقه ی خود، بر یک اثر چیزی نیفزاید که به آن هویت تازه ای ببخشد، به صورتی که روایت جدیدی اتفاق نیفتد، اثر او به نام سرقت هنری شناخته می شود.
"در زمینه ی کارهای هنری، خالق مانند بقیه ی مردم زندگی می کند، او نسبت به تغییرات در شیوه ی زیستن حساس است و هنرش به طور اجتناب ناپذیری متأثر از شیوه ای است که هر نسل زندگی می کند، متأثر از شیوه ای است که هر نسل آموزش می بیند و متأثر از شیوه ای است که به تکاپو می افتد، تمام این ها کمپوزیسیون آن نسل را می آفریند."[2]
چنانچه هرگز کسی ادعا نکرده که نقاب هایی که پیکاسو ساخته متعلق به قبایل افریقایی ست و تنها تأثیر پذیری پیکاسو از هنر افریقایی مطرح می شود، و یا برخی تابلو های نقاشی ماتیس به نام نگارگران ایرانی امضا نمی شوند و بسیار موارد مشابه دیگر. در ادبیات نیز هیچ کس غزلیات حافظ را به نام خواجوی کرمانی نمی شناسد، گر چه همه می دانند و حافظ نیز اذعان دارد که از خواجو تأثیر بسیار گرفته است.
حتا بیرون از حوزه ی آثار هنری، اگر شما به یک مخترع، ایده ی ساخت یک محصول را بدهید، و او آن را بسازد، نمی توانید برای ثبت اختراع به نام خود اقدام کنید! و خریدار یک اثر نیز حقوق مادی آن را داراست، نه حقوق آفرینش آن را.
با توجه به نکات مذکور در نظر دارم مطلبی را مطرح کنم. نظر به این که نخستین سرود ملی ایران که منسوب به لومر است، تنها یک ملودی بوده و آن نیز به دلایل بسیارِ تاریخی و اجتماعی به فراموشی سپرده شده بوده و پس از سال ها توسط آقای پیمان سلطانی غبار آن زدوده شده و با یک انگیزه ی تحسین برانگیز ملی به شایستگی برای ارکستر آهنگسازی و تنظیم و اجرا گردیده و به پیشنهاد ایشان یکی از بهترین ترانه سرایان امروز ایران بر اساس آن برای نخستین بار شعری سروده، این اثر در واقع به صورت تازه ای روایت شده و تولدی دیگر و جایگاه نوین و ارجمندی یافته است. معتقدم چنانچه تنها ضبط باقی مانده از آن اجرا را بشنوید، درمی یابید که چه کار عظیمی صورت گرفته تا این اثر به میان مردم برده شود و چنان باشد که اکنون هست. بی تردید آقای سلطانی در مقام آفریننده ی این اثر قرار می گیرد، چرا که کاری بسیار فراتر از بازخوانی آن انجام داده است. با این وصف متأسفانه حقوق معنوی این اثر چنان که باید رعایت نمی شود. این اثر در بازار منتشر نشده و تنها از رادیو و تلویزیون به مناسبت های مختلف پخش می گردد، اما فقط نام خواننده ی آن ذکر می شود. روشن است که خواننده ی یک اثر در اجرا نقشی چون دیگر نوازندگان دارد و یکی از اعضای موقت یا دائمی یک گروه موسیقی ست و با هیچ معیار عقل پسندی به عنوان مؤلف یا صاحب یک اثر موسیقایی شناخته و یا پنداشته نمی شود. همان طور که سرود «ای ایران» استاد خالقی اجراهای متعدد دارد و هیچ کدام از خوانندگان آن به نام مؤلف آن شناخته نمی شوند. بنابراین شایسته است که وقتی از اثری لذت می بریم، بدانیم اثر کیست. عقیده دارم که رسانه ها و مردم با حمایت از چنین حرکت هایی در عرصه ی موسیقی ملی مشوق دیگر جوانان موسیقی دان مستعد و خلاق در این مسیر خواهند بود تا ما هر روز موسیقی غنی تر و به تَبَع زمانه ی زیباتری داشته باشیم.
[1] پیکاسو- نوشته ی گرترود اشتاین- ترجمه ی فروزان گنجی زاده
[2] همان

كنسرت دستان و همايون شجريان در شيكاگو نيز با اقبال فراوان بر گزار گرديد

2009-05-21T13:46:00.000-07:00

اين كنسرت نيز چون چندين كنسرت ديگر اين مجموعه در محيط دانشگاهي نوردسترن يونيور سي تي و بين جوانان بر گزار شد.

اين گونه به نظر مي‌رسد كه حركتي هدفمند از طرف گروه دستان و همايون شجريان جهت ارائه‌ي كارهاي موسيقي دستگاهي براي جوانان ايراني و ايراني تبار در كشور آمريكا در حال انجام مي‌باشد .

کنسرت مینیا پولیس دستان و همایون شجریان با استقبالی دور از انتظار در میان علاقمندان جوان ایرانی برگزار شد

2009-05-17T13:17:00.000-07:00

در میان شهر ها ی امریکا مینیا پولیس از مناطقی است که کمتر مورد توجه برنامه گزاران ایرانی بوده و بندرت در آن کنسرت موسیقی دستگاهي برگزار گردیده . اين‌بارخانه هنر ایران دانشگاه مینسوتا، همان گونه که از اسمش پیداست تشکیلاتیست که توسط دانشجویان جوان ویا فارغ‌التحصيل ایرانی و یا ایرانی تبار اداره میشود بر گزاری کنسرت دستان و همایون شجریان را به عهده داشت که در نهایت نظم و به بهترین حالت ممکن از عهده این کار برآمدند.

جا دارد كه از چند تن از این عزیزان جهت تشکر نام برده شود تا علاقمندان به فرهنگ ایران با نام حامیان بی ادعای این مرز و بوم و اصالت های فرهنگیش اشنا شوند:

امیر حسین کیائی . آیدا شاه قاسمی . بکتا ش بقراطی . فروه مخصوص. مهسا منتظر القائم .ایمان آگنج

گروه دستان و همایون شجریان نیز پس از یک هفته استراحت در میان استقبال بی نظیر علاقمندان اجرائی بسیار خوب را ارائه نمود که براثر آن تا ساعاتی پس از اتمام برنامه شرکت کنندگان انان را در میان گرفته و حاضر به ترک محل نبودند.

واشینگتن و آتلانتا مقدم هنرمندان دستان وهمایون شجریان را گلباران نمود

2009-05-14T03:39:00.000-07:00

واشینگتن مقدم هنرمندان دستان وهمایون شجریان را گلباران نمود

استقبال پر شور و حال ایرانیان مقیم واشنگتن که بعضی همراه دوستان امریکائی خود آمده بودند فضای نستالژیکی در سالن دانشگاه جرج ماسن ایجاد نموداین اولین اجرای مستثل همایون شجریان در آمریکا بود

كنسرت آتلانتا با موفقيت برگزار گرديد

تماس مختصری با گروه دستان داشتیم و مطلع شديم کنسرت اتلانتا با موفقیت و استقبالی بسیار خوب بر گزار شد و یک هفته استراحت تا کنسرت بعدی در مینیاپولیس فرصتی است تا هنرمندان رنج سفر های پی در پی و طولانی را از تن به در کنند

Minneapolis

Friday, May 15th, 2009

Time: 7:30 pm

Ted Mann Concert Hall

2128 Fourth Street South

Minneapolis, MN 55455

Info: 1-(612) 481.0833 or e-mail us at iham@umn.edu.

Sacramento

Friday May 22, 2009

Time: 8:00 pm

SACRAMENTO STATE UNIVERSITY

University Theater,Shasta Hall 113

Info: 1-(916) 705 8798

Los Angeles

Saturday May 23, 2009

Wilshire Ebell Theatre

4401 West 8th St., L.A, Los Angeles, CA, 90005

Info: 1-(323) 939-1128 & (714)870 54 09

San Francisco

Sunday May 24, 2009

Palace Of Fine Arts

3301 Lyon St

San Francisco, CA 94123, United States 1-(415) 563-6504

Info: 1-(510) 888 2376

San Diego

Thursday May 28, 2009

Time: 7:30PM

The Neurosciences Institute

10640 John jay Hopkins Drive

San Diego, CA 92121

Info: 1-(858) 653-0336

Seattle

Friday May 29, 2009

Benaroya Hall

200 University St. Seattle, WA 98101-3428

Info: 1-(206)719-6447

Vancouver

Sunday May 31st, 2009

Time: 8 pm

Centennial Theater

2300 Lonsdale Ave, North Vancouver

Info: 1-(604) 904 8866

Toronto

Friday, June 5, 2009

Time: 8 pm

Toronto Centre for the Arts

5040 Yonge St,

Ticket Master: 1-416-872-1111

Montreal

Saturday June 6th, 2009

Salle Marie- Gerin-Lajoie

Pavillon Judith Jasmin

405, rue Ste- Catherine E

Metro Berri– UQAM

Info: 1-(514) 678 -4030

Ottawa

Sunday June 7th, 2009

Time: 7:30PM

Canadian Museum of civilization

Info: 1-(613) 889 4700

در حاشيه كنسرت گروه دستان همراه با همايون شجريان / 2

2009-04-30T12:00:00.000-07:00

حسین بهروزی نیا برای سال 2010 به فستیوال جهانی عود نوازان که در ترکیه بر گزار میگردد دعوت شد.

حمید متبسم هنرمند پرتلاش در فاصله یک هفته ئی بین کنسرت های اروپا و آمریکاسه کنسرت با گروه مضراب در لهستان آلمان و سوئیس بر گزار مینماید که 2 کنسرت اول به خوانندگی سالار عقيلي و سومی به صورت گروه نوازي و بدون خواننده مي‌باشد.

پژمان حدادي به همراه پس از اين تور همراه امام یار حسینوف کمانچه نواز از اذربایجان یک مجموعه کنسرت در اذربایجان وایران اجرا خواهد نمود.

همايون شجريان به همراه سعيد فرج پوري به ايران برگشتند و در راه آماده شدن براي رفتن به تور آمريكا مي‌باشند.

در حاشيه كنسرت گروه دستان همراه با همايون شجريان

2009-04-29T01:17:00.000-07:00

شما که سال ها ریتم کار کرده اید کار کردن با همایون شجریان که خود از نوازندگان چیره دست تنبک است چه حسی دارد؟ ایا متفاوت است با تجربیات دیگر؟

حدادی: عالیست .خودت بهتر میدونی آدم وقتي جواب کارش را میگیره لذت بخشه به نظر من همایون فقط یک خواننده نیست درک موسیقائی بسیار بالائی دارد. وكلا موسيقي در آن ژني‌ست.

شما بیش از همه افراد دستان سابقه همکاری با همایون را دارید هم ساز وهمراه آواز همچنین اهنگ سازی چند سال و از چه زمانی با همايون كار كرديد و آشنا شديد؟

فرج پوری: خیلی وقته یادم نیست از همان اولین روز که اومد با پدرش تنبک زد من بودم ما دیگر یک خانواده هستیم

جناب بهروزي نيا استقبال بينندگان از موسيقي ايران چگونه‌است؟

بينندگان چه ايراني چه خارجي وقتي براي شنيدن موسيقي به سالن مي‌آيند واقعا سر پا گوش هستند و هميشه از گروه‌ها ي ايراني حمايت كردند و از راه‌هاي دور و نزديك براي ديدن كنسرت آمده‌اند.

کنسرت یک معجزه بود، یک گنجینه بود

2009-04-28T16:46:00.000-07:00

به دیدارکنسرت دستان و همایون شجریان رفتم با توجه به دور بودن محل کنسرت از محل سکونت من واینکه کنسرت یکشنبه 26 اپریل بود وامروز روز کاری باهمه درگیری ها ومشکلات ساعتی را به تماشای یک اجرای ارزشمند نشستم که از این بابت بی نهایت خوشحالم.

نمیدانم این نوشته منرا در سایتتان قرار میدهید یا نه ولی تنها محلی هست که میتوانم در این باره حرفم را بزنم. من 28 سال است که دروین بطور حرفه ئی به موسیقی میپردازم وسازم هم آلتوست وبا ارکستر های مختلف همکاری داشتم.تمام مدتی که در سالن کنسرت مشغول شنیدن وتماشای اجرای زنده این مجموعه بودم با لذتی سرشار به این میاندیشیدم که این یک گنجینه است یک معجزه است و تکرار نشدنیست .

برنامه در 2 بخش بود و هر یخش بیش از یک ساعت و نوازندگان بدون پارتیتور بدون رهبر قطعاتی بسیار پیچیده و نکنیکی را با مهارت کامل مینواختندهنوز که ساعت ها از اجرا گذشته است این تفکر مرا رها نمیکند که چونین هنرمندان ارزشمندی به چه جهت مورد حمایت دولت ها و کمپانی های بزرگ نیستند و از این که من نیز در این حرفه ام غمی تلخ آزارم میدهد. بسیار دارم ولی نمیتوانم ذهنیات خود را بنویسم پس به موسیقی پناه میبرم.

فرشید بزرگی27 آپریل 2009 -وين

------------------------------------------

برنامه کنسرت‌ها در امریکا و کانادا:

8 می (18 اردی‌بهشت 88) واشنگتن
10 می (20 اردی‌بهشت 88) آتلانتا
15 می (25 اردی‌بهشت 88) مینسوتا
16 می (26 اردی‌بهشت 88) شیکاگو
17 می (27 اردی‌بهشت 88) دالاس
22 می ( 1 خرداد 88) ساکرامنتو
23 می (2 خرداد 88) لس آنجلس
24 می (3 خرداد 88) سن خوزه
29 می ( 8 خرداد 88) سیاتل
31 می (10 خرداد 88) ونکور
5 جون (15 خرداد 88) مونترال
6 جون (16 خرداد 88) تورنتو
7جون (17 خرداد 88) اوتاوا

مونیخ از زیبائی افرینان دستان و همایون شجریان استقبال شایسته ای نمود

2009-04-28T16:36:00.000-07:00

روز شنبه 25 آپریل برنامه سر ساعت در میان تشویق شرکت کنندگان اغاز شد در سالن انتظارفبل از شروع همه صحبت ها از این مجموعه بود و آلبوم منتشر شده 2 سی دی با دفترچه 40 صفحه ئی همراهش در دست همه بودبا پایان پذیرفتن هر قطعه تشویق شرکت کنندگان ارتباط قطعات را از یکدیگر میگسست

در میان بخش اول و دوم فرصتی بود برای هم صحبتی با شرکت کنندگان همه نهایت خرسندی خویش را اعلام میداشتند. بخش دوم نیز وقتی تصنیف وطن اجرا میشد شور و حال دیگری داشت و در پایان هم عکس های یاد بود و امضای سی دی ها شبی فراموش نشدنی برای شرکت کنندگان را رقم زد.

محمد جواد رهنمائ

ساده و صميمي / ابراز علاقه‌ي يك بيننده‌ي ايراني در مورد كنسرت گروه دستان در لندن

2009-04-23T12:52:00.000-07:00

با عشق وشوری فراوان 10 روز پیش بلیط کنسرت را خریدم به یاد تابستان گذشته افتادم که با چه مکافاتی در تهران از اینترنتی که سرعتش بی نهایت کم بود با 2 روز تلاش شبانه روزی بلیط گرفتم.

من از طرفداران سر سخت استاد شجریان هستم و فرزند ایشان را هم که دست پرورده چنان پدری هست طبیعتا خیلی دوست دارم

.دلشوره عجیبی داشتم با وجودی که می دانستم در شروع کنسرت برق قطع نخواهد شد ولی خاطره تلخ سال پیش آزارم می داد. برنامه در ساعت اعلام شده شروع شد و هنرمندان گروه دستان به ترتیب سامانی. حدادی. متبسم. همایون. بهروزی نیا. فرج پوری با تشویق مردم به روی صحنه آمدند.همگی بسیار شاد با آرامشی مشهود در چهره ها که به بیننده حس خوبی می داد.

نگاه ها ولبخند هایشان به یکدیگر نشان از صمیمیت عمیقی بین آنها بود .آواز ها دلنشین و ترانه ها عارفانه و عاشقانه بود.قیژک کولی.با شور خاصی اجرا شد.زمانی که نوازندگان همصدا با سازشان زهی عشق می خواندند.کاملا در صورت ها و چشمانشان زهی عشق منتشر می شد.انصافا گروه دستان از افتخارات موسیقی کشور ما هست

من تا حالا هیچوقت گزارش ننوشتم ولی سال قبل از اینترنت این مطالب روز شمار را روی سایت دیگریمیخواندم فکر کردم این ها را بنویسم و برای شما ایمیل کنم

با تشكر از شما مهناز اکملی دانشجوی کامپیوتر از بیرمنگهام-انگلستان

دريا دادور به اجراي برنامه مي‌پردازد

2009-04-21T11:57:00.001-07:00

دريا دادور خواننده سوپرانو‌ي پر آوازه‌ي ايراني 7 جون 2009 در كشور انگلستان و در شهر لندن به اجراي كنسرت خواهد پرداخت.

شايان ذكر است در اين كنسرت سبك‌هاي مختلفي از موسيقي مانند موسيقي فلكلور ايران به اجرا در خواهد آمد.

براي اطلاعات بيشتر به آدرس:

www.daryadadvar.com

مراجعه فرماييد.

دومين كنسرت از مجموعه تور گروه دستان و همايون شجريان شب گذشته در سالن فلارموني شهر كلن در كشور آلمان برگزار شد.

2009-04-19T06:40:00.000-07:00

جواد رهنمائي خبر نگار ما در اروپا به اين وبلاگ گفت: كنسرت راس ساعت 20 آغاز شد كه با خوش‌آمد گويي دكتر شمس انوري همراه بود.

نور پردازي از كيفيت قابل توجهي برخوردار بود و حضور علاقه‌مندان به سالن بزرگ فلارموني گرماي خاصي بخشيده بود.

زخمه‌هاي نرم تار كه با لطافت خاصي همراه بود بينندگان اين كنسرت را به سكوت و حضور دعوت نمود،سپس بربط ادامه‌كار را به صداي پر طنين همايون شجريان سپرد و برنامه ادامه يافت.

شايان ذكر است اين كنسرت در ساعت 22.30 پايان پذيرفت.

اولین کنسرت از مجموعه کنسرت های اروپا و امریکای همایون شجریان همراه دستان در میان استقبال پر شکوه علاقمندان برگزار شد

2009-04-18T06:09:00.000-07:00

اولین کنسرت از مجموعه کنسرت های اروپا و امریکای همایون شجریان همراه دستان در میان استقبال پر شکوه علاقمندان که با حضورخودوآمدن از فواصل دور ونزدیک سالن کنسرت را مملو عشق و محبت کرده بودند در هوای لطیف بارانی بهاری آمستردام برگزار شد.

حضور جوانان ايراني در سالن Tropentheater
که بعضی از آن ها سال هاست از ایران به دور هستند و تعدادی از انها حتی هرگز ایران را ندیده اند در کنار بسیاری از اروپائیان‌قابل توجه بود. گروه دستان و همایون شجریان با انرژی فراوان اجرائی بسیار موفق را ارائه دادند.

حاشيه‌ها

به گفته‌ي سايت: http://www.tropentheater.nl/smartsite.shtml?ch=FAB&id=5082&ActiviteitID=5163&BeginDatum=4/17/2009%208:30:00%20PM&RecordTitle=Homayoun%20Shajarian%20% 26%20Dastan%20Ensemble

بليت‌هاي اين اجرا از چند روز پيش به اتمام رسيده بود.

خبرنگار وب لاگ آرپژدر اروپا: جواد رهنما يي

عكس: جواد رهنمايي

ويرايش متن: آرپژ خياط تيموريان

بنا به درخواست تعداد زيادي ازاهالی سرزمین موسیقی، علاقمندان به همایون شجریان و یاران و دوستداران گروه دستان

2009-04-16T17:18:00.000-07:00

بنا به درخواست تعداد زيادي ازاهالی سرزمین موسیقی، علاقمندان به همایون شجریان و یاران و دوستداران گروه دستان، بر آن شديم تاروز شمار تور امریکای شمالی این عزیزان راهمانند تور اروپائی سال گذشته با همکاری علاقمندان بر روی اینترنت قرار دهیم قبل از شروع جهت پاسخگوئی به سوالاتي كه با ایمیل وتلفن های مکرردر مورد این مجموعه برنامه شده بود سر تمرین گروه مضراب به سراغ استاد حمید متبسم رفتیم و در اين رابطه به گفت و گوي كوتاهي نشستيم.

با سپاس از وقتی که دراختیارما گذاشتید بیشترعلاقمندان مايل هستند بداننددر تور جدید کار تازه ای ارائه مي‌دهید؟

در اين مجموعه كنسرت‌ها همان قطعات دو آلبوم غيژك كولي وخورشيد آرزو اجرا خواهد شد و ما برنامه های تازه ای که آماده می کنیم را همیشه در نقاط مختلف به اجرا می گذاریم و این بار باقیمانده تور اروپائیمان و در ادامه تور آمریکای شمالی را با این رپرتوار دنبال خواهیم کرد.

گروه دستان در اجرا‌هاي سال‌هاي قبل خود مثل اجراهايي كه با خانم پريسا و آقايان شهرام ناظري و سالار عقيلي داشته، مجموعه‌هاي دوم و سوم را هم به روي صحنه برده ومنتشر شده آيا از همكاري همايون شجريان و گروه دستان هم بايد همين انتظار را داشت يا خير؟

سعی و قصد ما این است.

با توجه به زمان برگزاری این کنسرت ها که با فاصله کمی از مجموعه برنامه های مختلف نوروزی ایرانی برگزار میشود و وضعیت نا بسامان اقتصادی در اروپا و امریکا و هزینه های بسیار سنگین این سفر ها و زحمت زیادی که فرد فرداعضای گروه وخواننده متحمل می شوید ایا بازدهی مناسبی دارد؟

ما تا آنجا که بتوانیم کارمان را انجام می دهیم مانند همه مردم دنیا، بعلاوه استقبالی که تاکنون از این برنامه شده نشانی از مشکلات اقتصادی ندارد.

با تشكر از شما

بابك كامگار برنده‌ي جايزه‌ي اول موسيقي فيلم دركشور هلند شد

2009-04-15T16:49:00.000-07:00

بابك كامگار نوازنده تار و سه تار و آهنگساز جوان ايراني مقيم هلند چندي پيش جايزه‌ي اول موسيقي فيلم را در فستيوال

Unheard film festival , the Battle 2009 Amsterdam

دريافت كرد

وي متولد سال 1359 مي‌باشد و در سال 2000 ميلادي ايران را به مقصد هلند ترك كرد و در آن كشوربه تحصيل موسيقي پرداخت ليسانس خود را اخذ نمود و هم اكنون مشغول ادامه تحصيل مي‌باشد.

وي در گفتگو با وب لاگ آرپژگفت: در اين فستيوال 55 نفر شركت داشتند كه 15 نفر كانديد گرفتن جايزه شدند وبعد از آن من به عنوان نفر اول برگزيده و اين جايزه را دريافت نمودم

كامگار در ادامه افزود: يكي از جوايزي كه به من داده شد شركت در

لندن است كه براي من بسيار ارزشمند و حائز اهميت است symposiume film music

متبسم:هنر باید در لحظه تاثیرگذار باشد/قسمت دوم مصاحبه با حميد متبسم درباره‌ي آلبوم ( به نام گل سرخ )

2009-04-13T12:48:00.000-07:00

استفاده از ساز سیتار در این مجموعه به چه منظور بود؟ آیا با افزوده شدن یک ساز غیر ایرانی در ساز بندی، این اثر جزو آثار تلفیقی ایرانی-هندی به شمار می‌آید؟ آیا فکر نمی‌کنید ورود ناگهانی این ساز، به حال و هوای ایرانی این اثر و همچنین چهارچوب موسیقی ایرانی لطمه وارد می‌کند؟ چرا که مجموعه‌ی "به نام گل سرخ" در غالب موسیقی دستگاهی ایران عرضه شده و ساز سیتار جزو ساز‌های اصیل هندوستان به شمار می‌رود. همچنين لطفا بفرمایید ساز سیتار در چه گوشه‌ای نواخته و آیا برای این ساز هم نت نوشته‌شده بود یا نوازنده به صورت آزاد بر اساس حس و حال خود نواخته است؟
حال و فضای تکنوازی سیتار در این مجموعه به نوازنده توضیح داده شده و خطوط در همنوازی ها همگی نوشته شده و از قبل ساخته شده است، از آنجا که سیتار موسیقی هندی خالص اجرا نمی کند و تحت تاثیر نظر نگارنده است، عنوان تلفیقی برای این تقابل مناسب نیست.

اصولا در کار هنر جستجوی منظور و هدف و ضرورت به جائی نمی رسد، نظم هنر با نظم پدیده های دیگر متفاوت است و در ذات هنر "بهم ریختن و در بی نظمی نظم جدیدی پدید آوردن" نهفته است.

انتظار نوپردازی در هنر موسیقی ایران با نگرانی صدمه خوردن به چهارچوب آن سازگار نیست، آنچه متحول می شود تغییر می کند و حتما به چهار چوب گذشته اش صدمه می خورد، البته فقط در آن اثر! در کنار کوچکی همچو من، هستند بسیاری از بزرگان که حافظ چهار چوب قدیمی این هنر اند؛ پس جای هیچ نگرانی نیست. استعاره و فانتزی در کلام "به نام گل سرخ" مرا به آنجا می برد که بی پروا باشم. به این فراز شعر توجه کنید: زین بر نسیم بگذار تا بگذری از این بحر؛ وز آن دو روزن صبح در کوچه باغ مستی باران صبحدم را بر شاخه اقاقی آئینه خدا کن. هنگامی که می توان اینگونه در شعر بی پروا بود چرا در موسیقی نباشیم؟
ساز سیتار در هلند ضبط شده و یا به خاطر ضبط این ساز به کشور دیگری سفر کردید؟
این نوازنده جوان در هلند زندگی می کند و من این بخش کار را در استودیوئی در آلمان ضبط کردم.
آقای سیدهارت کیشنا با موسیقی ایران و کارهای دستان آشنایی داشتند یا خیر؟
تازه آشنائی پیدا کرده اند.

آیا اجباری در کار بود که این اثر فقط با گروه دستان اجرا شود؟ شما در این سی دی از 3 نوازنده‌ی میهمان دعوت به همکاری کردید، آقای سید هارت کیشنا برای نواختن سیتار – آقای پویا سرائی نوازنده‌ی سنتور و آقای رضا آبائی نوازنده‌ی قیژک. اگر بخواهیم وجه تشابهی در ساز بندی این مجموعه و سازهای غربی پیدا کنیم به نظر می‌رسد شما از قیژک به عنوان ویولن آلتو استفاده کرده‌اید و از سنتور برای رنگ بندی کار به عنوان پیانو. سیتار هم که در واقع سولیست محسوب می‌شود. پس بهتر نبود این کار برای یک ارکستر غربي تنظیم و نواخته می‌شد؟ با ورود سیتار این قاعده که حتما باید از ساز ایرانی استفاده شود شکسته شده بود، چرا این کار انجام نشد تا کار کمی روان تر به گوش شنونده برسد و از این سنگینی یا به قولی فلسفی بودن رهایی یابد؟
منظورتان این است که اگر اینگونه می شد دیگر سنگین و فلسفی نبود!؟

یا منظورتان این است که فلسفی و سنگین بودن خوب نیست!؟ یا شاید می خواهید بگوئید که ویلن آلتو و پیانو در ایجاد چنین فضائی مجازند و سنتور و غیژک خیر!؟ منظور از "روان بگوش رسیدن" اگر راحت درک شدن است و اگراشاره ای است به پیچیدگی این اثر، تائیدی است بر "به نام گل سرخ" و تشویقی برای من. چرا که هر آن موسیقی که تازه است، گوش تازه می خواهد و با باورهای مطلق و تنگ نظری هماهنگی ندارد. در ارتباط با تنظیم این اثر برای ساز های غربی: تمام این کار هائی که شما می گوئید می توانست انجام بشود، ولی این فقط به صاحب اثر برمی گردد اينکه چگونه کارش را ارائه کند. گروه دستان یکی از بهترین های همنوازی در ایران است و برای من افتخاری است که دستان این اثر را اجرا کرده است و در این ارتباط اجبار کلمه ای است نامناسب. استفاده کردن از سازهای دیگر نیز در برنامه کاری گروه دستان و بر اساس ضرورت همیشه ممکن است.

منظور من این نبود که اگر از ارکستر سنفونیک استفاده می‌کردید دیگر کار سنگین و فلسفی نبود یا این که سنگین و فلسفی بودن خوب نیست. منظور من ارتباط برقرار کردن سریع مخاطب با اثر است. ببینید گوش مردم ایران سال‌ها است که با ارکستر های بزرگ آشنا شده ارکستر‌هایی چون گلها – رادیو و... گرچه از دهه‌ی 50 به بعد آنسامبل‌های سازهای ایرانی بسیاری تشکیل شد و خوش درخشیدند اما هنوز مردم با ارکستر بزرگ راحت تر ارتباط می‌گیرند و جالب است بدانید که به تازگی در ایران هر آنسامبل جدیدی که تشکیل می‌شود اکثرا ارکستر بزرگ هستند و سبک و شیوه‌ی ارکستر گلها – ارکستر ملی و ... را دنبال می‌کنند و تنها ارکستر بزرگی که تشکیل شده و راه جدیدی را پیش گرفت ارکستر ملل بوده با این که هزینه کار ارکستر بزرگ بیشتر از یک ارکستر 8 نفره است و عملا کار با ارکستر بزرگ کاری است دشوار چون المان‌هایی را می‌طلبد که در ایران زیاد در دسترس نیست از جمله مکان تمرین خوب، رهبر ارکستر خوب و... شخصا معتقد هستم که ادای مطلب با یک ارکستر 8-9 نفره بسیار سخت‌تر از یک ارکستر مثلا 50 نفره است اما در بین مخاطبین چنین برداشتی وجود ندارد. اگر در این باره توضیحی دارید بفرمایید؟
من به این اعتقاد دارم که هنر باید در لحظه تاثیرگذار باشد، لیکن هنرمند نباید کیفیت های کار خودش را تحت تاثیر این نظریه قرار بدهد. حجم ارکستر نشان کیفیت کار نیست و هر اثر موسیقائی فرم و سازبندی خود را می طلبد و هم از این روست که پدیده های تکنوازی، دو نوازی، تریو تا ارکسترهای مجلسی و سمفونیک و غیره به وجود آمده است. سنگین و فلسفی اگر عناوین درستی برای "به نام گل سرخ" باشد! هدف آهنگساز نبوده، بلکه به ذات کار مربوط است و اجتناب ناپذیر. شاید بهتر است بجا ی سنگین یا فلسفی بگوئیم که این کار متفاوت است. این درست مانند این است که شما یک غذای سنتی طبخ کنید که تکلیف طعمش برای همه مشخص است و آشپز اگر از دستور مرسوم طبخ آن غذا عدول کند مورد سئوال قرار می گیرد، نه در مورد اصل آن! در این مورد ولی، متریال های شما سنتی است و غذا سنتی نیست و نمی خواهد باشد.
حال باید دید، آنکه این غذای تازه را ارزش گذاری می کند ذائقه ای سلامت دارد؟ یا اساسا برای چشیدن طعم دیگری آماده است؟
در هر حال، من به عنوان پدیدآورنده و مسئول این اثر، به سلیقه مخالف همه آنهائی که با گشاده قلبی و تامل و نه با پیش داروی و معیار های سنتی "به نام گل سرخ" را می سنجند، احترام می گذارم و برای شنیدن سخن شان همه گوشم.

دوست دارم کمی به مسائل فنی کار بپردازم، ضبط آلبوم "به نام گل سرخ" چند ساعت زمان برد؟
درست بخاطر ندارم ولی فکر می کنم مجموعا چهار روز.

آیا ساز‌ها تک تک ضبط گردیده (گروه دستان) یا به صورت گروه نوازی نواخته و ضبط شد؟
ما معمولا سعی بر اجرای گروهی در استودیو داریم و بسیاری از آثار دستان اینگونه ضبط شده اند، در ارتباط با این کار ولی در گروه های مضرابی، کششی و کوبه ای به استودیو رفتیم.

همان طور که می‌دانیم اعضا گروه دستان به جز آقای فرج پوری هیچ یک در ایران ساکن نیستند و شما فقط برای اجرای کنسرت به ایران سفر کردید، با اين توصيف، این آلبوم چه موقع ضبط گردید؟
شما می دانید که ما در چند سال اخیر زمان زیادی در ایران بودیم و کنسرت های متعددی دادیم، به علاوه، سفر های مشترک ما به نقاط مختلف جهان به ما این امکان را می دهد که باهم باشیم و به برنامه های آینده مان بپردازیم و تمرین کنیم.

برنامه‌ی آینده شما چه خواهد بود؟
دو کار قدیمی ام "ونوشه" برای سه تار و ارکستر سازهای ملی و "رقص ناز" برای تار و ارکستر سازهای ملی را که قبلا با قلم و دوات نوشته شده بود را در کامپیوتر به نگاری کردم و امیددارم که در پائیز آینده با کمک موسسه "نقطه تعریف" تقدیم علاقمندان کنم. در حال حاضر با گروه دستان مشغول تدارک کنسرت با همایون شجریان و اجرای دو اثر "خورشید آرزو" و "غژک کولی" در اروپا و آمریکای شمالی هستیم. برای سال 2010 ارائه صحنه ای "به نام گل سرخ" را در نظر داریم و کارمان با همایون شجریان را نیز دنبال خواهیم کرد. پروژه موسیقی "سیمرغ"- اپرتی برای ارکستر بزرگ ساز های ملی و پنج خواننده- کاری که از سال 1375 روی داستان زال از شاهنامه فردوسی در دست دارم، بزودی به پایان خواهد رسید و بطور رسمی فعالیت و تمرین هایش را آغاز خواهیم کرد.

لينك مطلب: http://www.harmonytalk.com/id/1925

سي ونهمين شماره هفته‌‌ نامه بين المللي هنرمند ويژه نامه‌ي پيمان سلطاني منتشر شد

2009-04-10T12:28:00.000-07:00

در اين شماره شاهد گفت گو با پيمان سلطاني ( به قلم روزبه دارابي)،نگاهي به فعاليت‌هاي اركستر ملل ( به قلم ضيا الدين ناظم پور )، تاريخچه اركستر ملل، بيانيه اركستر ملل، يادداشت بزرگاني چون لوريس چكناوريان،مه لقا ملاح،عليرضا پور اميد،رامبد صديف،محمود دولت آبادي،يارتا ياران،بيژن ترقي،مرحوم اكبر رادي،در مورد اركستر ملل خواهيم بود.

شايان ذكر است در صفحه‌ي 41 اين شماره به فعاليت‌هاي پيمان سلطاني از سال 1355 تا كنون اشاره شده است.

متبسم:راحت طلبي با ذات هنر مغايرت دارد / گفت و گو درباره‌ي آلبوم به نام گل سرخ (قسمت اول)

2009-04-07T01:46:00.000-07:00

قبل از هر چیز سوال من درباره‌ی تغییر ذائقه‌ی موسیقایی شما است، به غیر از آثاری كه در آن نقش نوازنده را بر عهده داشتید، خلق و خوی آهنگسازی شما در طی دهه‌ی گذشته، دستخوش تغییر شده است. این تغییر‌ها در روند ملودیك آثار شما و همچنین تنظیم قطعات و نوع ساز بندی همچنین انتخاب اشعار بسیار هویدا است، به عنوان مثال آلبوم‌های "سفر به دیگر سو"، "قیژك كولی"، "بوی نوروز"، "ماه عروس"، "به نام گل سرخ" از نظر آهنگسازی و حتی برخی اوقات نوازندگی هر كدام دنیای خاص خود را دارند. قصد اینجانب از طرح این سوال امتیاز بندی آثار شما نیست فقط و فقط مد نظر این تغییراتی‌است كه ایجاد شده. آیا حس موسیقائی شما دچار تحول گردیده؟

تمام پدیده ها در جهان اطراف ما در حال تغییرند، طبیعت اینگونه است و ما جزئی از طبیعت هستیم، اگر تغییر نکنیم با ذات خویش در جنگیم. در آهنگسازی بهتر است امضای آهنگساز تغییر نکند، لیکن هر قطعه باید دارای شخصیت منحصر خود باشد و متفاوت از دیگری، این عشق است که به انسان زندگی تازه می بخشد و من هر بار، عاشق کاری هستم که به آن مشغولم و هر عشق آغازی است دوباره... به گیاهان باغچه، به آسمان نگاه کنید، هر لحظه به رنگی است تازه، ذات آنها همان است لیکن درحال تغییرند، من هم باید اینگونه باشم، تغییر کنم، این چرخی است که می چرخد لیکن نه درجای خویش بلکه به پیش.

این اثر در دستگاه چهارگاه ساخته شده، دلیل استفاده‌ مکرر شما از این دستگاه به خاطر امکانات وسیع این دستگاه از لحاظ مرکب نوازی است یا فقط به حس موسیقائی شما مربوط می‌شود؟

ظاهرا شما به آثار من در دستگاه چهارگاه توجه بیشتری دارید، چراکه بعد از "بامداد" و "رقص ناز"، در هجده سال گذشته، این اولین اثر من است که در این مایه منتشر می شود و دیگر آثاری که در پرسش قبلی طرح کردید در مایه های غیر از چهارگاه اند!

در این آلبوم 10 قطعه وجود دارد، دراین میان قطعه‌ای به نام ترانه "دیباچه" موجود است که به 3 قسمت تقسیم شده لطفا منظور خود را از تقسیم بندی این ترانه بفرمایید و توضیح دهید که آیا این 3 قسمت با آوازها و قطعاتی که در این میان وجود دارند رابطه‌ی عاطفی و موسیقائی خاصی دارند یا خیر؟

مجموعه دیباچه در واقع یک تصنیف است، لیکن از آنجائی که قطعات سازی میانی تحت تاثیر فراز های گوناگون و زیبای شعر استاد شفیعی کدکنی خلق شده اند به این تغییر و تحول درونی با ذکر نام اشاره شده است، مانند پرده های مختلف یک داستان. در کلام شفیعی کدکنی فضا های گوناگونی با هم در یک مجموعه و مرتبط به هم ایجاد شده است، به دو قسمت زیر دقت کنید:

بخوان به نام گل سرخ

در رواق سکوت

که موج و اوج طنینش ز دشتها گذرد

پیام روشن باران

زبام نیلی شب

که رهگذار نسیمش به هر کرانه برد.زخشکسال چه ترسی؟

که سد بسی بستندنه در برابر آب

که در برابر نورو در برابر آواز و در برابر شور...

در بند اول پس از "به هر کرانه برد" موضوع و پرده تازه "زخشکسال چه ترسی؟" باز می شود. "به نام گل سرخ" نیز سعی دارد اینگونه باشد و عناوین منتخب برای هر قسمت نیز بر اساس کلام شفیعی کدکنی است، مانند "پیام باران" و "در آن کرانه"

آیا شما موسیقی را بر اساس اشعار شفیعی کدکنی ساختید؟ یا ملودی‌ها ساخته شد و بعد مناسب تر دیدید که اشعار را از شفیعی کدکنی انتخاب کنید؟ این سوال شاید خیلی ابتدایی به نظر رسد اما می‌خواهم به این نکته بپردازید که آیا دغدغه‌ی آهنگساز ایرانی درگیری بین اشعار و ملودی‌های پدیدار شده در ذهن او است یا درگیری بین ساز و تنظیم و ملودی ‌است؟ اگر درگیری بین اشعار و ملودی‌است فرق یک آهنگ‌ساز ایرانی ‌با یک آهنگ‌ساز کلاسیک غرب که کمتر از شعر استفاده می‌کند چیست؟ به نظر شما آهنگ‌ساز ایرانی کار خود را تا حدودی راحت نکرده که به وسیله‌ی اشعار کل حس و ماجرا را به شنونده القا می‌کند؟

قطعات آوازی من بدون استثنا، تحت تاثیر شعر ساخته شده اند و تا کنون بر روی ملودی شعر نگذاشته ام و اساسا با این شیوه کار سازگاری ندارم. در موسیقی ما هر کس که یک ملودی می سازد یا نغمه ای را با شعری می خواند آهنگساز نامیده می شود ولی در موسیقی کلاسیک غربی آهنگسازی راه و رسم دیگری دارد، از این رو بهتر است که این دو مقوله را با احتیاط با یکدیگر مقایسه کنیم.ولی در مورد هنر تصنیف سازی در موسیقی ایران، جای سخن و کار بسیار است، قابلیت های وزنی شعر کلاسیک فارسی به موسیقی دان این امکان را می دهد که از نزدیک ترین راه، یعنی بر اساس وزن ذاتی شعر نغمه ای بسازد، هستند بسیاری که با ذره ذوقی و بدون دانش کافی موسیقائی، تصنیف می سازند و گاهی اوقات هم کارهای خوب و دلنشینی از آب در می آید. لیکن تولید کننده اثر خود برکاری که می کند مسلط و واقف نیست و در واقع این وزن ثابت شعر کلاسیک فارسی است که کار او را راحت می کند. در بسیاری از تصانیف قدیم و جدید می شنوید که وزن انتخابی ثابتی در پرده ها و مقام های گوناگون یک دستگاه تکرار می شود و اینگونه یک تصنیف آغاز و پایان می یابد؛ در این میان آنچه مورد کم توجهی قرار می گیرد مفاهیم و کلمات اند.شعر فارسی متحول شده است و تصنیف و ترانه سازی نیز متحول می شود، امروز روز بحر طویل ساختن نیست -راحت طلبی با ذات هنر مقایرت دارد- هنر چکیده وجود انسان است، پس باید برایش زحمت کشید.نوپرداز باید برای ساختن به خودش زحمت بدهد و نوخواه برای شنیدن. اگر اینگونه ببینیم دیگر کلام نه تنها کار شما را در آهنگسازی آسان نمی کند بلکه برای خود تخصصی جداگانه است و مشکلات خودش را خواهد داشت.

از ابتدا این قطعات فقط برای صدای سالار عقیلی ساخته شده بود؟

هنگامی که اولین نغمه های "به نام گل سرخ" را می ساختم هنوز سالار عقیلی را درست نمی شناختم و از توانائی هایش بی خبر بودم، ولی از حدود پنج سال پیش میدانستم که او این کار را خواهد خواند.

بسیاری از شنوده‌های این اثر معتقد هستند که سالار عقیلی خیلی خوب حق مطلب را ادا نکرده، نظرشان این است که آقای عقیلی اوج‌ها را خیلی با انقباض خوانده و تحریرها را خیلی خشک و باز با انقباض و خیلی سرد اجرا نموده، نظر خود را به عنوان آهنگساز این اثر در این باره بفرمایید؟

اگر از نظرات شخصی بگذریم و کار سالار عقیلی را فنی بنگریم، او بدون تردید یکی از بهترین خواننده های امروز موسیقی ایران است و در "به نام گل سرخ" بهتر از همه آثارش ظاهر شده، آنچه سالار در این مجموعه خوانده به جز دو خط آواز که در ابتدای کار پس از تصنیف "صبح" اجراشده، همگی همینطور ساخته شده اند که او خوانده، واقعا هم خوب خوانده و سپاس مرا با خود دارد. این تنها نظر من نیست، بلکه نظر بسیاری دیگر نیز هست. نظر آن بسیاری که شما ذکر کردید هم بسیار محترم است لیکن اعتقاد و اعتماد مرا به گوش و هوشم کم نمی کند.

لينك مطلب: http://www.harmonytalk.com/id/1923

تور اروپايي دستان و همايون شجريان

2009-03-26T16:05:00.000-07:00

کنسرت‌های همایون شجریان و گروه دستان از ماه آوریل 2009 در اروپا آغاز میشود و در ماه جون در آمریکا و کانادا خاتمه
مي‌يابد.

این برنامه در دو قسمت با نام قیژک کولی در دستگاه شور مایه دشتی ساخته حمید متبسم و خورشید آرزو در دستگاه بیات اصفهان ساخته سعید فرجپوری اجرا می‌شود .

برنامه کنسرت‌ها در امریکا و کانادا:

8 می (18 اردی‌بهشت 88) واشنگتن
10 می (20 اردی‌بهشت 88) آتلانتا
15 می (25 اردی‌بهشت 88) مینسوتا
16 می (26 اردی‌بهشت 88) شیکاگو
17 می (27 اردی‌بهشت 88) دالاس
22 می ( 1 خرداد 88) ساکرامنتو
23 می (2 خرداد 88) لس آنجلس
24 می (3 خرداد 88) سن خوزه
29 می ( 8 خرداد 88) سیاتل
31 می (10 خرداد 88) ونکور
5 جون (15 خرداد 88) مونترال
6 جون (16 خرداد 88) تورنتو
7جون (17 خرداد 88) اوتاوا

تبریک نوروز 1388

2009-03-21T15:14:00.000-07:00

وبلاگ آرپژ نوروز 1388 هجری خورشیدی را به جامعه ی موسیقی تبریک عرض

می نماید

نوروزتان پیروز

حسين بهروزي نيا اولين بربط ساخته شده را به موزه Horniman لندن اهداء كرد

2009-02-10T07:20:00.000-08:00

اولین بربطی که در سال 1374 پس از سال ها تحقیق توسط استاد ابراهیم قنبری مهر طراحی و ساخته شد، در 29 نوامبر 2008 توسط حسین بهروزی نیا به موزه Horniman در لندن اهدا شد.

بربط شکل ایرانی ساز عود است که از روی تصاویر و نوشته ها دوباره سازی شده و استاد حسین بهروزی نیا اولین نوازنده صاحب نام است که از ابتکار استاد قنبری مهر استقبال کرد و از زمان طراحی این ساز بربط می نوازد.

The first Barbat made by ustad Ebrahim Ghanbari Mehr in 1996 based on many years of research was presented to the Horniman Museum in London, UK by ustad Hossein Behroozinia on Saturday 29 November 2008

كنسرت گروه ‍‍ژيوار در تهران برگزار شد

2009-01-24T14:13:00.000-08:00

گروه موسيقي بانوان ژيوار به سرپرستي مينو اصحابي و آواز ژيوار شيخ‌الاسلامي در روزهاي 5 و 6 دي ماه 1387 در تهران و در سالن مشق ( ميراث فرهنگي ) به اجراي برنامه پرداخت.

در اين برنامه قطعاتي از موسيقي كردستان و موسيقي دستگاهي ايران به اجرا در آمد

اعضاي گروه عبارتند از:

كتايون ملك مطيعي سنتور

مينو اصحابي كمانچه

شيوار قهرماني نژاد تار

سارا سلطاني تار

حديث شرح قاموس قانون

نازنين قاسمي عود

تينا پير هادي عود

ناديا ثابت راسخي تنبك

عسل ملك زاده دف،دايره

شايان ذكر است گروه بانوان ژيوار در سال 1379 توسط ژيوار شيخ‌الاسلامي تاسيس گرديد و تاكنون كنسرت‌هاي متععدي را در تهران برگزار نموده .
گفتني است ژيوار شيخ‌الاسلامي براي اولين بار اجراي موسيقي بانوان در سنندج و سقز را به روي صحنه برد.

از آخرين اجراهاي اين گروه مي‌توان به شركت در بيست و چهارمين جشنواره موسيقي فجر اشاره نمود.

هر قفل كه بنگري كليد است / اركستر ملل

2009-01-21T20:39:00.000-08:00

آقاي سلطاني با خبر شديم كه اركستر ملل قصد دارد دور جديدي از فعاليت‌هاي خود را آغاز كند لطفا در اين رابطه توضيحات خود را بفرماييد؟

بله به اتفتق گروه همياران اركستر ملل مسائل اداري و فني مربوط به اين اجرا را پي گيري كرديم و قرار است از آغاز سال 88 تمرينات اركستر رسما پي گيري شود.

در اين اجرا قصد داريد چه آثاري را اجرا كنيد؟

اركستر ملل ضمن وفا داري به مواضع هنري و معنوي خود در اين اجرا هم قطعاتي از موسيقي قديم ايران،موسيقي مشروطه،موسيقي فلكلور و آثاري از فرهنگ‌هاي مختلف جهان را اجرا مي‌كند.

اجرای گروه خوش آوا برای بانوان شهر رامسر

2008-12-29T10:14:00.000-08:00

روزهای 27-28-29 آذر ماه گروه خوش آوا برای بانوان شهر رامسر به اجرای برنامه پرداخت .

گروه خوش آوا از 3 بانوی نوازنده ی جوان و یک خواننده تشکیل شده است.

اعضای گروه عبارتند از:

آزاده امیری تار

حسنا پارسا کمانچه

نادیا ثابت راسخی تنبک، دف

فاطمه واعظی(افسر الملوک )آواز

خانم فاطمه واعظی (افسر الملوک) در گفت و گو با وبلاگ آرپژ خبر داد: قصد داریم در آینده ی نزدیک کنسرتی برای بانوان شهر تهران هم برگزار کنیم.

گفتنی است این گروه چهار نفره قطعاتی ازآهنگسازان قدیم موسیقی ایران را به روی صحنه برد که با استقبال چشم گیری روبرو شد.

شایان ذکر است این کنسرت، با همت انجمن بیماری های خاص برگزار گردید.

سومین دوره جوایز "آکادمی جهانی هنر، ادبیات و رسانه" شامگاه جمعه 31 اکتبر 2008 طی مراسمی باشکوه در لندن برگزار شد

2008-12-04T09:38:00.000-08:00

THE WORLD ACADEMY OF ARTS, LITERATURE AND MEDIA - WAALM

presented Dastan Ensemble in it's 3rd Persian Golden Lioness ceremony on 31 October 2008 in London, an award of excellence in category of Persian Classic Music

سومین دوره جوایز "آکادمی جهانی هنر، ادبیات و رسانه" شامگاه جمعه 31 اکتبر 2008 طی مراسمی باشکوه در لندن برگزار شد
و گروه دستان جایزه بهترین را در بخش موسیقی کلاسیک ایران دریافت کرد.

Not all of the Dastan's artists were present at this ceremony, because of the already scheduled concerts of Hamid Motebassem, Saeed Farajpoury & Homayoun Shajarian in Sweden and the concert tour of Pejman Hadadi & Behnam Samani with Zarbang Ensemble. Hossein Behroozinia was present on behalf of the ensemble and received the award from the academy. He played pieces on Barbat during this ceremony

برگزاری این مراسم که مصادف با برنامه های مختلف یاران دستان بود موجب شد که
همزمان با کنسرت حمید متبسم، سعید فرجپوری و همایون شجریان در سوئد، و همینطور کنسرت پژمان حدادی و بهنام سامانی با گروه ضربانگ،

حسین بهروزی نیا به نمایندگی از طرف گروه دستان برای دریافت لوح تقدیر و شیر طلائی مؤسسه WAALM شرکت کند.
وی در این مراسم به اجرای نغمه هائی با بربط پرداخت.

ارکستر ملل ايران به مناسبت صدور فرمان مشروطه مي‌نوازد

2008-11-20T13:35:00.000-08:00

ارکستر ملل ايران به سرپرستي و رهبري "پيمان سلطاني" روزهاي 14 تا 17 مرداد 88 در تهران آثاري از موسيقي دوره مشروطه را اجرا مي‌کند.

سلطاني در گفت و گو با CHN در اين زمينه گفت:« اين کنسرت به مدت 4 شب و با اجراي آثاري از دوره مشروطه و موسيقيدانان اين دوره به اجرا در مي‌آيد. گفت و گو هايي را براي اين اجرا با هنرمند مطرح آلماني "کرد گاربن" رهبر ارکستر فيلارمونيک و رييس جامعه جهاني برامس رهبري اين اجرا آغاز کرده ايم و توافقات اوليه صورت گرفته است.»

وي ادامه داد:« علاوه بر اين احتمال حضور تعدادي نوازنده خارجي نيز در اين برنامه وجود دارد. گروه براي آماده شدن براي اين اجرا تمرينات خود را پس از نوروز آغاز خواهد کرد.»

ارکستر ملل ايران از سال 1382 فعاليت هاي خود زير نظر پيمان سلطاني آغاز کرد و از آن زمان تاکنون به علت نبود اسپانسرهاي مالي مناسب تنها توانسته است، دو برنامه اجرا کند که دومين کنسرت اين ارکستر ارديبهشت ماه امسال به مناسبت روز جهاني محوطه ها و يادمان هاي تاريخي اجرا شد.

لينک خبر: http://www.chn.ir/news/?section=2&id=48686&_sadjad_=http://www.sol.ir/images/peyman-soltani-peiman-soltany.jpg

کانون سازندگان ساز خانه موسيقي آمادگي خود را براي برگزاري نشستي تخصصي درباره‌ِي سازهاي ابداعي استاد شجريان اعلام کرد

2008-11-06T04:10:00.000-08:00

غلام رضا مير هاشمي رئيس کانون سازندگان ساز خانه‌ي موسيقي که خود از سازگران به نام ساز سه تار مي‌باشد در گفت و گو با وبلاگ آرپژ خبر داد:

اگر استاد شجريان تمايل داشته باشند،کانون سازندگان ساز خانه‌ي موسيقي آماده است نشستي تخصصي را در رابطه با سازهاي جديد ايشان برگزار کند که مي‌توان در اين جلسه از اساتيد موسيقي،فيزيک،آگوستيک صدا و سازندگان ساز دعوت به عمل آورد و همچنين سازهاي ايشان را از نظر علمي با حضور کارشناسان بررسي نمود.

وي افزود: جا داشت استاد شجريان در رابطه با ساخت سازهاي ابداعي خود حداقل با کانون سازندگان ساز خانه‌ي موسيقي مشورتي هر چند کوچک به عمل مي آوردند تا شايد پيشنهادات و نظرات کارشناسي اين جمع از نزديک شنيده و مورد استفاده قرار مي‌دادند.

اولین کنسرت ازمجموعه توراروپائی استاد حسين علیزاده و گروه ضربانگ بااستقبالی بی نظیربرگزار شد

2008-11-02T15:11:00.000-08:00

جواد رهنمايي از اروپا در گفت و گو با وبلاگ آرپژ خبر داد:

سالن بزرگ و با شکوه فیلارمونیک شهر کلن آلمان که با شکوه ترین سالن کنسرت درمنطقه میباشد لبریز از
عاشقان فرهنگ ایران زمین بود.که از راه های دور و نزدیک(هلند.باژیک.آلمان) ملیت های مختلف (آلملنی
.هلندی.بلژیکی .ایرانی.....) برای شنیدن موسیقی ایران امده بودند.استاد علیزاده همراه تنبک پژمان حدادی برنامه
را آغاز نمود توانمندی پژمان حدادی در همراهی استاد از چشم موسیقی نیوش حاضرین دور نماند خصوصا که
اهالی سر زمین موسیقی بصورت کسترده ئی در سالن حضور داشتند. سپس مرشد مهرگان فراز هائی از فرهنگ
ورزش باستانی را همراه با ضرب زور خانه و کلام فردوسی و مولوی به سیاق مرشد مرادی که خود صاحب سبک
در این بخش میباشد همراه دیگر یاران گروه ضربانگ اجرا نمود.در چندین بخش گروه ضربانگ با استفاده از دف
.تنبک .پنداریک. کوزه (ادوو).وساز های مختلف کوبه ئی به معرفی ریتم های مختلف نشست وفرود و فراز ها وراز
و نیاز هائی که توسط بهنام سامانی .پژمان حدادی ورضا سامانی انجام شد نمایشگر زیبائی. تکنیک و توانمندی
نوازندگی ان ها بود . در انتها گروه ضربانگ همراه استاد علیزاده قطعات بسیار زیبا و تکنیکی را اجرا نمودند.

استاد علیزاده در این برنامه ساز های ساخت استاد آیتی استفاده نمودند ایتی از مجریان طرح های استاد قنبری مهر
بوده وتلاش در رفع مشکلات ساز های ایرانی موجود و افزودن ساز های ایرانی با صدا دهی و کارائی های مختلف
به رده ساز های ایرانی مینماید. با تشویق مداوم مردم در پایان برنامه استاد علیزاده و یاران ضربانگ به صحنه
بازگشته و کار بسیار زیبائی را با مرشد مهرگان اجرا نمودند.

کار تازه کتایون گودرزی بر روی دیوان شمس برگزیده Grammy

2008-10-20T14:36:00.000-07:00

جواد رهنمايي

کتایون گودرزی که مدت هاست به انتشار فرهنگ فارسی به ویژه عرفان و معرفی آثار مولوی در جهان غرب می پردازد.
پس از انتشارآلبوم حیران اکنون آلبوم شمس را که گزینه هایی از دیوان شمس می باشد به همراهی موسیقی بسیار زیبا که ترکیبی است از سیتار شجاعت حسین خان به همراه کمانچه امامیار حسین اف و طبلای ابهیمان کوشال به بازار روانه نموده است.
این اثر بعنوان یکی از برترین های آثار سنتی در لیستGrammy قرار گرفته است.

http://cdbaby.com/cd/shkkgihak
http://payplay.fm/shkkgihak

---------------------------------------------------------------------------

Field 16 - World Music
Category 74 - Best Traditional World Music Album
Page 1 of 3
Category 74
Best Traditional World Music Album
Vocal or Instrumental.
Ala-Tan-Qi-Qi-Ge &
Zha-Ge-Da-Su-Rong
THE MONGOLIAN FOLK
LONG-SONG
001.
Arabesque Music Ensemble
THE MUSIC OF THE THREE
MUSKETEERS
002.
Ayarkhaan
003. ETHNO-GROUP AYARKHAAN
Debashish Bhattacharya
CALCUTTA CHRONICLES: INDIAN
SLIDE GUITAR ODYSSEY
004.
Theodore Bikel & Alberto Mizrahi
005. OUR SONG
Children Of Agape Choir
006. WE ARE TOGETHER
Tony DeMarco
007. THE SLIGO INDIANS
Damien Dempsey
008. THE ROCKY ROAD
Toumani Diabate
009. THE MANDE VARIATIONS
Etran Finatawa
010. DESERT CROSSROADS
Lenny Gomulka And Various Artists
POLISH VILLAGE CHRISTMAS
VOLUME II
011.
Cheng Gong-Liang
012. GUQIN
Hanggai
013. INTRODUCING HANGGAI
The HiBs
014. 40 ACRE NOTCH
The High Kings
015. THE HIGH KINGS
Gong In-Lei, Qian Zhen-Rong & Ke
Jun
016. KUNQU OPERA
Ren Jie
017. KONGHOU YIN
Ren Jie
NIGHT MOORING BY THE MAPLE
BRIDGE
018.
Kalinka
019. ANASTASIA: RUSSIAN GOLD
Kitka & Tzvetanka Varimezova
SANCTUARY: A CATHEDRAL
CONCERT
020.
La India Canela
MERENGUE TÍPICO FROM THE
DOMINICAN REPUBLIC
021.
Ladysmith Black Mambazo
ILEMBE: HONORING SHAKA
ZULU
022.
Yangjin Lamu
023. DHARMA FLOWER
Makit Dolan Muqam Troupe
024. THE UYGHUR MUQAM
Shahram Nazeri & Farrokhzad
Layegh
025. THE BOOK OF AUSTERITY
Pt. Vijay Raghav Rao
026. MASTERPIECES: AFFECTION
Pt. Vijay Raghav Rao
MASTERPIECES:
CONTEMPLATION
027.
Orlando "Puntilla" Rios Y El
Conjunto Todo Rumbero
A TRIBUTE TO GONZALO
ASENCIO, "TIO TOM"
028.
Aruna Sairam
029. DIVINE INSPIRATION
Lakshmi Shankar
030. DANCING IN THE LIGHT
Shujaat Husain Khan, Katayoun
Goudarzi, Imamyar Hasanov,
Abhiman Kaushal
031. SHAMS
The UCalgary String Quartet
FAR BEHIND I LEFT MY
COUNTRY - KLEZMER AND EAST
EUROPEAN FOLK MUSIC
032.
Various Artists
¡AYOMBE! THE HEART OF
COLOMBIA'S MÚSICA
VALLENATA
033.
Various Artists
CARNIVAL IN TRINIDAD:
CALYPSONIANS, STEEL PANS
AND BLUE DEVILS
034.
Various Artists
CHINESE VIRTUOSO
INSTRUMENTAL MUSIC
035.
Aishwarya Venkataraman & Vellore
Ramabhadran
036. BLISS
(End of Category)
© The Recording Academy 2008 - all rights reserved 51st GRAMMY Entry List
Field 16 - World Music
Category 75 - Best Contemporary World Music Album
Page 2 of 3
Category 75
Best Contemporary World Music
Album
Vocal or Instrumental.
Justin Adams & Juldeh Camara
001. SOUL SCIENCE
Azam Ali, Keyavash Nourai &
Shahrokh Yadegari
002. GREEN MEMORIES
Andy
003. AIRPORT
Natacha Atlas & The Mazeeka
Ensemble
004. ANA HINA
Issa Bagayogo
005. MALI KOURA
Bajofondo
006. MARDULCE
Liliana Barrios
007. TROILEANA
Richard Bona
008. BONA MAKES YOU SWEAT
Bonsai Garden Orchestra
009. TAKE ONE
Michael Brook And Djivan
Gasparyan
010. PENUMBRA
Brothers Of The Baladi
011. JUST DO WHAT'S RIGHT
Vinicius Cantuaria
012. CYMBALS
Capercaillie
013. ROSES AND TEARS
Sidiki Conde
014. SIDIKI
Dominique Cravic Et Les Primitifs
Du Futur
015. TRIBAL MUSETTE
Dengue Fever
016. VENUS ON EARTH
Sa Dingding
017. ALIVE
Lila Downs
018. SHAKE AWAY
Dreamscape
019. SPIRIT MAIDEN
Simon Emmerson And Various
Artists
020. THE IMAGINED VILLAGE
Ersatz Musika
021. VOICE LETTER
Gilberto Gil
022. BANDA LARGA CORDEL
Global Noize
023. GLOBAL NOIZE
Niel Golden
024. IT'S A JOURNEY
The Greek Company
025. IN GOOD COMPANY
Mickey Hart, Zakir Hussain, Sikiru
Adepoju & Giovanni Hidalgo
026. GLOBAL DRUM PROJECT
Royal Hartigan
027. ANCESTORS
Amos Hoffman
028. EVOLUTION
Toninho Horta
029. TO JOBIM WITH LOVE
Markus James
030. SNAKESKIN VIOLIN
Piper Johnny
031. PIPES FOR THE PEOPLE
Niladri Kumar
032. ZITAR
Benjamin Lapidus
033. HERENCIA JUDÍA
Latino
034. SEM NOCAO
Ljova And The Kontraband
035. MNEMOSYNE
Rudresh Mahanthappa
036. KINSMEN
Mahsa & Marjan Vahdat
SONGS FROM A PERSIAN
GARDEN
037.
Marcela Mangabeira
038. SIMPLES
Lata Mangeshkar
039. BADAL
Rafael Manríquez And Friends
¡QUE VIVA EL CANTO! SONGS OF
CHILE
040.
Boban i Marko Markovic Orkestar
041. GO MARKO GO!
Mayte Martín - Katia & Marielle
Labèque
042. DE FUEGO Y DE AGUA
Bina & Pranav Mehta
043. COSMIC DAWN
Bina & Pranav Mehta
044. MOONLIT TAJ
Ana Moura
045. PARA ALÉM DA SAUDADE
NAID
046. VARANASI
Nation Beat
047. LEGENDS OF THE PREACHER
Francisco Pancho Navarro
048. SWEET GUITAR
Sevara Nazarkhan
049. SEN
El Hadj N'Diaye
050. GEEJ
Youssou N'Dour
051. ROKKU MI ROKKA
Niyaz
052. NINE HEAVENS
Neco Novellas
053. NEW DAWN/KU KHATA
Orchestra Baobab
054. MADE IN DAKAR
Perú Negro
055. ZAMBA MALATÓ
Lucía Pulido
056. WANING MOON
Luisito Quintero
PERCUSSION MADDNESS
REVISITED
057.
Rajery
058. SOFERA
Waltraud Rennebaum & Ensemble
Shoshan
MA’A LOT: THE SONGS OF
ASCENT
059.
© The Recording Academy 2008 - all rights reserved 51st GRAMMY Entry List
(Continue Next Page)
Field 16 - World Music
Category 75 - Best Contemporary World Music Album
Page 3 of 3
Cheb I Sabbah
060. DEVOTION
Jovino Santos Neto
061. ALMA DO NORDESTE
Jamshied Sharifi
062. ONE
U. Shrinivas
063. SAMJANITHA
Beata Söderberg & Justango
064. BAILATA
Sonantes
065. SONANTES
Omar Sosa
066. AFREECANOS
Soweto Gospel Choir
LIVE AT THE NELSON MANDELA
THEATER
067.
Leni Stern
068. AFRICA
Jayme Stone & Mansa Sissoko
069. AFRICA TO APPALACHIA
Jef Stott
070. SARACEN
Jim Stubblefield
071. GUITARRA EXOTICA
Tcheka
072. LONJI
Andrea Tierra
073. MELODÍA VERDE
Toumast
074. ISHUMAR
Trio Garufa
075. LA SEGUNDA TRADICION
Altan Uul
076. ECHOES OF EIGHT CENTURIES
Various Artists
IN THE NAME OF LOVE: AFRICA
CELEBRATES U2
077.
Vayo
TANGOS CLASICOS Y TANGOS
NUEVOS
078.
Elisa Vellia
079. AHNARIA
Beto Villares
080. BETO VILLARES
Manish Vyas
081. PRASAD
Watcha Clan
082. DIASPORA HI-FI
Savina Yannatou & Primavera en
Salonico
083. SONGS OF AN OTHER
Dan Zanes And Friends
084. ¡NUEVA YORK!
Pablo Ziegler & Quique Sinesi
085. BUENOS AIRES REPORT
(End of Category)
© The Recording Academy 2008 - all rights reserved 51st GRAMMY Entry List

نا گفته‌هايي درباره‌ي گروه آوا

2008-10-10T14:39:00.000-07:00

( گفت و گو با سعيد فرج پوري به نمايندگي از طرف گروه آوا)

جناب فرج پوري با عرض سلام و خسته نباشيد خدمت شما ، لطفا کمي درباره‌ي آخرين اجراي خود با گروه آوا براي ما صحبت کنيد؟

در اين تور ما دوازده کنسرت در کانادا و آمريکا اجرا کرديم. که از نظر من برنامه‌هاي موفقي به حساب مي‌آيند و از نکات مهم مي‌توان به درجه يک بودن سالن‌هاي اجرا اشاره کرد .

چه دستگاهايي را نواختيد؟

ماهور – افشاري – شور در واقع قطعات کنسرت تهران، اما تغيراتي کوچک در آوازها ايجاد کرديم.

ترکيب اعضاء گروه چگونه بود؟ آيا اعضاء گروه تغيير کرده بودند؟

آقاي رضايي نيا نوازندگي دف ، آقاي همايون شجريان تنبک و آواز ، آقاي درخشاني نوازندگي تار ، و به جاي آقاي محمد فيروزي، آقاي حسين بهروزي نيا نوازندگي بربت را بر عهده گرفتند و من هم نوازندگي کمانچه را عهده دار بودم.

به چه دليل آقاي فيروزي شما را همراهي نکردند و آقاي بهروزي نيا را جايگزين کرديد؟

براي آقاي فيروزي مشکلاتي پيش آمد و ما هم از آقاي بهروزي نيا دعوت به کارکرديم.

مديريت تور به عهده‌ي چه کسي بود؟

در واقع اين برنامه‌ها را آقاي بهروزي نيا تدارک ديدند و مديرت برنامه‌ها به عهده‌ي ايشان بود.
نکته‌ي مهمي که در اين کنسرت‌ها وجود داشت خواندن آقاي شجريان بود ، ايشان چند روز بعد از عملي که داشتند راهي اين سفر شدند و به خوبي از پس اين اجراها بر آمدند ، بعضي از سفر‌ها خيلي سخت بود چون دو کنسرت پشت سر هم قرار مي‌گرفت و ما مجبور بوديم سفرهاي طولاني را سپري کنيم با توجه به خستگي مفرط و دوران نقاهت بيماري آقاي شجريان کنسرت دادن و سفر کردن، هر دو کار سختي به شمار مي‌آمد.

شنونده‌ها بيشتر ايراني بودند يا غربي؟ و به طور کل استقبال غربي ‌ها از موسيقي ما چگونه‌است؟

در بعضي از شهر‌ها که برگزار کننده‌ي کنسرت ها امريکايي يا کانادايي هستند شنونده‌ي غربي ما بيشتر است و در بعضي شهر‌هاي ديگر که برگزار کننده‌هاي کنسرت‌ مراکز فرهنگي ايراني‌ها هستند بيشتر مخاطبان ما ايراني اند. مثلا در شهر لس‌آنجلس بيشتر شنونده‌هاي ما ايراني بودند ولي بر عکس در نيويورک شنونده‌هاي ما اکثرا آمريکايي بودند.

برخورد‌موزيسين‌هاي آمريکايي با موسيقي ما به چه شکل است؟
خيلي علاقه نشان مي‌دهند ، خيلي از موزيسين‌هاي آن‌ها دوست دارند کارهاي تلفيقي با موسيقي ايراني انجام دهند. و در کل توجه موسيقي شرق بيشتر شده.

با تشکر از وقتي که در اختيار گذاشتيد و با آرزوي توفيق روز افزون براي شما

برای عرض تسلیت به هنرمند فرهیخته کیوان میر هادی

2008-09-24T13:09:00.000-07:00

هنرمند فرهیخته جناب آقای میر هادی:

جامعه ی موسیقیدانان معاصر ایران و کار گروه موسیقی کمیته ی ملی ایکوم ایران همچنین اعضای ارکستر ملل در گذشت پدر بزرگوارتان را تسلیت عرض نموده و شادی روح آن مرحوم را از درگاه ایزد منان مسئلت می نمایند.

بهروزی نیا: امکانات بربت به دلیل داشتن دسته بلندتر از عود، بیشتر است ( قسمت سوم مصاحبه با حسين بهروزي نيا )

2008-09-22T13:22:00.000-07:00

در نهایت باید مد نظر داشت که موسیقی پیست اتومبیل رانی یا میدان اسب دوانی نیست که فقط سرعت در نواختن مهم باشد.

اگر یک نوازنده وارد استودیو شد و آهنگ ساز قطعه ای با متر بالا جلوی او گذاشت و گفت بنواز تکلیف نوازنده ای که به سرعت در نوازندگی اش اهمیت نداده چیست؟

یک موقع هست شما با پیانو باید یک قطعه را اجرا کنید یک موقع با تار یا سه تار یا نی. باید توانایی و نوع صدا دهی ساز را هم در نظر داشت ولی معتقد هستم نوازنده تا جایی که امکان دارد و تا جایی که سازش به او اجازه می‌دهد باید تکنیک خود را بالا ببرد و از عهده ی نوازندگی قطعات سخت بر بیاید.

نوع تمرینات روزانه یک بربت نواز چگونه باید باشد؟

اول باید دید یک هنرجو در چه مرحله ای از نوازندگی قرار دارد.

مثلا مرحله متوسطه رو به عالی، فردی که شغلش و کل زندگی اش موسیقی است؟

مقدار زیادی به روش تدریس معلم آن هنرجو بستگی دارد. در عین حال پیشنهاد من این است اگر هنرجویان قرار است که تمرین روزانه شان را داشته باشند، برای شروع اول با سرعت کم دست خود را گرم کنند و مضراب راست و چپ بزنند، بعد نوع مضراب ها را تغییر دهند و دو راست یک چپ بنوازند، بعد از این که دست گرم شد شروع به نواختن اتودهای موجود کنند؛ اگر درسی وجود دارد که باید سر کلاس تحویل دهند با سرعت خیلی کم شروع به نواختن آنها کنند و کم کم سرعت را زیاد کنند (البته اگر قطعه، قطعه تکنیکی باشد)

شما که یک حرفه ای هستید چگونه تمرین می‌کنید؟

روند تمرینی شما همین است که فرمودید یا تمرینات شما متفاوت است؟

در حال حاضر تمرینات من با تمرینات 30 سال قبلم فرق کرده است، آن زمان حداقل تمرین من روزی 8 ساعت بود. الان مدت تمریناتم کم شده و گاها شده که اصلا 3 روز تمرین نکرده ام اما روز چهارم 5 ساعت تمرین می‌کنم. ولی اکثرا که می‌خواهم شروع به نواختن کنم، با گرم کردن دست راست با مضراب های مختلف شروع به نواختن می‌کنم.

برای بربت سیم خاصی وجود ندارد و نوازندگان این ساز مجبور هستند از سیم عود استفاده کنند چون دسته بربت بلند تر از عود است برای سیم های بم سیم کم می‌آید چه کار باید کرد؟

شما سیم خاصی را برای این ساز پیشنهاد می‌کنید که هم خوش صدا باشد و هم متعادل؟

بینید، روی هر سازی یک نوع سیم خوب جواب می‌دهد. باید سیم های مختلف را امتحان کرد تا به صدای مطلوب رسید، در عین حال روش سیم اندازی بربت با روش سیم اندازی عود متفاوت است. اگر روشی که آقای قنبری مهر استفاده می‌کنند، استفاده کنید سیم برای سیم های بم ساز کم نمی‌آید.

بربت نوازان و حتی عود نوازان ایران، اکثرا مضراب های شان را از قوطی های مختلف پلاستیکی می‌برند و استفاده می‌کنند آیا این کار صحیح است؟

این روزها در مغازه های ساز فروشی، مضراب های خاصی را برای این ساز می‌فروشند ولی من خودم هیچ وقت از این مضراب ها استفاده نکرده ام و همیشه از مواد پلاستیکی که فکر می‌کنم مناسب است و انعطاف لازم را دارد استفاده می کنم.

در فکر هستید که شورایی مخصوص ساز بربت تشکیل دهید؟

اتفاقا این یکی از پیشنهادات من است به هر سازمانی که مسئولیت سر و سامان دادن به اوضاع موسیقی کشور را دارد (که فکر کنم خانه موسیقی عهده دار این مسئله است)، بیایند افراد مختلف را دعوت کنند و این مسئله آموزش این ساز در ایران و این که کدام ساز ایرانی است، عود یا بربت را مورد پژوهش و آسیب شناسی قرار دهند و هر کدام که ایرانی است آن را مورد آموزش قرار دهند و یک متد خاص برای تدریس انتخاب کنند.

مرحله عالی بربت نوازی چیست و آیا با مرحله ی عالی عود نوازی فرق دارد یا نه؟

عود نوازی در ایران خیلی جوان است، تا 30-40 سال پیش عود نوازی در ایران در سطح خیلی پایین رایج بوده، با این شرایط در حال حاضر نمی‌توانیم یک معیار قرار دهیم و بگوییم از این جا به بعد را می‌توان مرحله عالی عود نوازی یا بربت نوازی بنامیم. به طور مشخص یک نوازنده وقتی به یک مرحله اجرایی خاص رسید به این نتیجه می‌رسد که من دوره مقدماتی نوازندگی را طی کرده ام و حالا باید درجات بالاتر را طی کنم و فرقی که می توانیم بین بربت نوازی و عود نوازی داشته باشیم این است که بربت نوازی از امکانات اجرایی بالاتری برخوردار است و این به خاطر دسته بلند این ساز است.

شاگردهای خارجی شما موسیقی ما را کاملا درک می‌کنند؟ با ردیف ما ارتباط برقرار می کنند یا خیر؟

من شاگرد غیر ایرانی زیاد داشتم یک استاد گیتار نواز کانادایی پیش من برای فرا گرفتن عود می آید و در حال گذراندن ردیف ها است و این قدر حسش به ما نزدیک است که اگر صدای ضبط شده ی ساز ایشان را بشنوید حس می‌کنید که یک ایرانی در حال نواختن است. یک پسر 20 ساله یکی از هنرجویان من است که مادرش ایرانی است و پدرشان کانادایی و حتی فارسی هم به سختی صحبت می‌کند، تمام ردیف را نواخته، تمام قطعات ضربی، رنگ ها و پیش در آمد ها را نواخته! به جرات می‌توانم بگویم مطالبی که ایشان از این ساز می‌داند هنرجویانی که در ایران این ساز را می‌نوازند در حد ایشان نیستند.

اوضاع موسیقی ایران را چگونه می بینید؟

موسیقی ایران در سال های اخیر متحول شده و علمی تر شده است و رو به جلو در حال حرکت است. با توجه به سفر هایی که موسیقیدانان ایرانی برای اجرای کنسرت به خارج از کشور پیدا کردند، دیدگاهشان وسیع تر شده. همان طور که زندگی روزمره مردم سرعت پیدا کرده به سرعت موسیقی هم افزوده شده. موسیقیدانان از ریتم های مختلف استفاده می‌کنند و کلا آینده خوبی در انتظار موسیقی ایران است.

بهروزی نیا: استیل نوازندگی اعراب با نوازندگی ما تفاوت دارد ( قسمت دوم مصاحبه با حسين بهروزي نيا )

2008-09-22T13:13:00.000-07:00

در بربت نوازی نوازنده بیشترین در گیری را با مچ خود دارد، بعد از چند دقیقه تمرین مچ دچار انقباض می‌شود و حرکت آن کند، در نتیجه مثلا هنگام نواختن ریز مچ روی سیمها خوب حرکت نمی‌کند و مضراب های چپ و راست زلال شنیده نمی‌شوند، آیا شما به عنوان نوازنده بربت و مدرس این ساز راه حلی برای این مشکلات پیدا کرده اید؟

این مشکل به شیوه ی گرفتن مضراب بر می‌گردد، در دنیا شیوه های مختلفی را برای گرفتن مضراب عود به کار می‌برند و چون در ایران عود هم استفاده می‌شود نا خودآگاه از گرفتن مضراب دیگر کشور ها هم تاثیر گرفته ایم. اتفاقا هنرجویانی که در همین کلاس های آموزشی من شرکت می‌کنند، همه نوازندگان خوبی هستند ولی غریب به اتفاق با مشکل گرفتن مضراب و حتی گرفتن ساز، دست و پنجه نرم می‌کنند. اگر یک نوازنده یک شیوه اشتباه را بیاموزد بعد ها به سختی می‌تواند این اشتباه را کنار بگذارد و شیوه ی جدید را جای گزین آن کند. در رابطه با مچ درد که شما فرمودید، ما در نواختن عود و بربت (بر خلاف سازی مثل تار که مچ باید صاف باشد و مضراب زده شود و در واقع روی دست باید صاف باشد) مچ را کمی خم می‌کنیم. بعضی ها نمی دادند این خم کردن مچ تا چه حد باید باشد و بیش از حد مچ خود را خم می‌کنند این خم اضافه باعث می‌شود که مچ دست تحت فشار قرار گیرد و تمام اعصاب دست تحت فشار باشد و بعد از چند دقیقه ساز زدن نوازنده را خسته می کند. همین طور در گرفتن دست چپ اگر آرنج در پهلو قرار بگیرد یا بالا باشد یا پایین باشد ایجاد خستگی و درد خواهد کرد.

استفاده از انگشت چهارم در ساز بربت کمتر از انگشتان اول و دوم و سوم است چرا؟

در سبک عربی انگشت چهارم را خیلی زیاد استفاده می‌کنند، همچنین از سه انگشت دیگر و این به خاطر نوع ملودی هایی است که آن ها می‌نوازند، به خاطر ربع پرده های متعددی است که در موسیقی آن ها مورد استفاده است. اتفاقا اشتباهی که یکی دو نفر از نوازندگان جوان ما در ایران انجام می‌دهند همین است، چون عرب ها تکنیک بالایی دارند در نتیجه آن ها فکر می‌کنند مشکل، مشکل انگشت گذاریست و آن ها هم مانند عرب ها شروع به انگشت گذاری می‌کنند، این کار کاملا اشتباه است چون نوع ملودی هایی که ما در موسیقی ایرانی استفاده می‌کنیم ایجاب می‌کند که مثلا برای نواختن نت، از انگشت اول استفاده کنیم. شیوه ای که آقای نریمان استفاده می‌کنند و نوع ملودی هایی که ایشان می‌نوازند کمتر با انگشت چهارم سر و کار دارند و اشکالی هم در این کار نیست؛ معتقد هستم که استفاده از انگشت گذاری ها بر می‌گردد به آن نوع ملودی که می‌نوازید، حالا اگر ملودی عرب می‌نوازید استفاده از انگشت چهارم الزامیست. خود من در خیلی از موارد جاهایی که احتیاج به انگشت چهارم داشته باشم از آن استفاده می کنم.

پس استفاده از انگشت چهارم لطمه ای به نوازندگی این ساز نمی‌زند؟

خیر، در تمام دنیا نوازنده باید قابلیت استفاده از تمام انگشتان را داشته باشد.

نت نویسی برای ساز بربت چقدر با نت نویسی برای سازی مثل تار یا سه تار تفاوت می‌کند؟

نت نویسی همان نت نویسی ساز تار است البته نوشتن نت برای سازی مثل عود یا بربت باید با کلید فا خط چهارم نوشته شود چون محدوده صوتی این ساز بم است ولی از آن جایی که تمام سازهای ایرانی را با کلید سل می‌نویسند ما هم نت این را ساز را با کلید سل می‌نویسیم. البته این ساز چون هنوز شخصیتی نا شناخته دارد اکثر نوازندگان تار، همان تکنیک تار را سعی می‌کنند بر روی بربت هم پیاده کنند که این کار صحیح نیست در واقع با این کار نوازنده تار می آید و شخصیت تار را با صدای بم بربت به اجرا در می آورد. از نوازندگان جوان بربت خواهشمندم که شخصیت این ساز را پیدا کنند.

نوازنده بربت چگونه یک قطعه اجرایی را که ممکن است از نظر تکنیک در سطح بالایی باشد به سرعت برساند؟

در نواختن یک قطعه دو مورد وجود دارد: 1) یک موقع است که نوازنده قطعه را با سرعت اجرا می‌کند، شما باید همان جا از آن نوازنده بخواهید که همان قطعه را با همان سرعت تندی که می‌نوازد به همان تمیزی با سرعت کند هم اجرا کند.شما وقتی با سرعت زیاد ساز می‌نوازید در همان سرعت بالا امکان دارد نت هایی که خیلی سریع هستند خورده شوند و خودتان هم متوجه نشوید و در مجموع فقط یک حجم صدایی از یک پاساژ به گوش رسد. معتقد هستم نوازنده ای از لحاظ تکنیکی موفق است که نواختن قطعه را از سرعت کم شروع کرده باشد و به تدریج سرعت قطعه را بالا برد. 2) مدت تمرین و دقت لازم در تمرین خیلی ارزش مند است. کافیست شما یک میزان را که چند نت سریع در آن وجود دارد، با سرعت خیلی آهسته اجرا کنید و این گونه نت ها را پیش هم بچینید، بعد یک درجه آن را تند تر کنید و همین طور به ترتیب و آهسته آهسته سرعت را بالا ببرید.

این به تدریج که فرمودید یعنی چقدر؟ 1 ماه – 2 ماه – 6 ماه – 1 سال؟

به سال و ماه بستگی ندارد

.مترونم برای این تمرین مناسب است؟

بدون مترونم این تمرین را انجام دهید بهتر است، برای این که خود مترونم ذهن شما را درگیر می‌کند که آیا توانسته اید با آن بنوازید یا نه؟ مترونم برای مرحله حرفه ای این تمرین مناسب است.

لينک مطلب: http://www.harmonytalk.com/id/1651

بهروزی نیا: عودهايم را فروختم تا بربت بزنم

2008-09-22T13:01:00.004-07:00

همیشه وقتی اسم ساز بربت را می‌شنویم نا خود آگاه به یاد حسین بهروزی نیا و فعالیت هایش در زمینه نوازندگی این ساز، نوازنده ای که عود می‌نواخت اما پس از قرن ها نزدیک به دو دهه است که این ساز (بربت) را با کمک استاد قنبری مهر دوباره به موسیقی ایران هدیه نمود. گفتوگوی ما بیشتر به جزئیات نوازندگی این ساز مربوط می‌شود، چون معتقد هستم تکنیک نواختن بربت از عود متمایز است و بربت نواز باید تکنیک خاص خود این ساز را بر روی آن پیاده کند. متاسفانه باب شده که تار نوازان با تکنیک تار، عود می‌نوازند و عود نوازان با تکنیک عود شروع به نواختن بربت می‌کنند و این روند کاری به جز سر خوردگی و در جا زدن برای این ساز هیچ چیز دیگری در بر نخواهد داشت.

اولین سوال را این گونه مطرح می‌کنم که اصلا از کجا با این ساز آشنا شدید؟

سال ها پیش عود نریمانی داشتم که دچار اشکال شد و احتیاج به تعمیر داشت، ساز را نزد استاد قنبری مهر بردم در حین این که ایشان ساز را بازدید می‌کردند تا متوجه عیب آن شوند من هم نگاهی به کارگاه انداختم و دیدم عودی با کاسه کوچکتر در کنج کارگاه گذاشته شده. از ایشان پرسیدم چرا کاسه ی این عود این قدر کوچک است؟ ایشان فرمودند این عود نیست و بربت است سازی که در قدیم از آن استفاده می‌شده.کمی با آن ساز، زدم و از صدایش خوشم آمد. گفتم می توانم از این ساز داشته باشم؟ و ایشان گفتند خیر این ساز برای موزه ساخته شده. چندی بعد یک سی دی از کارهای خودم را به ایشان هدیه دادم، استاد قنبری مهر این کار را شنیدند و روزی من را به کارگاه دعوت کردند و گفتند این ساز را ببر من و شما مسیرمان یکی است من در ساخت و احیای این ساز نقش دارم و شما در احیای نوازندگی این ساز. مدتی با این ساز کار کردم تا دستم به آن عادت کند، این موضوع مصادف شد با یکی از کنسرت های من در خارج از کشور؛ به استاد قنبری مهر گفتم این کنسرت را با این ساز می‌خواهم بنوازم ایشان گفتند، هنوز دستت روی این ساز روان نیست و برای این که مطمئن باشی یک عود هم همراه خود ببر. دلم به این کار راضی نشد و گفتم من باید فقط با بربت بنوازم و در آن سفر عود همراه نبردم و به جای عود بربت نواختم و به مشکل خاصی بر نخوردم و اتفاقا مورد استقبال هم قرار گرفت. من چند عود درجه یک داشتم آنها را حتی زیر قیمت فروختم که دوباره وسوسه نشوم و عود بنوازم.

یکی از مشکلاتی که یک بربت نواز همیشه با آن روبرو است، نداشتن ردیف مدون برای این ساز است (که البته عود هم دچار این مشکل است) آیا شما سعی کرده اید ردیف مدونی برای بربت بنویسید؟

من سال هاست که روی ردیف میرزا عبدالله کار می‌کنم و حتی مقدار زیادی از آن هم به صورت دست نویس آماده شده که هم برای نوازندگان عود قابل استفاده است و هم برای نوازندگان بربت. فکر میکنم دو سال دیگر این ردیف آماده انتشار باشد.

تا به حال به این موضوع اندیشیده اید که برای این ساز یک آنسامبل خاص تشکیل دهید و یک رپرتوار خاص برای این آنسامبل بنویسید که قابلیت اجرای کنسرت در سطح حرفه ای را داشته باشد؟

بله، اتفاقا چندی پیش با چند نوازنده جوان بربت که ساکن ایران هستند در این باره صحبت کرده ام که با هم همکاری کنیم و یک گروه بربت نوازان راه اندازی کنیم.

مطلع هستم در سفر کوتاه تان به ایران در تابستان امسال کلاس آموزشی هم تشکیل داده اید لطفا کمی در این باره برای ما بگویید؟

من در کانادا زندگی می کنم و هر چند وقت یک بار تلفن هایی به من می‌شود یا امیل هایی دریافت می‌کنم که نوازندگان این ساز دوست دارند در کلاس های آموزشی من شرکت کنند. اغلب نمی دانند که من در ایران زندگی نمی‌کنم و به آنها وعده می‌دهم وقتی به ایران آمدم کلاس هایی برای آن ها تشکیل دهم متاسفانه در دو سال گذشته که به ایران آمدم فرصت این کار را پیدا نکردم اما این بار تصمیم گرفتم برای علاقه مندانی که مایل هستند در این کلاس ها شرکت کنند، هفته ای یک جلسه در تهران کلاس داشته باشم. این کلاس شما در چه مقطعی برگزار می گردد؟

برای نوازندگانی که چند سال ساز نواخته اند.

یکی از مشکلاتی که ما هم مانند همه نوازندگان جهان با آن روبرو هستیم و دست و پنجه نرم می‌کنیم، مشکلات فیزیکی هنگام نواختن است. در تمام دنیا برای این مشکل تدبیری اندیشیده اند و روش های درمانی خاصی را در پیش گرفته اند حتی از همان روز های اول که هنر جو وارد کلاس موسیقی می‌شود آموزش هایی به آن داده می‌شود که دچار عارضه هایی مانند کمر درد، گردن درد، افتادگی شانه، مچ درد و ... نشود می بینیم که حتی یهودی منوهین از تمرینات یوگا بهره گرفته است ولی در ایران متاسفانه هیچ گاه به این مسئله اهمیت داده نشده.

لينک مطلب:http://www.harmonytalk.com/id/1647

گفت وگو با سعيد فرج پوري نوازنده و آهنگساز گروه دستان

2008-08-16T02:46:00.003-07:00

باربد اعلايي

سعيد فرج پوري تنها عضو گروه دستان است که در ايران زندگي مي کند. اين نوازنده کمانچه را جزء کساني محسوب مي کنند که به دنبال کارکرد و رنگ صوتي متفاوتي از ساز کمانچه در ارکسترهاي موسيقي سنتي بودند که البته انتقادهايي را هم براي آنها به همراه داشت. به بهانه کنسرت پيش روي گروه دستان با همايون شجريان در تالار بزرگ کشور به گفت وگو نشستيم؛ کنسرتي که قرار است در بخش دوم آن ساخته هاي فرج پوري اجرا شود.---- مدتي است ما رنگ جديدي از ساز کمانچه را مي شنويم و اين مساله يي است که به شما، آقاي کامکار، آقاي کلهر و چند نفر ديگر نسبت داده مي شود. اگر ممکن است راجع به ويژگي هاي آن و سرمنشاء اين رنگ و تفاوتش با کمانچه نوازي سنتي توضيح دهيد؛ اينکه اساساً چه مساله يي باعث شد چند نوازنده و آهنگساز به سمت آن حرکت کنند؟

من در مورد اين قضيه تنها در مورد خودم صحبت مي کنم و ممکن است دوستان نظر ديگري داشته باشند، اما هيچ وقت براي اين مورد برنامه يي نداشتيم و بر فرض من نگفتم که قرار است چنين کاري بکنم. در جريان کار عملي به اين نتيجه رسيدم و فکر مي کنم درباره ديگر دوستان هم به همين شکل باشد که در طول کار به قول معروف چنين انگيزه يي برايشان به وجود آمده است. اين نگرش و چيزي که در مورد آن صحبت مي شود و در حال حاضر هم کاملاً جا افتاده مربوط به سال 60 به بعد مي شود. مي توان گفت از همان موقع که ما به کانون چاووش رفتيم و عضو چاووش شديم اين مساله براي ما وجود داشت. در همان زمان که کارگروهي مي کرديم، در گروه شيدا و عارف، زياد به کمانچه توجهي نمي شد و به نوازنده و اين ساز مسووليت چنداني داده نمي شد؛ اينکه مثلاً در نظر بگيرند که کمانچه مي تواند اين قطعه را بزند، يک کار گروهي خوب انجام دهد يا يک سوليست خوب باشد. ما هم عشق زيادي داشتيم تا اين ساز را از حالتي که داشت و نگرشي که نسبت به آن بود و به عنوان يک سازي شناخته مي شد که تنها ناله مي کند، دربياوريم. در رشته هاي ديگر مثل تار، سنتور، سه تار و تنبک از نظر تحرک ساز و بيان آن تنوع بيشتري وجود دارد. يک ساز بايد گوياي همه حالت هاي زندگي انسان باشد و بنابراين يک ساز نمي تواند همه اش ناله کند و بالاخره در جايي بايد شور و حالي هم داشته باشد. در جايي هم ممکن است غم يا لحن عاشقانه داشته باشد. معمولاً روي ساز کمانچه اين حساب ها باز نمي شد و همين شايد براي خود من انگيزه يي بود. حتي آقاي کامکار هم که آن زمان در چاووش بودند چنين انگيزه يي داشتند. ما از اين مساله و از اين نحوه برخورد راضي نبوديم. هرچند آن موقع تجربه الان را هم نداشتيم و از نظر اجرايي به توانايي هاي فعلي مان نرسيده بوديم اما هميشه چنين احساسي وجود داشت و همين باعث شد روي اين مورد بيشتر کار کنيم. در همان موقع در جلساتي که من، آقاي کامکار، آقاي شکارچي و آقاي منتظري داشتيم و با هم ساز مي زديم به اين فکر مي کرديم که اين ساز را به جايي برسانيم که بتواند خودش را نشان دهد و جايگاه خودش را داشته باشد. در کتاب سرگذشت موسيقي خالقي نوشته شده که حسين خان اسماعيل زاده همتاي ميرزا حسين قلي که نوازنده قîدري در تار بوده، کمانچه مي زده است. اما از آن زمان به بعد هر چه جلوتر آمديم کمانچه رو به ضعف رفت و حضور آن کمرنگ تر شد. به نظر من دليلش آمدن ويولن به ايران بود که در اواخر قاجار اتفاق افتاد و به هر ترتيب به دليل شکل ظاهري، تبليغي که پشت آن بود و تجددطلبي و کشش همه به موسيقي غربي جايگزين کمانچه شد. استادان بزرگي مثل استاد ابوالحسن خان صبا، استاد حسين ياحقي و... همه به سمت ويولن کشيده شدند. حسين خان اسماعيل زاده با کمانچه به آنها درس مي داد و آنها آن را با ويولن اجرا مي کردند. اگر استاد صبا کمانچه مي زد مطمئن باشيد که کمانچه ما مشکلاتي را که با آن مواجه بوديم، نداشت. مورد ديگري هم هست که در پيشرفت تاثير دارد و آن بحث رقابت است. موقعي که آقاي بهاري يک تنه کمانچه مي زد شخص ديگري نبود که اين ساز را بزند. ايشان فقط يک رنگ و حس و حال ساز خودش را که بسيار زيبا هم بود، نشان مي داد اما شما اگر به اين فکر کنيد که تعداد استادان در آن زمان بيشتر بود مسلماً به اين نتيجه مي رسيد که به پيشرفت اين ساز کمک زيادي مي شد. آقاي بهاري بيشترين خدمتي که به ساز کمانچه کرد اين بود که آن را از فراموشي نجات داد و در واقع اگر او نبود کسي ديگر کمانچه نمي زد.

- انتقادي که در اين چند سال به ساز کمانچه و اين صداي جديد وارد مي شود اين است که اين ساز ديگر کمانچه نيست و ويولن است. آيا شما هم چنين انتقادي را در مورد اين رنگ صداي جديد قبول داريد؟

بايد داشته هايمان را در 40 سال پيش با داشته هايمان در زمان حاضر مقايسه کنيم. ويولني که آقاي صبا مي زند به نظر من کمانچه است. ايشان با توجه به اينکه شاگرد آقاي حسين خان اسماعيل زاده است، با ويولن کمانچه زده است. بعدها خيلي ها آمدند که ويولن زدند و آن بحث ديگري است اما آقاي صبا تمام قطعاتي که نوشته و کوک هايي که استفاده کرده دقيقاً براي ساز کمانچه است. دوستاني که در مورد کمانچه نظر مي دهند و به خاطر سليقه يا زيبايي شناسي شان چيز ديگري را مي پسندند، نبايد چنين مساله يي را مطرح کنند. آنها مي توانند بگويند ما از اين رنگ صوتي خوش مان نمي آيد اما نبايد اين ساز را به ويولن بچسبانند و بگويند اينکه ويولن است.

- يعني شما معتقديد اين طور نيست؟

دقيقاً. اين اشتباه است که بگوييم اين ويولن است. اگر بياييم ساز حسين خان اسماعيل زاده را با سازي که آقاي بهاري زده است، مقايسه کنيم بايد به خاطر نوع آرشه کشي و تحرک ساز آقاي اسماعيل زاده او را هم ويولنيست بدانيم. اين مشکل به اين دليل پيش مي آيد که ما شناختي از صداي واقعي کمانچه نداريم. اگر شما ساز آقاي بهاري را با ساز آقاي اسماعيل زاده يا باقرخان مقايسه کنيد، خواهيد ديد اصلاً مثل هم نيستند. هم رنگ شان با هم تفاوت دارد و هم صدايشان. اما ما معيار را يک ساز قرار مي دهيم و مي گوييم اگر مثل اين باشد کمانچه است و اگر غير از اين باشد ويولن است. يا حتي گفته مي شود اگر کمانچه را فالش نزنيد و شفاف بزنيد ديگر ويولن است. چنين چيزي به نظر من از پايه غلط است. سازهاي ديگر بايد خيلي خوش صدا و تميز بزنند اما کمانچه اگر فالش نباشد و شفاف باشد و درست زده شود، ويولن محسوب مي شود. به نظرم اين مشکل تاريخي که وجود دارد و دائماً هم در مورد آن نظر داده مي شود به همين پروسه ساز کمانچه و آمدن ويولن به ايران و تداخل اين دو برمي گردد. شايد اگر در کنار آقاي بهاري که من بسيار هم ايشان را قبول دارم، چند نوازنده ديگر هم بودند اين اتفاق پيش نمي آمد. در آن صورت مي شد نظر درست تري داد.

- آيا در تجربه هاي شخصي تان در همان اوايل دهه 60، به سراغ ساز ويولن هم رفتيد و در اين تجربه ها ردپايي از ويولن هم هست؟

اتفاقاً در مطلبي در اين باره نوشتم که عده يي ساز ويولن را مثل پتک بر سر کساني که کمانچه کار مي کنند، مي زنند. هميشه همين طور بوده است، اما الان شرايطي پيش آمده که نسبت به 20 ، 30 سال پيش خيلي بهتر است. در همين شهر تهران اگر بگرديد حداقل 20 نوازنده خوب مي توانيد پيدا کنيد که توانايي لازم را داشته باشند.

اين اقبال به کمانچه دليلش چه بوده و چرا قبلاً اين طور نبود؟

در حال حاضر کلاس هاي من جا ندارند و کلاس هاي شاگردانم هم همين طور. روي اين مساله کار شده و اين مورد که دائماً تکرار مي شود به نظرم خيلي دïگم است. وقتي يکي بتواند زبان دلش را با ساز بيان کند حالا با هر رنگ صوتي، اگر به دل بنشيند و شما خوش تان بيايد و روي مخاطب تاثير بگذارد، مي توان نتيجه گرفت که اين ساز خوب است.-

در کارنامه خود شما دوره يي نبوده که ويولن گوش کنيد يا کار کنيد؟من موسيقي را در 10 سالگي در خدمت زنده ياد حسن کامکار (پدر خانواده کامکارها) با ساز ويولن شروع کردم، اما موقعي که مي خواستم موسيقي ايراني را انتخاب کنم و موسيقي ايراني کار کنم، ديگر ويولن نزدم. کمانچه را دست گرفتم و از 18 سالگي ساز تخصصي ام کمانچه شد. چيزي حدود 10 سال فقط ويولن زدم ولي از وقتي کمانچه دست گرفتم ديگر ويولن نزده ام. اين دو ساز تکنيک شان با هم متفاوت است. به نظر من بهتر اين است که اگر کسي مي خواهد کمانچه را از اول شروع کند اصلاً دست به ويولن نزند. به دليل 10 سالي که من ويولن کار کرده بودم زدن در آغاز خيلي برايم سخت بود. خيلي ها فکر مي کنند کسي که ويولن مي زند، مي تواند کمانچه هم بزند، اما اصلاً چنين چيزي نيست. دست چپ روي کمانچه هم بايد انگشت گذاري کند و هم ساز را بچرخاند اما ما در ويولن چنين چيزي را نداريم و به همين علت خيلي سخت مي توان از ويولن به کمانچه رفت. يک نکته ديگر هم اضافه کنم و آن اينکه موقعي که من و آقاي کامکار کار مي کرديم اصلاً به اين شکل نبود که معلم مشخصي داشته باشيم تا به ما تکنيک ساز درس بدهد. در حال حاضر به هر شاگردي که پيش من مي آيد تمام قلق ها، فوت و فن ها و رموز اين ساز را ياد مي دهم و ديگر لازم نيست تا سال ها خودش بنشيند و تجربه کند، اما در آن موقع اين طور نبود و هيچ کس وجود نداشت که اينها را به ما آموزش بدهد.

- يعني تا مرحله حرفه يي شدن بدون استاد بوديد؟

من ساز کمانچه را خودم دست گرفتم. از سنندج که به تهران آمدم و در کانون چاووش عضو گروه شيدا شدم، موظف بوديم در يکي از دو گروه اين کانون کار کنيم. من در گروه شيدا بودم سرپرست آن آقاي لطفي بود و در آن زمان براي يادگيري و دوره کردن رديف با آقاي لطفي کار مي کرديم. من هم رديف ميرزا عبدالله کار کردم اما معلم مشخصي که تکنيک اين ساز، انگشت گذاري و... را به من آموزش دهد نداشتم و کسي نبود که به ما کمک کند.

- چند وقت پيش صحبتي شد و مقايسه يي انجام شد بين کمانچه نوازان ايراني و آذربايجاني و اين طور نتيجه گرفته شد که آنها خيلي قدرتمندتر و قوي تر هستند. آيا شما هم به اين مساله اعتقاد داريد؟

اين مشکلي که الان در موردش صحبت شد در آذربايجان نبوده و اين طور نيست که به محض اينکه کمانچه از نظر قدرت و سرعت تغيير کند نتيجه بگيرند اين ديگر ويولن است. آنها خوشبختانه اين مشکل را نداشته اند و براي همين سال هاي زيادي است که کمانچه کار مي کنند. بر فرض اگر ما نزديک سه دهه است که روي کمانچه کار مي کنيم آنها حداقل 100 سال است روي اين مساله کار مي کنند. همين طور استادان آنها به دنبال هم آمده اند، به هم وصل شده اند و به سمت جلو حرکت کرده اند. طبيعتاً به نظر من، هم تعداد نوازنده هايشان بيشتر است و هم بيشتر کار کرده اند و زحمت کشيده اند، اما من موافق نيستم که بگوييم آنها جلوترند. اين مسابقه ورزشي نيست که يکي قوي تر باشد و يکي ضعيف تر. علاوه بر اين، نوع موسيقي ما هم با موسيقي آذربايجان فرق مي کند. موسيقي ما خيلي درونگراست و تحرک و حرکتي که در موسيقي آذربايجاني مي بينيد در آن وجود ندارد. هر کدام شان خاصيت و زيبايي هاي خودشان را دارند. با اين حساب موافق نيستم که بگوييم آنها قوي ترند. در ايران هم کارهايي اجرا شده، خيلي خوب است مخصوصاً اينکه ما در اينجا فواصل ربع پرده را داريم و آنها ندارند. اين مساله کار آنها را راحت تر مي کند و به جاي ربع پرده در فواصل سازي شان (کمانچه) نيم پرده مي گيرند. به نظرم آنها در کنسرواتوار و در دانشگاه هايشان بيشتر از ما زحمت کشيده اند و دليلش هم اين است که برخوردي را که ما الان با ساز کمانچه داريم و من مطمئن هستم تا 20 سال ديگر اين هم فراموش مي شود، نداشته اند. در آنجا هم ويولن رفته است اما هيچ کس به آنها نمي گويد کمانچه يي که تو مي زني ويولن است اما در کشور ما قضيه فرق مي کند.-

ارتباط شما با گروه دستان چطور شکل گرفت؟

من از سال 2000 همکاري ام را با گروه دستان شروع کردم. با بچه هاي اين گروه از قبل آشنا بودم. با آقاي متبسم در کانون چاووش و آقاي بهروزي نيا در مرکز حفظ و اشاعه موسيقي رفاقت و همکاري هايي داشته ام. آنها از من دعوت کردند و من هم با توجه به آن رابطه عاطفي و شناختي که از اين گروه و فعاليت هايشان داشتم اين دعوت را قبول کردم و همکاري مان را شروع کرديم. فکر مي کنم اولين کنسرتي هم که برگزار کرديم گروه دستان متشکل بود از آقاي متبسم، آقاي بهروزي نيا، آقاي پژمان حدادي و آقاي بهنام ساماني و من که از آن به بعد اين ترکيب باقي مانده است.

- زمزمه هايي در موسيقي سنتي ما در دهه 50 اوج گرفت که اين موسيقي رخوت زده شده است. خيلي ها بعداً گفتند ريتم اين موسيقي با ريتم زندگي امروز ما سازگار نيست. گروه دستان يکي از گروه هايي است که به شکل عملي به اين مساله توجه مي کند و پرداختن به آن جزء دغدغه هاي اين گروه است. بر فرض در گروه دستان دو نوازنده ساز کوبه يي وجود دارد يا با گروه پرکاشن ها روبه رو مي شويم . مي توان اين مساله را توجه به ريتم در گروه دستان تعبير کرد. خيلي ها اين نظر را داشتند که با توجه به کنسرت هاي خارج از کشور، اين گروه مجبور بود در اين موسيقي تغييراتي ايجاد کند تا مخاطب خارجي بتواند با آن ارتباط برقرار کند. آيا دليل اين توجه به ريتم و حرکت و کنش واقعاً کنسرت هاي خارج از کشور بود يا اينکه اين ايده در ذهن اعضاي گروه پيش از آن هم وجود داشت؟

در کارهايي که با ساز پرکاشن انجام مي دهيم يا کل کارهايي که ساخته مي شود اين طور نيست که از قبل فکري شده باشد تا تحرک کار را بيشتر کنيم. اين تفکر خود ماست و همان بينشي است که بر فرض من بعد از 30 سال نوازندگي به آن رسيده ام. اين برداشت من است و ديگر دوستان هم همين طور هستند. اين طور نيست که اين کار را به خاطر شنونده هايمان در خارج از کشور و کنسرت هاي اروپا يا امريکا انجام داده باشيم.

- آيا به آن رخوت و خواب آلودگي در موسيقي سنتي اعتقاد داريد؟

نه، موافق نيستم. من هميشه گفته ام دوست دارم موقعي که ساز مي زنم حسم مال الان باشد. خود من مي توانم به دليل اينکه همه شيوه ها را آموزش ديده ام و کار کرده ام خيلي سنتي هم بزنم، اما موقعي که مي خواهم روي صحنه بروم يا کاري را بسازم، قصدم اين است که مال الان و حس الانم باشد و دوست ندارم يک کار تکراري براي خود من باشد. منظورم اين نيست که من موسيقي دوره قاجار را مي پسندم و اتفاقاً بعضي وقت ها هم آن را مي شنوم و لذت مي برم. اين همه سفر، ديدن فرهنگ هاي مختلف و تجربه هاي گوناگون براي هر آهنگسازي دستاوردهايي دارد و در ذهن، سليقه و زيبايي شناسي اش تاثير مي گذارد. من فکر مي کنم کاري که در حال حاضر در گروه دستان انجام مي دهيم همان سليقه و فکرمان است. ما خودمان هستيم. از قبل قرار نمي گذاريم که بر فرض در اينجا ريتم و تحرک را زياد کنيم تا فرنگي ها خوش شان بيايد. نه، فقط همين ساز است و حال خودمان. هر کسي هم که آهنگسازي مي کند يا آقاي حدادي و ساماني که پرکاشن کار مي کنند هم اين تفکر را دارند و اين جزء کاراکتر سازشان است.- اصطلاحي وجود دارد و گاهي خود اعضاي گروه دستان هم آن را استفاده مي کنند با اين مضمون که اين موسيقي دستانيزه شده است. دستانيزه شدن چه ويژگي هايي دارد و چه چيزي در آن هست؟اين مورد را ما ديگر به شوخي مي گوييم. هر کدام از ما که در گروه کاري را آهنگسازي کرده از نظرات ديگران هم استفاده مي کند. با توجه به اينکه سليقه هايمان به هم نزديک است و زياد با هم کار کرده ايم و کنسرت داده ايم همديگر را خوب مي شناسيم. دستانيزه شدن از همين جا شروع مي شود. وقتي يک کار در گروه آورده مي شود همه راجع به آن نظر مي دهند و در حقيقت آن کار را پالايش مي کنند. به همين پالايش کار و استفاده کردن از نظرات همديگر ما دستانيزه شدن مي گوييم.- در دهه 60 آقاي عليزاده و آقاي مشکاتيان موسيقي سنتي را به حالت پلي فونيک مي نوشتند که خيلي مورد استقبال آهنگسازان قرار گرفت. در دهه بعد از آن اصطلاحي به کار مي رفت که مي گفتند موسيقي پلي ريتميک است و اين را به عنوان خصلت گروه دستان ذکر مي کردند؛ اينکه گروه دستان به جاي استفاده از ريتم هاي ساده از ريتم هاي پيچيده استفاده مي کند.

آيا خود شما هم اين را به عنوان ويژگي گروه دستان و همان دستانيزه شدن قبول داريد؟

اين هم خود به خود به وجود مي آيد و اين طور نيست که بخواهيم بگوييم از نظر ريتم کار گروه دستان خيلي پيچيده است. اصلاً هيچ طرحي براي آن نداريم و يک کار ساده را هيچ وقت پيچيده اش نمي کنيم. بعضي وقت ها ممکن است سادگي يک کار زيبا باشد، اما گاهي در زماني که با هم کار مي کنيم چيزهايي به آن اضافه مي شود که البته تنها سليقه بچه هاست و قبل از آن پيش بيني نشده است.-

چه شد که از اعضاي گروه دستان تنها شما در ايران ماندگار شديد؟

چرا مثل ديگر اعضا ميلي براي رفتن از ايران نداشتيد؟

و ديگر اينکه آيا اين فاصله بين اعضا که هر کدامشان در جايي زندگي مي کنند خللي در کارگروهي شما وارد نمي کند؟ماندن و نماندن در اينجا قابل پيش بيني نيست. تا الان من در اينجا زندگي کرده ام و دوست داشته ام اما اتفاقي که ممکن است دو سال يا پنچ سال ديگر بيفتد را ديگر نمي توان پيش بيني کرد. خيلي وقت ها اين آمدن و رفتن دست خود آدم نيست. گاهي شرايطي پيش مي آيد که مجبور به رفتن هستيد. دور بودن اعضاي گروه هم شايد بيشتر براي گروه مفيد بوده تا اينکه به ضرر آن باشد. ما در هر جايي که هستيم در هنگام تنهايي کارهاي ديگري را هم انجام مي دهيم. خود من تدريس مي کنم و با گروه هاي ديگري غيراز دستان هم کار مي کنم. دوستان ديگر هم در هر جايي که هستند تجربه هاي خودشان را دارند و با موزيسين هاي همان کشورها کار مي کنند. وقتي به هم مي رسيم کوله بار تجربه يي که هر کس دارد براي گروه مفيدتر است. وقتي با هم طرحي مي زنيم تجربه هاي مختلف در کار ايجاد شده و اضافه مي شود و خود اين مورد نکته مثبتي است. در اين دور بودن از هم، من تا الان هيچ مشکلي نديدم. ما زياد سفر مي رويم، با هم هستيم و کار مي کنيم. در پروژه هايي که داريم و کنسرت هايمان کار بعدي را هم طرح مي زنيم و اين مورد که گفتيد تا الان مشکلي ايجاد نکرده است.- گروه دستان کارهاي سازي تنها هم منتشر کرده و اگر اشتباه نکنم سال 83 بود که گفته شد اين گروه روي موسيقي سازي تاکيد زيادي دارد. اما به نظر مي آيد کم کم اين مساله از برنامه گروه دستان خارج شده و استفاده از کلام و صداي انسان يکي از ايده هاي ثابت کارهاي اين گروه شده است.شايد کارهاي بي کلام مان کمتر منتشر شده باشد. چندي پيشروي کاري از آقاي بهروزي نيا کار کرديم که بدون کلام هم هست، حتي کنسرت هم داديم، اما هنوز منتشر نشده است. اگر در کارهايي که با ارکستر سمفونيک هم داشتيم يا کاري که با آقاي درويشي انجام داديم هم امکاني فراهم شود که آنها را منتشر کنيم خواهيد ديد آنها هم سازي بوده اند. فکر مي کنم اين موردي که اشاره کرديد در برنامه گروه دستان هست اما تاکنون منتشر نشده است. شايد کارهاي ما در سال گذشته بيشتر با کلام همراه بود اما به اين فکر هم هستيم که کارهايي که گفته شد را منتشر کنيم و کار در اين شيوه همچنان در برنامه کاري گروه هست.- گروه دستان با خواننده هاي مختلفي از جمله آقاي شهرام ناظري، آقاي تعريف يا سالار عقيلي و... کار کرده است. يعني مدام اين خواننده ها عوض مي شوند. از سوي ديگر گروه دستان از آن گروه هايي است که روي خواننده سالاري تاکيد دارد. آيا اين تعويض ها به خاطر گريز از خواننده سالاري است که در موسيقي ايران ديگر حالت طبيعي پيدا کرده است و حتي خواننده تا آنجا پيش مي رود که روي قطعات نظر مي دهد...اينکه اشاره کرديد خواننده درباره قطعات نظر مي دهد به نظرم بايد اين حالت وجود داشته باشد. ما يک کاري را با هم انجام مي دهيم و با هم مي سازيم و وقتي هم به يک خواننده آن را پيشنهاد مي دهيم او هم بايد با آن ارتباط برقرار کند و آن را دوست داشته باشد. يک خواننده خوب به عنوان عضو يک گروه و يک سوليست بايد از کاري که مي خواند خوشش بيايد،اما فکر نمي کنم اين تعويض ها را تنها به خاطر اينکه مشکل خواننده سالاري پيش نيايد انجام داده باشيم. ما اين طور فکر نمي کنيم. ما مي خواهيم تجربه هاي جديدتري هم با اکثر خواننده ها داشته باشيم و تنوع در کارمان به وجود بيايد. اگر قرار باشد هميشه با يک خواننده کار کنيم هم براي ما و هم براي طرفداران گروه دستان خسته کننده خواهد شد. ما در گروه دستان تصميم داريم اگر دائماً از کلام استفاده مي کنيم لااقل رنگ ها را عوض کنيم تا تجربه هاي تازه تر اتفاق بيفتد. اين تجربه کار با خواننده هاي مختلف روي کار گروه دستان هم خيلي تاثير گذاشت. خواننده هايي که با آنها کار کرده ايم همه خوب بوده اند و هر کدام شان يک ظرافت، زيبايي شناسي و سليقه را با خود به گروه آورده اند. ما در گروه دستان مشکلي درباره مساله خواننده سالاري و بر فرض تعيين اينکه چه کار بايد کرد، نداشته ايم و همه کارها تجربه هاي خوبي بوده است که بهترين نمونه هاي آنها هم کارهايي است که منتشر و با استقبال روبه رو شده است. اصولاً واژه خواننده سالاري به فرهنگ موسيقايي مردم باز مي گردد. ساختار ذهني و فرهنگي مردم ما در حوزه موسيقي بيش از هر چيز کلام و خواننده را مي بيند. اين واژه نه به خوانندگان ارتباطي دارد و نه به آهنگسازان بلکه نتيجه فرهنگ موسيقي مردم است. مردم که مي گويم هم شامل روزنامه نگاران مي شود، هم روشنفکران و هم مخاطب عادي. اين مساله براي همه به نوعي وجود دارد. البته اين توجه به کلام در موسيقي غرب هم وجود دارد اما با شدت کمتري. فکر مي کنم در جاهايي مي توانيم فرهنگ موسيقايي خود را تربيت کنيم. تبليغ رسانه ها هم بي شک تاثيرگذار خواهد بود.- آيا براي کنسرت پيش رو پيش بيني چنين استقبالي را مي کرديد؟بله،حدس مي زدم. يکي به اين دليل بود که گروه دستان بالاخره طرفداران خودش را دارد و بعد از اين همه مدت که کار کرده جا افتاده و شخصيت مستقل و رنگ خودش را دارد. از طرف ديگر با همايون شجريان کار مي کنيم که خواننده قدرتمندي است، خودش موزيسين است و کارش خيلي خوب است.- گفته مي شد حضور همايون شجريان در گروه دستان به اين دليل بوده که مي توانست استقبال از کار اين گروه را تضمين کند و با توجه به اينکه شما بيشتر در خارج از کشور فعال هستيد انتخاب همايون شجريان به اين علت بوده که نام او مي تواند مخاطب قابل توجهي را براي خودش به همراه داشته باشد.من اين طور فکر نمي کنم. تقريباً 25 سال است که با خود استاد محمدرضا شجريان کار مي کنم و با همايون هم از سن 16 سالگي او، در گروه آوا که نوازنده تنبک بود، همکاري داشتم. به اين دليل نبود که چون اسم او مي توانست استقبال بيشتري به همراه داشته باشد اين کنسرت را برگزار کنيم. من و آقاي متبسم يکسري کار ساخته بوديم و به ايشان پيشنهاد کرديم و او هم موافقت کرد و همکاري ما شروع شد. اصولاً براي اين موارد نمي شود از قبل برنامه ريزي کرد. ما مي توانستيم بر فرض 5 سال پيش هم چنين کنسرتي برگزار کنيم اما الان موقع آن شده و در اين شرايط کارهايي ساخته شده و به ايشان پيشنهاد داده ايم و او هم گفته دوست دارد همکاري داشته باشد.- مساله ديگري که در موسيقي سنتي ما وجود دارد اين است که اين روزها از گروه بزرگ استقبال نمي شود. آقاي شجريان امسال بعد از مدت ها با گروه شهناز در قالب يک گروه بزرگ به صحنه رفتند اما بيشتر در اين سال ها گروه هاي چهار يا پنج نفري را مي بينيم. آقاي شجريان زماني اين ايده را مطرح کردند که ارکسترهاي بزرگ ما در مقابل ارکسترهاي بزرگ در خارج از کشور نمي تواند عرض اندام کند و تنها بداهه نوازي و ساز و آواز است که براي مخاطب آنجا جالب است و به همين دليل ارکستر کوچک هم جوابگوي اين برنامه ها است. از طرفي هم بسياري عقيده دارند موسيقي ايراني با ارکستر بزرگ سازگار نيست...اگر از نظر سنتي بخواهيم اين مساله را بررسي کنيم در موسيقي قديم ايران اين ديدگاه درست است و موسيقي قديم ايران موسيقي تک نوازي است و سازهاي ما هم طبق همان انتخاب مي شود. اين مورد براي غربي ها که در کارهاي ارکستري تجربه هاي زيادي دارند جذاب تر است و از سازهاي سوليستي و تکنوازي خوب بيشتر استقبال مي شود. اين مساله که چرا از ارکستر بزرگ هم استفاده نمي شود هيچ منافاتي با اين ايده ندارد. اين ديگر بستگي به آهنگسازي دارد که کار را ساخته است و گاهي ممکن است کاري با يک ارکستر بزرگ 15 يا 16 نفره کار بهتري شود. جداي از اين مساله، اگر يک آهنگساز کاري هم براي ارکستر بزرگ بسازد امکان مالي براي اجراي آن به شکل مستقل در خارج از کشور وجود ندارد، مگر اينکه يک وزارتخانه يا موسسه فرهنگي از اين مساله حمايت کند. اما در خود ايران و اشاره يي که به کنسرت آقاي شجريان داشتيد اين انتخاب ديگر به کار آهنگساز بستگي دارد. در داخل ايران اين امکان هست که با يک ارکستر بزرگ کاري را اجرا کنيد. اما در گروه دستان عمدتاً کارهايي که ساخته مي شود براي ترکيب پنج نفره گروه است و اگر قرار باشد کاري را بسازيم که به نوازنده هاي بيشتري احتياج داشته باشد در ايران قابل اجرا خواهد بود. در کار قبلي گروه «به نام گل سرخ» که هنوز منتشر نشده يک سيتارنواز هندي و دو نوازنده سنتور (آقاي سرايي) و قيچک (آقاي آبايي) با ما کار کردند.- به نظر مي رسد در تجربيات گروه دستان از اين به بعد بايد شاهد تلفيق ايده هاي مختلف و استفاده از سازهاي فرهنگ هاي مختلف باشيم.بايد شرايط اين مساله پيش بيايد. اينکه بگوييم کي فرصت آن پيش خواهد آمد ممکن نيست. ما با ارکستر سمفونيک کار کرديم و تلفيق آن با گروه دستان کار خوبي شد. قرار است شبيه همين کار را با ارکستر سمفونيک يوتوبوري سوئد انجام دهيم، اما نمي توان گفت که تا يکي دو سال ديگر با همه ارکستر سمفونيک هاي دنيا اجرا خواهيم کرد. اما تا الان اين مراحل که گفته شد اجرا شده است.

لينک مطلب:

http://www.etemaad.com/Released/87-05-24/187.htm

در آستانه ي سال روز تولد حميد متبسم

2008-08-15T02:23:00.000-07:00

هنرجوی کلاس تار و سه تار درب کلاس درس را آهسته باز می کند و بداخل می رود، بعد از آنکه جعبه سازش را باز کرد و تار یا سه تارش را در آورد، روبروی چهره خندان حمید متبسم می نشیند و با این سؤال استاد روبرو می شود: «خوب! چکار کردی؟» و هنرجو بدون آنکه کلامی بزبان بیاورد، شروع به نواختن ساز می کند، تا به استاد نشان دهد که چکار کرده است.

نام حمید متبسم اکنون در آستانه پنجاه سالگی، بیشتر از هر روز با موسیقی سنتی ایران پیوند ناگسستنی خورده است. متبسم اگرچه در همان دهه سوم عمر خود نیز سری از میان سرها برآورده بود و سازَش نوائی و مضرابش جلایی داشت، اما پس از خروج از ایران و اقامت در اروپا بود که اندک اندک و با تلاشی مستمر و بی وقفه به یکی از چهره های مطرح موسیقی ایرانی چه در درون و چه خارج از مرزهای ایران تبدیل شد.

کار با برگزاری کنسرتهای مختلف در دهه شصت آغاز شد و در این سالها حمید متبسم یکی از پرکارترین نوازندگان ایرانی بود. در دهه هفتاد نحوه کار حمید متبسم تغییر بنیادین کرد، کلاسهای درس او در چهارگوشه آلمان (و بعدها هلند و بلژیک) برقرار شده بودند و با انضباطی مثال زدنی ادامه پیدا می کردند. متبسم در این دوران مانند کولی سرگردانی، با سازی در زیر بغل و دلی پُر از عشق به هنرآموزی از شهری به شهری می رفت و با بجان خریدن مشکلات بیشمار نمی گذاشت که یک کلاس، حتی برای یک جلسه تعطیل بشود. حاصل تلاشهای این دوره تربیت نسلی از نوازندگان تار و سه تار بود که نزدیک به همه آنان در خارج از ایران آموزش خود را آغاز کرده بودند و برخی از آنان حتی ایرانی نیز نبودند. از دل همین نسل بود که یک دهه بعد گروههایی مانند "چکاوک" و "مضراب کوچک" و "مضراب بزرگ" سر برکردند و آموخته های استاد را در کشورهای مختلف اروپا مانند اسپانیا و هلند و بلژیک و آلمان و ... در قالب کنسرتهای موسیقی سنتی به علاقه مندان ارائه کردند.

در یک بعد از ظهر زیبای یکی از شنبه های اوائل دهه هفتاد و در پایان یکی از کلاسها، از دل گفتگوی کوتاهی میان حمید متبسم و یکی از هنرآموزان، ایده زیبایی بیرون آمد که قرار بود زمینه ساز یکی از پایدارترین گردهمائیهای موسیقی ایرانی در اروپا بشود؛ ایده برگزاری "سمینار تار و سه تار". کاری که در تابستان سال هفتاد و سه و با امکاناتی اندک و بضاعتی ناچیز، در یک خوابگاه جوانان و بدون امکانات صوتی و تصویری آغاز شده بود، پس از گذشت یک دهه در مرکز کنگره های بین المللی در کرانه اقیانوس اطلس و با تمام امکانات نمایشی و شنیداری ادامه یافت، شرکت کنندگان اکنون دیگر نه تنها از کشورهای همسایه هلند (محل برگزاری سمینار) بلکه از امریکا و کانادا و همچنین ایران برای شرکت در این سمینار سه روزه به اروپا می آمدند. شرکت میهمانان گرانقدری مانند هوشنگ ظریف، نادر مشایخی، رامین جزائری، کيهان کلهر، ارشد طهماسبی، رحمت الله بديعی، پروفسور ژوزف الفن باین، نوازندگان گروه دستان، خانم پریسا و بسیاری دیگر نشانی از عمق کار و توجه به گسترش هرچه بیشتر موضوعات مطرح شده در سمینارها بود. کاری که باعث می شد درست پس از اتمام هر سمیناری، تدارک سمینار سال بعد شروع شود.

ولی برای حمید متبسم گویا فاصله یکساله میان دو سمینار زیاد بود، از دل این بی صبری و بی قراری بود که جلساتی بنام "ساز و سخن" شکل گرفتند، جلساتی که در سطحی محدودتر از سمینار و در شهرهایی برگزار می شدند که در آنها کلاس تار و سه تار دائر بود. هر جلسه به موضوعی مشخص اختصاص داشت و در کنار یک سخنرانی قطعه موسیقی نیز توسط هنرآموزان _ با یا بدون همراهی استاد – اجرا می شد تا هم ساز و هم سخن ارائه شده باشند.

از دیگر فعالیتهای حمید متبسم در می گذریم، تا مثنوی هفتاد من کاغذ نشود. ولی از برومندترین و زیباترین فرزندی که در زهدان هنر او پرورش یافته و بالیده است، نمی توان درگذشت. در همان دهه هفتاد بود که گروهی نو، با روشی نوین و صدایی متفاوت پا به عرصه وجود گذاشت؛ "گروه دستان". گروهی که حمید متبسم بنیانگزار و عضو پایدار آن بوده است. دستان نیازی به معرفی بیشتر ندارد، دستان، دستان است.

اگر بشود انسانها را با چند واژه توصیف کرد، آنچه که در رابطه با حمید متبسم به ذهن متبادر می شود، واژه های "انضباط" و "عشق به کار" هستند. کلاس درس او لطافت دوستانه و انضباط خشک را یک جا در خود دارد، در تمرینهای گروه مضراب اگرچه یکسره صدای خنده نوازندگان به آسمان بلند است، ولی همیشه رنگ و بویی از نظم و دیسیپلین انعطاف ناپذیر را هم می توان دید، در برگزاری سمینارها هیچ تاخیری در شروع برنامه ها تحمل نمی شود و با اینهمه رابطه دوستانه حمید متبسم با هنرآموزان و همکارانش از جنسی است که خُلق نظم ناپذیر ما ایرانیان را شکست می دهد و فضای دوستانه و رفیقانه همه این گردهمائیها، چه اردوی تمرین گروه مضراب باشد و چه سمینار تار و سه تار، چنان آکنده از تبسم و لبخند است، که سختیها بجان خریده می شوند. راز موفقیت حمید متبسم در پیشبرد همزمان چندین پروژه سنگین، شاید همین تلفیق "عشق" و "انضباط" باشد، خصیصه هایی که به شاگردان او نیز منتقل شده اند.

بیست و چهارم مردادماه تولد پنجاه سالگی حمید متبسم است. هنرآموزان و دوستان او از این راه دور به شادباش و تبریک نشسته اند. اکنون این متبسم است که لای درب زندگی را آهسته باز می کند و تار یحیی در بغل و سه تار "زیبا" در کنار، روبروی چهره خندان سرنوشت می نشیند و از خود می پرسد: «خوب! چکار کردی؟»

او تبسّم را بر لبان موسیقی ایرانی نشانده است.

محسن بنایی

سالار عقيلي در المپيک پکن به اجراي برنامه خواهد پرداخت

2008-08-15T01:54:00.001-07:00

با سلام خدمت شما و اميدوارم که خوب و خوش باشيد

شما روز 13 آگوست راهي شهر پکن هستيد گفت و گوي ما پيرامون برنامه شما در اين سفر است – لطفا کمي در اين باره توضيح دهيد؟

در المپيک 2008 پکن من به اتفاق يک خواننده ي خانم چيني و يک خانم فرانسوي به نام خانم ادل قرار است اپراي مارکوپولو را به روي صحنه ببريم که توسط يکي از بالرين‌ها و کارگردان ها ي خوب تاتر اين کار به سر انجام مي‌رسد و حدود 45 نفر بازيگر دارد و در کل يک ديد نو گرايانه به تاتر و اپرا دارد.

شما در تمام قسمت‌هاي اين اپرا به عنوان خواننده حضور داريد؟

من پنج قسمت را مي‌خوانم که دو قسمت آن با دو خواننده ديگر است که هم زمان مي‌خوانيم و سه قسمت را هم به صورت سلو اجرا مي‌کنم.

اشعار اين اپرا از کيست؟

اشعار اين اپرا از سفر نامه‌ي مارکوپولو انتخاب شده که به زبان‌هاي مادري هر کدام از ما خواننده‌ها ترجمه شده است براي خواننده ي چيني به زبان چيني و براي خانم ادل به فرانسوي و براي من به فارسي .
اين کار سفر‌هاي مارکوپولو را به تصوير مي‌کشد – تمام رنج‌هايي که مارکوپولو طي اين سفر متحمل شده تا به معشوق خود برسد .

آهنگ ساز اين مجموعه چه کسي‌است؟

آقاي آرموند امار که ايشان هم اهل فرانسه هستند .

اطلاع دارم شما قبلا هم با اين اهنگ ساز کار کرديد لطفا توضيحي در اين باره بدهيد؟

بله - ايشان اهنگ ساز موسيقي فيلم بابا عزيز هستند – اين فيلم در فرانسه ساخته شد و آقاي امار از من دعوت کردند که به عنوان خواننده در موسيقي اين فيلم بخوانم و حدود سه سال پيش ظبط اين کار در پاريس به اتمام رسيد.

اجراي شما در پکن به پايان مي‌رسد يا باز هم کنسرت هايي در پيش داريد؟

مارس 2008 در شهر پاريس هشت اجرا با همين ارکستر در پيش داريم .

اسم ارکستري که با شما و آقاي امار همکاري مي‌کند چيست؟

ارکستر اسم خاصي ندارد ولي يک ارکستر کلاسيک است که از سازهاي کلاسيک غربي و سازهاي جهاني تشکيل شده

تعداد نوازنده‌هاي اين ارکستر چند نفر است؟

حدود 30 تا 40 نفر

اين اپرا در کدام سالن به روي صحنه مي‌رود؟

در بيجينگ اپرا ي شهر پکن که فکر کنم 4 تا 5 هزار نفر ظرفيت دارد.

شما به عنوان خواننده موسيقي سنتي ايراني در ايران و جهان مطرح هستيد آيا خواندن اين اپرا با موسيقي ايراني و سبک خواندن شما در تناقض نيست؟

ببينيد – من خودم موسيقي ايراني اجرا خواهم کرد ولي فرم اين نمايش به صورت اپرا است.

در چه دستگاهي مي خوانيد؟

در دستگاه نوا- شعر را به من دادند و من سعي کردم بيشتر بر اساس صحنه و نمايش و تصاويري که اجرا مي‌شود اين ملودي‌ها را بر روي آن اشعار بگذارم.
خيلي کار سختي بود چون اشعار در واقع به صورت متن ادبي بود . براي نمونه يکي از اين اشعار اين گونه است:

روحي بر امد

تا در حاشيه ي دنياي خود

سرگردان شود

اين شعر را در شروع کار مي‌خوانم که در واقع مارکوپولو به صورت روح در صحنه بلند مي‌شود و شروع به حرکت مي‌کند.

اين شعر را من شروع به خواندن مي‌کنم بعد آن خواننده ي چيني و به دنباله ي آن خانم ادل شروع به خواندن مي‌کنند.

براي اين اپرا که به مناسبت برگزاري المپيک است از خوانندگان سه کشور که به هر حال شرکت کننده‌هايي هم در المپيک دارند دعوت به کار شده است.

شما فرموديد در دستگاه نوا خواهيد خواند - ربع پرده‌هاي دستگاه نوا را با ارکستر کاملا کلاسيک و با توجه به موقعيت موسيقايي دو خواننده‌ي ديگر چگونه اجرا مي‌کنيد؟

بخشي از اين کار در دستگاه نوا است و در نهفت نوا چون يک بخش از اين کار را فقط از تحرير ايراني استفاده مي‌کنم – يک بخش از کار هم داراي فضاي خاصي است که واقعا نمي‌توان گفت در چه دستگاهي است در واقع بر اساس ملودي و شعري که به من دادند اين فضا را خودم تدوين کردم و بر روي شعر و ملودي گذاشتم.
ربع پرده‌ها راهم ارکستر به صورت اکمپانيمان و اکورد در زير صداي من مي‌پوشاند و حجم مي‌دهند .

آيا با دو خواننده‌ي ديگر تمريني داريد يا خير؟

حدود 15 روز پيش من 4 شب در پاريس تمرين داشتم به همراه دو خواننده ديگر- ارکستر و کل تشکيلات اجرايي و عوامل صحنه و حتي لباس مخصوص و در واقع من فقط به خاطر تمرين اين کار از ايران به پاريس سفر کردم .
شايان ذکر است اين کار از شبکه TVE هم بزودي پخش خواهد شد.

اجراي اين اپرا اتفاق مهمي است که در تاريخ موسيقي جهان به ثبت خواهد رسيد و بزودي شاهد آن خواهيم بود – مصادف بودن ان با المپيک پکن – پيوند موسيقي اقوام مختلف - پيوند هنر عظيم تاتر با موسيقي که ما آن را به اسم اپرا مي‌شناسيم و از همه مهم تر حضور موسيقي ايران اين هم در اين شرايط حساس اتفاق ساده و کمي نيست
احساستان در رابطه با اين موضوع چيست که شما به عنوان سفير موسيقي ايران در اين اپرا نقش خواننده را بر عهده داريد؟

به هر حال من هر کاري که انجام مي‌دهم براي اين مرز و بوم است و براي مردم اين کشور و موسيقي ايران.
براي من باعث افتخار است که در چنين برنامه‌ي عظيمي خواهم خواند و اميدوارم هميشه اين اتفاقات باشد و بتوانم براي مملکتم افتخار کسب کنم.

با تشکر از شما

سعید فرج پوری: سلیقه موسیقایی تغییر پذیر است ( قسمت اول )

2008-07-26T14:25:00.000-07:00

دوشنبه ۳ تیر ۱۳۸۷

آقای فرج پوری می خواهیم به زمان گذشته سری بزنیم و از گذشته به زمان حال برسیم، شما سال های قبل به عنوان آهنگ ساز اثری منتشر کردید به نام "نقش پندار" و اخرین اثر شما که به صورت گروه نوازی منتشر شده و در دسترس علاقه مندان قرار دارد "غوغای عشق بازان" است که همراه با گروه آوا و صدای استاد شجریان منتشر شده، سعید فرج پوری "غوغای عشق بازان" با سعید فرج پوری نقش پندار در طوی این سال ها چه تفاوت هایی پیدا کرده؟

البته در این برهه زمانی به جز این دو اثر، من کارهای دیگری هم منتشر کرده ام مثلا اثر "شوریده" با گروه دستان با صدای خانم پریسا که شرکت نت ورک آلمان منتشر کرد و در فرانسه عنوان "شک" را گرفت و وزیر فرانسه به آن دیپلم افتخار داد که قسمت افشاری آن کار من بود و قسمت دشتی آن کار آقای حمید متبسم. اثر دیگر من "دریای بی پایان" است، باز با گروه دستان با صدای سالار عقیلی. سه اثر دارم که در حیطه ی موسیقی محلی کردستان کار شده به نام های: "اوارد"، "زمانه"، "یادواره سید علی اصغر کردستانی". این ها را آقای عزیز شاهرخ که از خوانندگان پیش کسوت کردستان هستند، خواندند و کار دیگر به اسم "ژوان" که در زمینه ی موسیقی کردی انجام شده. در زمینه دونوازی 3 اثر به همراه تنبک دارم: اولین اثر 16 سال پیش منتشر شد به اسم "کمانچه" با تنبک آقای کامبیز گنجه ای، کار بعدی من هم با تنبک زنده یاد داریوش زرگری و طرف دیگر این اثر را باز آقای کامبیز گنجه ای نواختند و کار سوم "کمانچه نوازی" بر اساس ملودی های کردی که با تنبک و دف آقای اخواص منتشر شده. این ها آثاری هستند که مسولیت اصلی آن ها به عهده ی خود من بوده، در خلال این کارها من به عنوان نوازنده در آثار بسیاری از آهنگ سازان معاصر ایفای نقش کردم. ولی بر می گردم به سوال شما که از "نقش پندار" تا "غوغای عشق بازان" چه تغییری کرده ام، باید عرض کنم آلبوم "نقش پندار" با گروه دیگری و در یک شرایط خاص ضبط گردید و باید بگویم همان موقع هم که منتشر شد، زیاد از آن راضی نبودم، این کار جا داشت به شکل بهتری منتشر شود و باید بیشتر روی آن کار می شد و همین حالا هم که این اثر را می شنوم زیاد از آن راضی نیستم. از آن موقع تا به حال من کارهای زیادی انجام دادم و تجربه های زیادی به دست آوردم، شما می دانید یک موزیسین ممکن است هم از نظر سلیقه در زمینه موسیقی و هم از نظر زیبایی شناسی و تکنیک تغییر کند و این یک پروسه تکاملی است.
روش شما برای آهنگ سازی چگونه است؟
در کارم خیلی به حس و حال توجه دارم، بعضی وقت ها پیش آمده که من آهنگی ساختم و بعد از یک هفته اثر را گوش دادم و متوجه شدم آن حسی که من می خواهم درونش نیست. در موسیقی شرق لحظه ها خیلی مهم هستند، آن لحظه ای که احساسی به شما الهام می شود، ملودی در ذهن شما پدید می آید. بیشترین وسواس من روی این موضوع است که اثر خلق شده توسط من دارای احساس باشد. معمولا در طول زمان لحظاتی که احساس خوبی به من دست می دهد را شکار می کنم مثلا هنگام نواختن جمله ای می سازم، سریع آن را ضبط می کنم و بعدا این لحظات ضبط شده را تدوین می کنم، چنین لحظاتی شاید در طول سال پنج یا شش بار بیشتر پیش نیاید. پس این قطعاتی که ما از شما می شونیم به سال ها و ماه ها پیش بر می گردد؟ دقیقا همین طور است. شما نمی توانید برای این کار آن هم در حیطه موسیقی ایرانی زمان تعیین کنید.
سوالی دارم در زمینه ی نواختن ساز دارم، هنر جویی وارد عرصه ی موسیقی می شود، پس از چندی تصمیم می گیرد، نوازندگی را به عنوان حرفه ی خود انتخاب کند و به تمرین و ممارست می پردازد وقتی وارد ژانر حرفه ای این کار می شود، دیگر آن شور و شوقی که در اوایل کار داشت را ندارد؛ بر فرض اگر در اوایل کار روزی 8 ساعت به تمرین می پرداخت حالا دیگر تمرینات آن افت کرده و روزی 1 یا 2 ساعت بیشتر تمرین نمی کند. می خواستم بدانم این پروسه در کار شما چگونه طی شده؟
آیا تمرینات روزانه شما هنوز بر قرار است یا بیشتر فکر می کنید تا ملودی خلق کنید یا مشغول تدریس و اجرای کنسرت هستید؟

مسئله ای که اشاره کردید، مسئله ی خیلی مهمی است، آن موقع که ما هنوز مشغول مشق گرفتن بودیم، بیشتر وقتمان صرف تکنیک می شد. ببینید ساز یک ابزار است و نوازنده باید به تمام رمز و رموز آن پی ببرد، این طبیعی است که یک هنرجو در نواختن آن هم وقتی که هنوز به مرحله حرفه ای نرسیده، باید تلاش کند که به تمام رمز و رموز کاردست پیدا کند، موقعی که این هنرجو به مرحله حرفه ای رسید، مشغول اجرای آثار می شود مثلا وارد یک پروژه می شود، آهنگساز قطعه ای می نویسد و آن به طور حرفه ای قطعه آهنگ ساز را به اجرا در می آورد.

سعید فرجپوری: کاربرد کمانچه سی سال پیش پایین تر از امروز بود ( قسمت دوم)

2008-07-26T14:12:00.000-07:00

دوشنبه ۱۰ تیر ۱۳۸۷

این هنرجو از قبل چنان باید تمرین کرده باشد و به رموز ساز خود آشنا شده باشد که بتواند نظرات آهنگ ساز را روی ساز خود به اجرا در آورد. این مسئله خیلی مهم است که بتواند از پس این کار بر بیاید و اگر خوب اجرا کند، برای آثار دیگر آهنگسازان هم دعوت به کار می شود و در عرصه نوازندگی خود به خود جایی برای خود باز می کند و مطرح می شود. این تجربه ها در حین کار عملی به دست می آید؛ مثلا اجرای کنسرت و رفتن روی صحنه، اجرای صحنه تجربه های بسیاری به نوازنده می آموزد و امکان ندارد تجربه اش با تمرینات داخل منزل او حتی با روزی 10 ساعت تمرین هم برابری کند. در ضبط استودیو، همان فرد در مقابل یک میکروفن می نشیند، تمام ریزکاریهای نواختن را زیر ذربین بزرگی می برد و تمام ضعفها نمایان می شود، اینجاست که نوازنده تجربه زیادی احتیاج دارد و آن هم به طور مستمر در مقابل میکروفن ساز زدن است که نوازنده را آب دبده می کند. امکان دارد تا بار چندم هم آرامش خاص را در هنگام اجرا به دست نیاورد اما پس از چندی تکنیک لازم را کسب خواهد کرد. من اعتقاد دارم اگر کسی روزی 10 ساعت هم در منزل ساز بزند ولی این تمرین ها را نداشته باشد، روی صحنه نرود، ضبط استودیو نداشته باشد، نوازنده کاملی نخواهد شد و اصولا نوازنده با این تجربه ها نوازنده کاملی می شود. بعد از این مراحل است که وی دیدگاه زیبایی شناسی پیدا خواهد کرد و خودبه خود دست به خلاقیت خواهد زد. البته همه این ها مرحله به مرحله به اجرا در خواهد آمد که سال ها طول خواهد کشید. خیلی از جوان ها اول که وارد عرصه موسیقی می شوند، دوست دارند موسیقی جدی کار کنند، بعد وقتی وارد این مقوله می شوند به سختی های کار پی می برند و فکر می کنند وقتی قرار است من یک سلو 10 دقیقه ای بزنم باید پانزده سال کار بکنم که سلوی من مورد پسند جامعه هنری واقع شود و مهر تاییدی روی آن زده شود یا باید 20 سال کار بکنم تا یک نوازندگی خوب ارائه کنم، طاقت نمی آورند و خیلی ها راه را کج می کنند و به بیراهه می روند و دنبال یک راه ساده تر می گردد و مثلا سراغ موسیقی پاپ می روند و چون سهل تر است (هم در زمینه ی نوازندگی و هم آهنگ سازی و خوانندگی) زود تر به نتیجه می رسد هر چند هم کار عامه پسند باشد. این مسیر، مسیر سختی است و فقط عشق می خواهد. سال هایی که شما وارد کار حرفه ای شدید نوازنده کمتر بود، در نتیجه شما را بیشتر به کارها دعوت می کردند ولی در حال حاضر تعداد نوازنده ها بیشتر شده و رقابت بیشتر است حالا باید چه کار کرد؟ فکر می کنم هر دوره ای سختی هایی خودش را دارد آن زمان که من وارد کار موسیقی شدم عملا موسیقی تعطیل بود. درس من خیلی خوب بود پدرم همیشه به من می گفت چرا نمی روی درس بخوانی الان که موسیقی وجود ندارد. آن زمان اگر من در خیابان ساز دستم می گرفتم باید مجوز می داشتم و اگر نه باید مثلا دو شب در بازداشت می ماندم. یا شرایط جوری بود که تا چندین سال با مشکلات عجیب غریبی دست و پنجه نرم کردیم ولی تحمل کردیم. خیلی از دوستان ما ساز را گذاشتند کنار و رفتند دنبال کار دیگری.

چه چیزی باعث می شد که شما این شرایط را تحمل کنید؟ آیا از لحاظ روحی روی خود کار می کردید؟

ما فقط امیدمان را تا به حال از دست ندادیم و زحمت کشیدیم. من یادم هست حدود سال 59 یک کمانچه می خواستم پیدا کنم، تمام تهران را گشتیم ولی یک ساز خوب که صدایش از ساز خودم بهتر باشد پیدا نکردم، ناچار شدم پیش یکی از سازندگان سه تار رفتم به ایشان گفتم هر چقدر هزینه ساخت یک کمانچه باشد من پرداخت می کنم، برای من یک کمانچه بساز! ایشان گفت من کمانچه نمی توانم بسازم و جزو روال کار من نیست و فقط سه تار می سازم. با خواهش ایشان را راضی کردم که این کار را بکنند و بعد از شش ماه من صاحب ساز دیگری شدم و باز هم تحمل کردم، آن موقع اصلا معلمی نبود فقط آقای بهاری بودند که ایشان هم حوصله تدریس نداشتند، یعنی ما دو تا کاغذ نت مخصوص این ساز نداشتیم؛ اصلا نمی دانستیم چه جور این ساز را دست بگیریم، چگونه انگشت گذاری کنیم چه جوری آرشه را بگیریم معلمی نبود که ما پیشش برویم و بپرسیم آقا ما باید چه کار کنیم؟ کمانچه ای که شما از 30 سال پیش می شنوید به هیچ وجه با کمانچه نوازی حاضر قابل مقایسه نیست و کاربرد 30 سال پیش آن خیلی پایین تر از الان بود. یادم هست یک ضبطی با آقای پایور داشتم، می دانست آقای پایور بعد از ضبط کمانچه یک ویولن هم روی کار می کشیدند که فالشی های ساز بر طرف شود و صدا صاف شود. به ایشان گفتم من به این شرط می زنم که شما دیگر از ویولن استفاده نکنید، ایشان فرمودند اگر شما این کار را تمیز اجرا کردید و فالشی نداشت از ویولن استفاده نمی کنم در غیر این صورت باز هم روی کار یک ویولن می کشم که البته من کار را زدم و ایشان از کار رضایت داشتند و از ویولن استفاده نکردند.(البته این صحبت حمل بر خود ستایی نشود.)زمانی که در کانون چاووش کار می کردیم 4 نفر بودیم که کمانچه می زدیم، آقای شکارچی، آقای منتظری، آقای اردشیر کامکار و من. موقعی که تمرین گروه می شد سازها دیگر قدرتشان از ساز ما بالا تر بود، در مقابل تار، سنتور و ... خیلی وقت ها احساس کمبود می کردیم. برای ضبط یک کار ساعت ها با هم سر و کله می زدیم و بحث می کردیم. حالا با گذشت این سال ها این ساز برای خودش رپرتواری پیدا کرده، فقط خود من در هنرستان موسیقی تا به حال 40 تا هنرجوی خانم داشتم که فارغ التحصیل شدند و وارد دانشگاه شدند و در حال حاضر در حد حرفه ای نوازندگی می کنند. ولی قبلا چنین چیزی نبود. همین الان در همین تهران می توانید 20 نفر نوازنده کمانچه خوب پیدا کنید که در سطح حرفه ای قابل استفاده هستند. در جواب شما باید بگویم الان رقابت سخت تر شده اما این رقابت باعث پیشرفت می شود. و در حال حاضر یک هنرجو باید خیلی زحمت بکشد تا خود را نمایان و مطرح کند. الان سختی کار فرق کرده زمان ما آن گونه بود که عرض کردم و حالا به این شکل است.

فرجپوری: ضبط گروهی تاثیرش در مخاطب بیشتر است ( قسمت سوم )

2008-07-24T04:15:00.000-07:00

پنجشنبه ۱۳ تیر ۱۳۸۷
به غیر از این کارهایی که انجام می دادید در منزل روزی چقدر تمرین می کردید؟

خیلی زیاد، آن موقع من تنها زندگی می کردم و در حین کارهای روزمره مرتبا مشغول تمرین بودم.

شما در صحبت هایتان گفتید رپرتوار اجرایی نداشتید پس چه چیزی را تمرین می کردید که این همه زمان می برد؟

قطعات ساز های مختلف، قطعات کمانچه نوازان اذربایجان، اتودهایی که خودم نوشته بودم و مرتبا مشغول کند و کاو بودم و فقط در این فکر بودم که از تمرین روزانه ام به بهترین نحو بهره برداری کنم. نوازنده موقعی می تواند حس خوبی را به مخاطب القا کند که خودش راحت باشد، زمانی که خود نوازنده احساس خوبی نداشته باشد نمی تواند انرژی مثبتی را به شنونده خود بدهد و این زمانی به دست می آید که شما در قبل تمرینات خوبی را پشت سر گذاشته باشید. من اوایل کارم ویولن می زدم و کمانچه نوازی برایم کار دشواری بود و همیشه موقعی که می خواستم از موسیقی و ساز خودم لذت ببرم می رفتم ویولنم می آوردم و شروع به نواختن می کردم. تا 3، 4 سال اول که کمانچه را دستم گرفته بودم با این ساز مشکل داشتم. تا یک روز به این نتیجه رسیدم که ویولنم را بفروشم و این کار را انجام دادم. حتی هر ساز دیگری هم که در خانه داشتم با ویولنم فروختم و گفتم اصلا بگذار به جز کمانچه صاحب هیچ ساز دیگری نباشم. چون کمانچه را انتخاب کرده بودم و باید می نواختم.

ویولن ایرانی می نواختید یا کلاسیک؟

ویولن ایرانی.

می گویند ذهن یک فرد باید آهنگساز باشد تا فرد بتواند آهنگ بنویسد، شما به این مسئله معتقد هستید؟ این مسئله در زمینه موسیقی ما صادق است یا خیر؟

تجربه ی من این را نشان می دهد که آهنگسازی یا اصولا خلق کردن لازمه اش فقط تمیرن کردن نیست، خیلی فاکتورهای تعیین کننده دیگری هم هستند که اهمیت دارند. یکی از آن ها شنیدن کارهای زیاد در سبک های مختلف است، مطالعه کردن، آشنا شدن با هنر های دیگر، ارتباط داشتن با جامعه، ارتباط درونی با فرهنگ آن جامعه و تفکر. مجموع این ها به اضافه تمرین و تکنیک است که باعث خلق کردن می شود. کسانی که آثاری خلق کردند و ماندگار تر بوده انسان هایی متفکر تر از دیگران هستند.وقتی سال ها موسیقی کار کنید دارای یک دیدگاه زیبایی شناسی و سلیقه می شوید، امکان دارد شما شیفته ریتم های مختلف بشوید، یا فیگورهای گوناگون و ملودی های مختلف و از آن ها در کارهای خود استفاده کنید، امکان دارد با سبک دیگری از موسیقی، هر چند هم که از نظر آهنگسازی قوی باشد، ارتباط بر قرار نکنید چرا؟ چون خلق و خوی زیبایی شناسی و همچنین سلیقه ی شما با آن سبک ساز گار نیست. حالا وقتی فردی صاحب سلیقه شد و خواست کاری بنویسید چه کند؟ حالا وقت شنیدن آثار قدما تا آهنگسازان معاصر است، وقت آنالیز کردن آن ها، زندگی کردن با آن ها و در آخر مقایسه آن ها با کارهای خودش و درس گرفتن از نتیجه به دست آمده. امکان دارد شما یک ملودی بسازید و پس از گوش دادن به آن متوجه شوید که شبیه آن ملودی قبلا ساخته شده. البته این صحبت ها مربوط به موسیقی ایرانی است موسیقی غربی که بحث جداگانه خود را دارد.

شما آثاری را که با گروه دستان ضبط می کنید و در دسترس ما قرار می دهید نسبت به آثار دیگر دوستان حس و حال بهتری را به شنونده القا می کند یعنی فقط موسیقی نمی شنویم بلکه از احساس شما نوازندگان هم بهره می بریم مثل اجرای زنده که شنونده کاملا در تسخیر احساس نوازنده و اهنگ ساز است. سوال من این است شما وقتی برای ضبط یک اثر به استودیو می روید، آیا تک تک قطعات را ضبط می کنید و بعدا روی هم میکس می شود یا به صورت گروهی مانند یک اجرای زنده می نوازید که کار این گونه دارای احساس است؟

ما از 10 سال گذشته تا به حال همیشه سعی کردیم که گروهی بنشینیم چون حس و حال جمعی نواختن، اگر هم اشکالاتی داشته باش، تاثیرش روی مخاطب بیشتر است. وقتی وارد استودیو می شویم صدابردار جاهای مخصوصی را برای هر یک از ما درست می کند به طوری که ما همدیگر را ببینیم و بعد می نوازیم که حس و حال گروهی نواختن را پیدا کند.

استاد از یکی از سازهایتان که داخل آن از ترکه های سفید استفاده شده بیشتر استفاده می کنید، سازنده ی این ساز کیست؟

ساخت آقای ملکی است که خودشان اهل لرستان هستند و چند سالی است که به تهران آمدند و مشغول این حرفه هستند.

اجراهای مختلفی با گروه دستان همراه با همایون شجریان در اروپا داشتید که اولین اجرای مستقل آقای همایون شجریان محسوب می گردد، کمی در این باره برای ما بگویید؟

عرض کنم اصولا ما در گروه دستان پروژه های مختلفی را دنبال می کنیم، اعضای گروه دستان ثابت هستند ولی در هر پروژه با یک خواننده کار می کنیم. برای اینکار از 2 سال پیش تصمیم داشتیم که با آقای همایون شجریان همکاری داشته باشیم. دو کار آماده کردیم، یک کار در دشتی از حمید متبسم و کار دوم در اصفهان که از ساخته های من بود. در این تور یازده اجرا داشتیم که در کشورهای ایتالیا، آلمان، سوئد، انگلیس و آخرین کنسرت های ما در هلند و بلژیک بود. در حال حاضر در این فکر هستیم که یکی از این اجراهای زنده را برای سی دی صوتی آماده و منتشر کنیم.

جناب همایون شجریان دارای مشخصه خاصی هستند که ایشان برای این تور انتخاب شدند؟

گروه دستان یک گروه کاملا حرفه ای محسوب می شود و توان کاری خواننده برای ما خیلی مهم است. یکی دیگر از فاکتورها شخصیت کاری خواننده است که قبل از انتخاب همه این ها را لحاظ می کنیم. آقای همایون شجریان در حال حاضر یکی از بهترین خوانندگان این مملکت محسوب می شوند و به جز این مسئله خود ایشان یک موزیسین حرفه ایست که این بسیار حائز اهمیت است و خوشبخانه در این یازده کنسرت خیلی خوب ظاهر شدند و تاثیر خوبی هم داشت.

با تشکر از شما و پاسخ های صادقانه و صمیمیتان.

گفت و گو با حميد متبسم در باره ي گروه بزرگ مضراب

2008-07-23T07:51:00.000-07:00

شنبه 18 اسفند 1386

به نام مقام متعال

استاد متبسم عزیز در هفته های اخیر مصاحبه های زیادی با گروه دستان در رابطه با اجرای اخر شما یعنی کنسرت های دستان با همایون شجریان انجام شده و ازطریق رسانه های مختلف در اختیار علاقه مندان قرار گرفته است – اما من مطلع هستم شما به غیر از همکاری با گروه دستان سرپرست گروه دیگری در خارج از کشور هستید به نام مضراب که فقط از ساز های مضرابی تشکیل شده و اکثر نوازندگان ان جوان هستند.

متاسفانه از نظر رسانه ای خیلی کم به این ارکستر پرداخته شده با توجه به این که این کار در خارج از کشور بسیار دشوارست – این مصاحبه گفت و گوی من شما ست درباره ی گروه مضراب و چون مضراب گروه جوانی است دغدغه های جوان های موزیسین را هم برای شما مطرح می کنم لطفا ما را راهنمایی کنید.
1) چطور شد که به فکر تشکیل ارکستر مضراب افتادید؟ ( لطفا یک بیوگرافی کامل از این ارکستر برای ما بگویید)

اگر انتظار دارید که محیط اطراف شما مورد توافق و پسند شما باشد باید شما نیز در آن فعال باشید، یک گیاه به شما طراوت و زیبائی می دهد و از شما نیز توقع نگهداری و آبیاری دارد.هنرجوی موسیقی بخصوص آن که کارش موسیقی نیست نیازمند انگیزه برای ادامه کار است و نمی تواند همیشه برای خودش ساز بزند.

در حاشیه: این درست است که در گروه مضراب بسیاری از جوانان همکاری می کنند لیکن برخی نیز از جوانان قدیم اند.

2) استاد دهلوی در سال 1371-1372 ارکستر مضرابی را در ایران تشکیل دادند که اتفاقا یکی از اعضای گروه دستان در این ارکستر می نواختند و ایشان کسی نبودند جز حسین بهروزی نیا – این ارکستر به علت عدم حمایت دولت تعطیل شد و در سال 1383 دوباره فعالیت خود را اغاز نمود ( این بار با نوازنده های جوان ) و در سال 1384 3 شب در تالار وحدت به اجرای برنامه پرداخت و همین طور در جشنواره ی فجر سال 1384 و باز به خاطر عدم حمایت دولت منحل شد – من نمی دانم شما هم در سال اولی که این ارکستر اغاز به کار کرد در ان می نواختید یا نه؟ اما همواره یک سوال برای من مطرح بوده و ان این که ایده ی گروه مضراب را از ارکستر مضرابی استاد دهلوی گرفتید یا خیر الگوئی شخصی و جدا گانه داشتید؟

- در این که انسان همیشه از آنجائی حرکت می کند که دیگران رسیدند، شکی نیست، لیکن تشابه نام گروه مضراب وارکستر مضرابی اتفاقی ست.و اگر چه در حال حاضر بیشتر نوازندگان این گروه نوازندگان تار و سه تار اند لیکن محدودیتی برای شرکت ساز های دیگر نیست.در نتیجه می توانست نام این گروه هر چیز دیگری نیز باشد.

3) این ارکستر از چند نوازنده تشکیل شده و چه ساز های را پوشش می دهد؟ با مشکل کوک ساز های ایرانی چه می کنید ان هم با این تعداد نوازنده؟ در حال حاضر 26 نفر در این گروه شرکت دارند که شامل نوازندگان تار، سه تار، بمتار، بربط، عود، سنتور، نی، سازهای کوبه ای و خواننده می شود.

- مشکل کوک ساز های ما که تمامی ندارد، لیکن یکی از دلایل متغیر بودن کوک ساز های ما نبود یک کوک ثابت است.من سر کلاس به همه دوستان یک کوک ثابت توصیه می کنم(سی بجای دو )که در مجموع معدل مناسبی ست برای همه ساز های ایرانی.این بدین معنی ست که هنرجویان و خود من نیز در حد امکان هیچ گاه کوک پایه سازمان را عوض نمی کنیم.خود این کمک بزرگی ست برای ثابت ماندن کوک و کم شدن گرفتاری هایش.
4) رپرتوار این ارکستر چگونه تهیه می شود؟ ایا قطعات را خود شما می نویسید و برای ارکستر تنظیم می کنید؟

بله تا کنون بیشتر قطعات من اجرا شده، ولی یکی از بخش های آموزشی کلاس ما پرورش ذوق آهنگسازی ست که نتیجه اش قطعاتی چند از دیگر همکاران این گروه است.بعلاوه بابک کامگار که در هلند درس موسیقی می خواند و رهبری این گروه را بعهده دارد نیز خودش برای این گروه آهنگسازی می کند.
5) مسلما در کشوری چون هلند نوازنده ی سازهای ایرانی بسیار کم است ان هم نوازندگان جوان چون نواختن با ساز ایرانی شیوه های مختلفی دارد مثلا در گروه یک جور باید نواخت در ارکستر که کارها پارت بندی شده جور دیگر آیا این مسئله برای نوازندگان این ارکستر به راحتی قابل درک است؟
بکار بردن کلمه به راحتی راحت است، بهتر است بگوئیم کم کم و با زحمت یاد گرفتند و یا دارند یاد می گیرند.

6) تمام نوازندگان گروه مضراب از شاگردان شما هستند؟

شاید یکی دو تای آنها رسما شاگرد من نبودند.
7) نوازندگان همه تحصیلات موسیقی دارند؟
خیر همانگونه که در ابتدا اشاره شد، غالب این دوستان شغل دیگری دارند و موسیقی را در اروپا آموخته اند.
8) شما در این گروه از رهبر ارکستر هم استفاده کرده اید و ان هم یک رهبر جوان وجود رهبر ارکستر برای چنین انسامبلی اجباریست؟ ایا در پیشرفت کار موثر است؟ تمام نوازندگان که به فنون رهبری آشنا نیستند که بتوانند از ان پیروی کنند؟
در یک گروه بزرگ نوازندگان مشکل شنیدن یکدیگر را دارند و به همین دلیل نیاز به کسی است که همه از او پیروی کنند و سرعت ضرب ها و اندازه نوانس ها را از وی بگیرند. بعلاوه در گروه مضراب همه چیز جنبه آموزشی دارد و بنای کار حرفه ای نیست، از این رو انتظار هم در همین حد است.

9) شما سال ها با دستان کار کرده اید – سال ها اهنگ سازی کرده اید - تدریس- نوازندکی در اثار مختلف و به طور قطع یکی از موزیسین هایی هستید که به گردن موسیقی ایران حق دارید و به پیشرفت ان کمک شایانی کرده اید حال با این همه تجربه چطور حاضر هستید کنار چند جوان کم تجربه بنشینید و با متانت تمام نوازندگی کنید؟ چه احساسی دارید؟ و اصلا چرا این کار را انجام می دهید؟

این استدلال ها عاقلانه ست و با مورد سئوال شما که بازتاب عشق است، هماهنگی ندارد.با متانت ساز زدن اصل است و به این ربطی ندارد که کجا و با چه کسی ساز می زنی، بعلاوه این دوستان از جان و دل مایه می گذارند و با تمام مشکلات از راه های دور و نزدیک دور هم جمع می شوند، در کنار این ها با افتخار ساز نزنی، چه بکنی؟

10) ارکستر مضراب تا به حال در چه کشورهایی به اجرای برنامه پرداخته؟

در چند شهر آلمان و هلند

12) برخورد موزیسین های حرفه ای غربی با چنین ارکستری چیست؟

آنکه تا کنون کار این گروه را با توجه به موارد ذکر شده، شنیده ، دوستان را مورد توجه و تشویق قرار داده.

13) ایا تجربه ی گروه دستان به ارکستر مضراب کمک کرده یا دو عنصر و تجربه ی متفاوت هستند؟

حتما اینطور بوده، من ایمان دارم که تجربه سال ها کار گروهی این همه را میسر می کند، لیکن تجربه بدون دانش کاری از پیش نمی برد.
14) ایا آلبومی از گروه مضراب منتشر شده ؟ و در ایران مانند آثار گروه دستان از گروه مضراب آلبومی منتشر خواهید کرد؟
هنوز شاید زود است که در این مورد گفتگو کنیم.

15) فرض می کنیم یک جوان هلندی به ساز بربط علاقه مند می شود – بربطی تهیه می کند و شروع به نواختن می کند ( البته نمی دانم چگونه می تواند معلم بربط در کشور اروپایی پیدا کند ) بعد از مدتی قطعه نوازی شروع به نواختن ردیف سازی می کند – این جوان اروپایی چگونه می تواند فرق مخالف سه گاه را با اصفهان یا نوا درک کند؟ می دانیم که موسیقی ایرانی در خون ایرانی هاست در نتیجه برای ما ایرانی ها و تقریبا ما شرقی ها قابل درک تر است ولی یک جوان اروپایی چگونه می تواند با ربع پرده هایی که در موسیقی کشورش بسیار نا یاب است ارتباط بر قرار کند؟ به آن خو بگیرد؟ با ان به وجد بیاید؟ و با آن اشک بریزد؟ یاد گرفتن یک بحث است و لی خو گرفتن و زندگی کردن با ان بحثی دیگر . اگر می خواهید مثال بزنید که خب ویولن را هم در همه جا می نوازند باز سوال دارم که ویولن دیگر ساز کشور خاصی نیست متعلق به دنیا ست و در هر کشوری حداقل روزی 100 قطعه کلاسیک پخش می شود و همه کشورها از فقیر ترین تا غنی ترین حداقل یک ارکستر سنفنیک را دارند با توجه به این مسئله موسیقی کلاسیک ملموس تر از موسیقی کشورهای دیگر مثل ایران – هند یا افغانستان است و ارتباط گرفتن مشکل تر. ( نزدیک به 10 سال است که این سوال شخصی من است )

این که این موسیقی در خون ماست را بهتر است که طور دیگری بیان کنیم، شاید بهتر باشد بگوئیم که با ان خو گرفته ایم، بزرگ شده ایم و زندگی کرده ایم.در طرح مسئله موسیقی غرب و ساز ویلن شما کمی پاسخ خود را یافته اید، - با پدیده ای زندگی کردن اصل است.در میان ما ایرانیان نیز هستند بسیاری که موسیقی جزء ناچیزی از زندگی شان است، این گروه که تعدادشان کم هم نیست، آنهائی هستند که موسیقی را به دو دسته غمگین و شاد تقسیم می کنند و موسیقی برایشان فقط یک مصرف دارد.موسیقی پدیده ایست انتزاعی و شما نمی توانید بفهمید که دیگری چه تاثیری از آن می گیرد، به همین دلیل هم نمی توانید بگوئید که غربی ها از موسیقی ما نمی توانند مانند ما لذت ببرند، چرا که نمی دانید چه اتفاقی در درون انها با شنیدن موسیقی ما می افتد.من در این سالها برخورد ها و نگرش هائی در مورد موسیقی مان از همین مردمان اروپا دیده ام که نمونه اش را از بسیاری از همکاران خودمان ندیده ام.این است که عجولانه قضاوت نمی کنم. البته در یک تحلیل عام می توان گفت که موسیقی مانند زبان است که تا آن را نفهمی از آن لذت نخواهی برد، لیکن تنوع این زبان مانند زبان محاوره نیست و مرز سیاسی ندارد و مانند زبان صد در صد ملی نیست.آنچه ما امروز بعنوان موسیقی ایران نام می بریم دامنه اش تا برخی کشور های اروپائی می رسد و تشابه بسیار نیز با موسیقی رسمی اروپا دارد.

17) شما درباره ی اینده ی گروه دستان سخن گفته اید– اما در باره ی اینده ی گروه مضراب خیرآینده ی این گروه به چه شکل است؟
ما کارمان را می کنیم و تا آنجا که توانی باشد ادامه می دهیم.

18) حال که صحبت از گروه مضراب است لطف کنید اسم نوازندگان و دستندرکاران این گروه را برای ما بگویید؟

لیست نوازندگان گروه بزرگ مضراب

تار 1- رامین عظیمیان 2- محسن بنا یی3- محمد طبا طبا یی بم تار 4- سجاد رهنمایی5- سعید خطیر مهر 6- لاله جوشنی سه تار7 - پژمان زاهدیان8- فرزانه جهان میر9- امیر صحرایی10- گیو قلمکاری پور11- بهروز نقی پور 12- آبتین جوان پیکر13- شاهین فتح راضی سنتور14- بهزاد روشن پور بربط15- ساسان عضدی 16- متیو دوپونت نی17- حسین زارع سازهای کوبه ای18- پاشا کرمی تنبک19- محسن نجاتی دف و دایره آواز20- مرسده هاشمی 21- سهیلا فلاحی22- فروز جوادی23- منصوره زرندی24- آذر مشاور25- سونیا کریمی

رهبر: بابک کامگار

19) شما هیچ وقت از تحصیلات موسیقی خود سخن نگفته اید آیا تحصیلات اکادمیک موسیقی دارید؟

من در دانشسرای هنر (روزانه) و هنرستان ملی موسیقی (شبانه) درس موسیقی خواندم، مدرسه غیر رسمی دیگر نظیر خانه ما ن، چاووش، دستان و غیر ... نیز زیاد دیده ام که تاثیرش بسیار بیشتر ازرسمی هایش بود.

20) ارکستراسیون - ساز شناسی و تلفیق هارمونی های شما بسیار عالی و دلنشین است آیا ساز غربی هم می نوازید؟خیر
21) اصولا چند ساز را با هم نواختن خوب است چه ساز ایرانی یا غربی – نظر شما در این باره چیست؟
به نظر من یک عمر و یک ساز، البته من خودم دو ساز می زنم، لیکن گاهی که در مقابل این یکی روسپیدم از آن یکی خجالت می کشم.

22) تحصیلات اکادمیک برای جوانی که حرفه اش را موسیقی قرار می دهد واجب و مفید است؟ یا خیر به طور آزاد هم می تواند به سر منزل مقصود برسد؟

دروسی است که حتما باید خوانده شود و فنونی که باید فرا گرفته شود، در مدرسه یا خصوصی، بعلاوه بودن در محیط سلامت موسیقی عامل رشد و جا افتادن همه این هاست.
23) جسارتا - ما جوان ها برای پیشرفتمان باید رهنما و الگویی داشته باشیم حال از شما سوال دارم شما که در چند شاخه ی موسیقی به طور حرفه ای فعال هستید ( نوازندگی دو ساز تار سه تار _ اهنگ سازی – تدریس ) چگونه به همه ی این کارها میرسید؟ روزی چند ساعت مشغول نواختن هستید ؟ راه و روش نواختن صحیح نواختن چیست؟ اصلا چه کار باید بکنیم؟ ( ما جوان ها واقعا با این مشکلات روبرو هستیم که نمی دانیم چه کار باید بکنیم همه ساز می زنند اهنگ می سازند ولی قدم از قدم موسیقی ایران برداشته نمی شود دست اخر همه ی ما نا امید یا ساز را کنار می گذاریم – یا خود را بی استعداد می یابیم و دچار اوضاع روحی نا مناسب می شویم چرا که هیچ تدبیری برای این موضوعات وجود ندارد
در کار هنر باید کار بسیار کرد و توقع کم.اگر نوزادی را نگاه کنید و انتظار داشته باشید که بزرگ شدنش را ببینید، هیچ اتفاقی نمی افتد، ولی اگر به او برسید و به بزرگ شدنش فکر نکنید سلامت رشد خواهد کرد و رشید نیز خواهد شد.برنامه ریزی شده کار کنید، باید بدانید روی چه موضوعی کار می کنید، تا آنجا که من می دانم بسیاری جوان های نوازنده مسئله اصلی شان شده سریع زدن پاساژ ها و دایره هنر موسیقی را با میدان اسب دوانی اشتباه می گیرند.برای نوازنده شدن فقط نباید نواخت، بلکه باید با تفکر نواخت و متفکر نیز شد. موسیقی باید شما را متاثر کند نه متحیر.البته این ممکن نیست که همه کسانی که درس موسیقی می خوانند موسیقی دان برجسته بشوند، برای آفرینش هنر به جزفراگیری فنون موسیقی نیاز به زمینه های دیگری هم هست که همگان ندارند.بسیاری از کسانی که ساز می زنند فقط نوازنده خواهند شد و آثار دیگران را اجرا خواهند کرد.و برخی نیز در بخش های آموزشی و تئوریک فعال خواهند بود.
24) وضع موسیقی ایران را چگونه می بینید؟ ( از تمام زوایا )
موسیقی در تمام دنیا از حمایت های دولتی برخوردار است، هیچ ارکستر سیمفونیکی در دنیا با درآمد حاصله از کنسرت ها زندگی نمی گذراند.هیچ سالن کنسرتی بدون حمایت های دولتی و اسپانسر های رسمی و غیر رسمی روی پا نیست.موسیقی تنها پدیده هنری ست که شما روز شب را به هر شکل با آن می گذرانید، حتی کسانی که یک پخش صوت ساده در منزل ندارند، ناخواسته شنونده موسیقی اند.کدام فیلم بدون موسیقی؟کدام تصویر بدون موسیقی؟و کدام مراسم شادی و سوگی بدون ترنم آوازی یا سازی گذشته ومی گذرد ؟این هنر مستقل است و مکمل همه هنر هاست ، این هنر دل را از هر گونه پلیدی می شوید، بر علیه خشونت است و صلح می طلبد.درخت تنومند موسیقی را که موجب صفای زندگی شماست، آبیاری کنید
25 ) اگر صحبت خاصی دارید بفرمایید ؟
خیر
از این که وقت شریف خود را در اختیار ما گذاشتید تشکر می کنم

هشت سال جنگ- موسیقی در دوران رزم- موسیقی در دوران اسارت- خاطرات یک آزاده( مصاحبه با فرهمند حسینی )

2008-07-23T07:43:00.000-07:00

دوشنبه 14 آبان 1386

با عرض خسته نباشید خدمت شما:

صحبت ما در مورد وضعیت موسیقی در دوران 8 سال دفاع مقدس است در واقع با شما - هم به عنوان یک رزمنده به گفتگو می نشینم و بعد به عنوان یک آزاده که در اسارت رژیم بعثی عراق سال هایی از عمر خود را سپری کرده اید - شاید این موضوع کمی خنده دار به نظر بیاید اما حتما در آن زمان و در اردوگاه ها از موسیقی استفاده می شده. اما قبل از این بحث با هم کمی به عقب تر برگردیم و دوست دارم از وضعیت موسیقی در هنگام رزم در جبهه ها برای ما بگویید وبعد در مورد دوران اسارت شما و وضعیت موسیقی در آن زمان با هم صحبت کنیم.
همان طور که می دانیم موسیقی کاربرد های مختلفی دارد سوال من این است که در جبهه ها از موسیقی چه استفاده ای می شد؟

با سپاس از فرصتی که در اختیار من گذاشتید تا گوشه ای از شرایط زمان جنگ را برای شما بیان کنم و این که موسیقی و نوا در آن شرایط چه حال و هوایی را داشته.

با توجه به شرایط انقلابی که در ایران رخ داده بود ارزش های جدیدی در جامعه عنوان شده بود و در سال های اولیه پرداختن به سرود های انقلابی و نواهای مذهبی بیشتر شده بود. در جبهه برای تجهیز و تشویق روحیه نفرات از مارش های نظامی و نواهای مذهبی استفاده می شد . انسان هایی که دائما در حالت ترس و اظطراب به سر می بردند و امادگی روحی و روانی خاصی بر اساس شرایط پیش اماده پیدا کرده اند با تمام شرایطی که عنوان می کردند از جان گذشته و فدائی هستند اما هنوز رشته هایی از وابستگی در وجودشان موج می زد – بالاخره دل کندن سخت است . از ان طرف همیشه اهنگ ها ما را به دنبال خودش می کشاند و حتی این جمله گفته شده که زمین اهنگی دارد اگر گوش شنوایی باشد – صدای یک پرنده – شر شر آب این ها همه نغماتی هستند که در روحیه شما تاثیر گذار است. به عبارتی دیگر همه ی ما می دانیم که غذای روح موسیقی است.

با این شرایط از موسیقی در جبهه ها استفاده می شد اما موسیقی همکاهنگ با محیط جنگ – محیط انقلابی و اسلامی.
گرایش درونی رزمنده هابیشتر به چه سبکی از موسیقی بود؟

رزمنده ها عموما از درون همین جامعه بیرون امده بودند به خاطر جوان بودن ان ها موسیقی برایشان ارزش بیشتری هم داشت اما باز هم تحت شرایط روحی انقلاب و دفاع مقدس قرار گرفته بودند معمولا در آن شرایط آهنگ ها هر چه ضربی تر و پر تحرک تر بود بیشتر با روحیه آن ها سازگار بود نا گفته نماند یک سری از رزمنده ها به خاطر شناخت بیشتری که از موسیقی داشتند با موسیقی سنتی بیشتر رابطه بر قرار می کردند به یاد دارم همان موقع آهنگ هایی که با صدای آقای محمد رضا شجریان خوانده شده بود طرفداران زیادی داشت و در آن حال و هوا به دل ما می نشست.

مطلبی را عرض کنم هر شخصی که به هر نحوی وارد جنگ و جبهه شد در نوبه ی خود انسان محترمی است اما همه به یک اندازه به آرمان های موجود اعتقاد نداشتند – همه با اموزه های خالصانه ی وطن پرستی نمی جنگیدند به همین دلیل باید توجه کنیم مجموعه ای از تمام گرایشاتی که در سطح جامعه موجود بود به وسیله ی این افراد وارد جبهه شده شده بود.

خیلی ها به صدای آقای اهنگران گوش می دادند – خیلی ها موسیقی سنتی می شنیدند و تعدادی هم هنوز نغمات ساخته شده ی پیش از انقلاب را زمزمه می کردند مانند ترانه ها ی فرهاد – فریدون فروغی و....

رزمنده هایی که از شمال کشور به جبهه آمده بودند آهنگ های محلی خود را زیر لب زمزمه می کردند.

در کل رزمنده های شهرستانی بر اساس شرایط جغرافیایی محل سکونت خود بیشتر با موسیقی محلی زمان خود ارتباط داشتند بیشتر اهل موسیقی بودند زیرا همواره با طیف خاصی از موسیقی درگیر بودند. و جالب است بدانید از نظر من شنونده اکثرا صداهای رسا و خوبی داشتند به خصوص دوستان لرستانی – شیرازی . تمام این نجوا ها همه به خاطر این بود که سختی و مشقت جنگ کمتر احساس شود.
سوالی دارم و دوست دارم جواب صادقانه دریافت کنم چون همیشه وقتی این سوال مطرح شده پاسخ آرمانگرایانه شنیده شده و ان این که واقعا موسیقی در روحیه رزمنده ها و بعدها در روحیه اسرا تاثیر مثبت داشت و باعث تسکین رنج ها ی ان ها می شد؟ یعنی اگر موسیقی را از آن محیط حذف می کردی کمبودی احساس می شد یا که بعضی اوقات موسیقی پخش می شده – ترانه ای زمزمه می شده – نوحه ای خوانده می شده و توجهی سطحی را به خود جلب می کرده؟

ببینید از نظر روانشناختی هیچ کس منکر اثر موسیقی بر روان انسان نیست . از طرف دیگر شرایط است که انسان ها را می سازد شاید در محیطی عادی شنیدن یک نوحه هیچ تاثیری بر شما نگذارد اما در شرایطی که زیر اتش باری دشمن هستید – دوستتان زخمی شده – سرنوشت شما نا معلوم است – شاید شنیدن یک نوحه چنان انرژی در شما ایجاد کند که غیر قابل تصور باشد. برای همین است که ما در شرایط آموزش نظامی می بینیم که با نواختن مارش های نظامی که اکثرا ضربی هستند سربازان را به حرکت و جنبش در می اورند. در جبهه ها هم دقیقا همین امر صدق می کرد که با ذکر مصیبت هایی که بر پیشوایان ما در طول تاریخ رفته بود مانند واقعه دشت کربلا - یاداوری آن ها از یک طرف ما را تسکین می داد و طرفی دیگر ما را تجهیز می کرد. یک عمل خیلی حساب شده بود که با استفاده از موزیک و مارش های نظامی این حالت را در ما ایجاد می کردند و به نحو مطلوب هم از ان بهره برداری می کردند.

چون سوال صادقانه از من شد دوست دارم صادقانه جواب دهم که هر کس در جبهه بود می ترسید و شما هم نباید توقع داشته باشید که یک پسر 19 – 20 ساله چشمش را ببندد و بگوید نه من نمی ترسم – من خودم هم می ترسیدم و با دوستانم هم که صحبت می کردم ان ها هم ترسیده بودند. فشار روحی که در این موقعیت به ما وارد می شد – هیجانی که به ما دست می داد – خشک شدن لب و دهانمان در همان دقایق اولیه با شنیدن همان نوا ها و سرود ها 60% این اظطراب و هیجان فروکش می کرد.

حالا می خواهیم کمی از زمان اسارت شما صحبت کنیم . از اردوگاهی که شما چند سالی در آن زندگی کردید و حتما در آن شرایط بی امکاناتی اسارت موسیقی هر چند سطحی در میان شما وجود داشته. میدانید که در سال های اولیه انقلاب و جنگ موسیقی حرام اعلام شده بود و حتما در زمان اسارت شما متعصبینی وجود داشتند که نسبت به قضیه استفاده موسیقی در اردو گاه اعتراضی داشته باشند ان ها چگونه برخورد می کردند و شما چگونه پاسخ می دادید؟

اسارت و اردوگاه یک شرایط مبهم و گیج کننده برای همه ما بود . انسان هایی که دران شرایط قرار گرفتند بیشتر به دنبال پیدا کردن خودشان بودند . چون زیر نظر دشمن قرار گرفته بودیم تعداد خیلی زیادی بر این امر معتقد بودند که ما باید به عنوان نماینده کشورمان و ملتمان چیزهای ا باید از خودمان بروز بدهیم که در شان این ملت بزرگ است و از یک سری عادت ها و رفتارهایمان باید صرف نظر کنیم که تئوری قابل قبولی بود. اما سرکوب کردن یک سری مسائل بیش از حد بود. تعصب کور نشان دادن – برخورد های سخت بایک دیگر – تهدید هایی که وارد می کردند چرا که یک گروهی با یک تم و مایه مذهبی خودشان را در راس قرار می دادند و فکر می کردند ان ها تنها کسانی هستند که می فهمند. در نقطه ی مقابل آن را هم داشتیم- یگ گروه غیر مذهبی و ان هم فکر می کرد کاری که خودشان انجام می دهند صحیح است.

و این اقلیت فکرمی کردند باید اکثریت را به دنبال خودشان بکشانند و دیگران هم از ان ها اطاعت کنند. با این اوضاع از طرف نقطه ی مقابل مقاومت می شد و این مقاومت ها با ظرافت خاصی انجام می شد چون نمی خواستیم درگیری ما برای دشمن نمود پیدا کند و متوجه شود که بین ما چند دستگی وجود دارد.

یکی از مخالفت های متعصبین همین موضوع بود که شما فرمودید : آن ها با هر گونه اواز خواندن – موزیک زدن و زمزمه کردن مخالف بودند اما در این شرایط سخت پر کردن 24 ساعت وقت واقعا یک هنر بود برای این که شما دائما زیر هجوم افکار شکست بودید و این ها مسائلی بود که هیچ وقت برایمان قابل حل نبود. گاهی اوقات واقعا واجب بود که از ته دل نجوایی بکنی و اگر این کار را نمی کردی منفجر می شدی. حالا مسئله فرق کرده بود زیرا نوع مبارزه کردن فرق می کرد و این نجوا کردن دیگر به شکل دعا و نوحه جواب نمی داد – شما در یک شرایط گسست قرار گرفتی و در شرایطی قرار گرفتی که شما را مبهوت کرده و دیگر نمی توان انتظار داشت که با همان نواهای قبلی شما را سر حال آورد و به شما تعادل روحی بخشد و در این جا بود که هر کس خودش باید گلیمش را از اب بیرون کشد . شرایط به جایی رسیده بود که اگر یکی نوحه می خواند می گفتند دیگر بسه خودمان به اندازه کافی غم و غصه داریم و یکی اگر اوازی می خواند می گفتند در این موقعیت مثل این که خیلی خوشی ؟! اما نکته قابل توجه این است که هر دو آن ها دنبال یک چیز می گشتند و ان چیزی جز آرامش نبود و هر دو گروه هم حق داشتند و این مسئله در سال های طولانی اسارت به تعادل رسید و هر دو گروه با هم به تفاهم رسیدند که چه وقت باید نوحه را خواند و چه وقت ترانه را و کی سرود انقلابی .

اسیر یعنی : نا معلومی – یعنی نا آگاهی – یعنی بی آیندگی و در این شرایط که ما مجبور به زندگی کردن در لحظه بودیم فقط نوا ها به ما آرامش می دادند - گاهی نوحه – گاهی ترانه و گاهی ..... بعد از شکنجه تنها چیزی که باعث می شد بتوانیم سوزش های زخم ها را تحمل کنیم فقط زمزمه کردن بود .
آیا از موزیسین ها هم اسیر داشتیم؟ منظورم از موزیسین - موزیسین های حرفه ای است؟

بله - من می توانم آقای افشار را مثال بزنم که در سطح خیلی بالایی آهنگ سازی می کردند که فکر کنم هنوز هم مشغول فعالیت هستند و دوستان دیگری هم بودند که من اسمشان در خاطرم نمانده.
اگر یک اهنگ ساز در بین شما اسیر بود چگونه اهنگ ها را به خاطر می سپرد؟ آیا ان ها را نت می کرد؟

بله – نت ها را به طور مخفیانه روی درب یا دیوار می نوشت .
تا جایی که من مطلع هستم ان جا هیچ امکاناتی در اختیار نبوده با چه وسیله ای آن ها می نوشتند؟

این گونه مثال بزنم که در آن جا خودکار حکم یک فاتوم اف 14 را داشت ! یعنی ممنوع بود و اگر می گرفتند شدیدا مجازات داشت. ولی از طرفی هم نیاز و احتیاج پدر ابتکار است باور کنید در این شرایط ما همه وسایلی داشتیم و همه چیز را فراهم می کردیم. با دوده زغال و روغن - جوهر می ساختیم با تکه و خرده چوب ها قلم درست می کردیم و روی کاغذ های سیگار می نوشتیم حالا شخصی روی این کاغذ ها احادیث جمع می کرد – یکی خاطرات و تاریخ اسارت را ثبت می کرد – یکی برای خودش لغت نامه زبان درست می کرد و موزیسین و اهنگ ساز هم نت های خود را ثبت می کرد. و جالب است بدانید که همان اهنگ ساز بعد از نوشتن همان نت ها با ابتدایی ترین وسایل مثلا یک تیکه چوب و یک قوطی کنسرو یا یک سطل پلاستیکی سعی می کرد جای نت های نوشته شده را پیدا کند و ان ها را به اجرا در آورد.

نکته جالب تر این که یک سری از دوستان پس از ساخته شدن این سازها با ابتدایی ترین وسایل به صدای ان علاقه مند می شدند و می آمدند و از شخص نوازنده در خواست اموزش می کردند.

ما ان جا در روزها و ساعت های مختلف کلاس های مختلف داشتیم و هر کس هر چه بلد بود به دیگری می اموخت کلاس زبان خارجه – ریاضی – ادبیات فارسی و موسیقی با همان ساز دست ساز .

مسئله مهمی که در آن جا به سرعت رشد کردن انتقال دانش و هنر به طریقه ی سینه به سینه بود.
می دانم در این شرایط سخت امکان چنین کاری نبوده اما اتفاق افتاده بود که دوستان نوازنده با همان سازها ی ابدائی خود به طور مخفیانه به اجرای کنسرت بپردازند؟

بله ما برای مناسبت های مختلف اجراهای مختلفی داشتیم اما در خفا – مثلا به مناسبت دهه فجر سرود های انقلابی اجرا می کردیم – به مناسبت نوروز سرود های محلی و سنتی و شاد اجرا می کردیم . سرود ای ایران اجرا می کردیم – سرود جمهوری اسلامی را با هم می خواندیم که به شدت مجازات داشت چون آن ها نمی خواستند ما پایبند به این بنیاد ها باشیم و ارتباط مان را با این مسائل حفظ کنیم.
شما به سبک و نوع موزیک عرب خیلی آشنا هستید حتی در رابطه با ساز خودم که عود هست با شما صحبت می کردم تمام نوازندگان عود عرب را می شناختید و با نحوه نوازندگی ساز آن ها آشنا هستید – با توجه به صحبت هایمان ارتباط شما با محیط بیرون از اردوگاه کاملا قطع بوده شما چگونه این اطلاعات را دریافت کردید؟

در سال ها ی اول اسارت خود ما استفاده از رادیو عراق شدیدا ممنوع می دانستیم و کسیبه رادیو عراق گوش نمی داد– سران بعث هم استفاده شخصی از رادیو را برای ما ممنوع کرده بودند که مبادا موج رادیو ایران را پیدا کرده و به ان ها گوش کنیم. بعدها یک سری از بزرگان به ما توصیه کردند که از رادیو عراق استفاده کنید و باید قوه تحلیل داشته باشید.

از لحاظ شنیداری: در خلال برنامه های رادیو عراق با هنرمندان و موزیسین ها و صدای ساز ان ها آشنا شدیم و از لحاظ دیداری: اولین جرقه استفاده تلوزیون پس از سال ها به توصیه صلیب سرخ با پخش کردن مسابقات جام جهانی فوتبال برای اسرا آغاز شد . در خلال پخش این برنامه ها موسیقی پخش می شد یا چهره نوازنده ای نشان داده می شد و یا نواختن ساز موزیسینی را پخش می کرد و ما هم از این امکانات استفاده می کردیم و یاد می گرفتیم ما اوایل دوران اسارت روزنامه های عراقی را نمی خواندیم اما بعدها به این نتیجه رسیدیم که می شود از همین روزنامه ها هم یاد گرفت مثلا جشواره ی شعری در عراق بر پا شده بود و در رابطه با این جشنواره در یکی از روزنامه ها که در دسترس ما بود مطالبی نوشته شده بود ما هم آن را مطالعه کردیم و با اسامی و سبک شعری آن ها آشنا شدیم و این اگاهی جدید برای ما خیلی با ارزش بود.

شما در دوران اسارت به صورت انفرادی هم باز داشت بودید؟ در آن جا استفاده از سوئیت شخصی یا همان سلول انفرادی متداول بود – بله من مدت 9 سالی که آن جا بودم بارها در سلول انفرادی بودم .

خودتان درموقع که در سلول انفرادی به سر می بردید چه سرود یا ترانه ای زمزمه می کردید؟

سلول انفرادی ان جا در حد یک کیوسک تلفن بود نه می شد درونش بنشینی – نه بخوابی – نه به طور عادی بایستی و هیچ گونه روشنایی هم نداشت.

شما برای رهایی ذهنی از این وضعیت مجبور بودید کاری برای خود داشته باشید : سوت زدن – زمزمه کردن – ضرب گرفتن روی درب – پا کوبیدن به صورت ریتمیک روی زمین کارهای عجیبی نبود. من خودم بیشتر به دیوار تکیه می دادم و سوت می زدم و زمزمه می کردم – گاهی اوقات هیچ چیز هم نمی خواندی اما صدایی از هنجره خود رها می کردی که تنهایی خود را پر کنی و گذر زمان را متوجه نشوی.

شما آگاه هستید که نوحه از نظر موسیقی شناسان دارای جایگاهی خاصی است. می خواستم بدانم کسانی که در اردوگاه نوحه می خواندند به این امر آگاه بودند که نوحه ریشه ی موسیقایی دارد و در زمان خود جزو موسیقی های مجاز به شمار می امد یا فقط می خواندند چون همیشه در مراسم دینی به این کار می پردازندو اگر روی ملودی همان نوحه شعر دیگری می گذاشتی از خواندن ان دست می کشیدند؟

خدمت شما عرض کنم هنری که بین رزمندها و اسرا وجود داشت تغییر شعر اهنگ ها بود – یعنی می آمدند و یک شعر انقلابی را به یک جک تبدیل می کردند و با همان ملودی می خواندند گاهی شعر همین نوحه ها هم به همین صورت در می آمد. این مسئله یک تفریح به حساب می آمد و هدف از این کار هیچ گونه بی احترامی کردن به عقاید و آرمان های دینی نبود و گاه از خصوصیات نوجوانی و جوانی بچه ها نشات می گرفت. اما کسانی که آن جا نوحه می خواندند به این امر واقف نبودند که نوحه ای که در حال زمزمه کردن ان هستند بر یک دستگاه موسیقی استوار است – دارای لحن است – و دارای اهنگ است . آن ها فقط فکر می کردند که این نوحه اسلامی و مجاز است پس شروع به خواندن ان می کردند. البته کم کم با کلاس های قرانی که ان جا بر پا شد دوستانی که نوحه می خواندند با صوت و لحن آشنا شدند و آگاه شدند که هر چه با صوت بهتر خوانده شود دل نشین تر می شود.

واقعیت این است که مرز بین انسانیت و حیوانیت یک خط است و مرز بین موسیقی خوب و بد هم همان یک خط بیشتر نیست. باید ما قوه ی تشخیص و تحلیل را باید داشته باشیم که بدانیم کدام درست است کدام غلط و کدام توصیه شده و کدام باعث رشد و ارتقاء فکری و فرهنگی ما می شود . مشکل ما این است که عده ای نظرات شخصی خود را وارد این روند می کنند و به جای ارتقاء باعث رکود می شوند . مثلا دوستی که در اردوگاه با لوله ای نی ساخت و شروع به نی زدن کرد اما خود دوستان هم اتاقی ما نی او را شکستند و همیشه برای ما سوال بود که او چه کار خلافی انجام داده؟ در واقع فرق بین ذهن خوب و ذهن بد هم همان یک خط فاصله است.
در دوره اسارت- شما متوجه شدید که آیا در عراق به موسیقی اهمیت داده می شد یا خیر؟ زیرا هر دو کشور – کشور اسلامی بود . در برهه ای از زمان در کشور ما موسیقی حرام اعلام شد و تقریبا به صورت نیمه تعطیل در امد زیرا بر این عقیده بودند که موسیقی به پیشرفت معنوی افراد لطمه وارد می کند که البته بعد از مدتی با فتوای امام خمینی موسیقی ازاد اعلام شد – این نکته برای من حائز اهمیت است که در زمان تعطیلی موسیقی ایران – موسیقی عراق چگونه بود ؟ آیا از نظر دولت و در بین مردم از اهمیت خاصی برخوردار بود ؟

ما عنوان می کنیم که منظور از اموزش تغییر تحول در نگرش انسان هاست که با این تغییر و تحول کار کردها بهتر خواهد شد. و جمله ای وجود دارد که می گویند در کشورهای پیشرفته آموزش شعور است . در کشورهای جهان سوم آموزش شعار است . شما فکر نکنید چون عراق موسیقی را آزاد گذاشته بود موسیقی رشد کرده بود شرایط بهتری داشت. در آن جا هر کس برای سران مملک و به نفع سیستم ان ها موسیقی می ساخت یا شاعری شعر می گفت انسان خوب و بر تری بود در غیر این صورت اجازه پیشرفت ان چنانی نداشت. و این مسئله ریشه در عدم اموزش دارد . در عراق هم موسیقی بود اما موسیقی پیش پا افتاده و در سطح کاباره ای رواج داشت و موسیقی دانان حرفه ای و تحصیل کرده همیشه در فقر کاری به سر می بردند و کسی آن ها را درک نمی کرد.

شما خودتان صحبت خاصی دارید که بخواهید بگویید؟

در رابطه با 8 سال دفاع مقدس و بعد از آن در دوران اسارت آن جور که باید به مسائل فرهنگی و هنری این دوران پرداخته می شد – پرداخته نشده است . شما بروید و ببینید نقاشی های آن دوران چه مضمون هایی داشته؟ بروید و ببینید کارهای دستی چگونه بوده؟ همچنین در رابطه با موسیقی ان دوران – شعر ها ی آن دوران – روش درس خواندن و آموزش – روش زندگی کردن . همیشه به یک تم کلی که در این رابطه وجود دارد اشاره شده ولی هیچ کس به طور تخصصی به تحقیق در این باره نپرداخته . به هر حال این مسائل جزئی از تاریخ ایران است و هیچ گاه نمی توان ان ها را از این تاریخ جدا کرد.

از این که وقت خود را دراختیار ما گذاشتید تشکر می کنم و من را ببخشید که باعث یاداوری خاطرات تلخ شما شدم.

لینک مطلب:www.artmusic.ir/news/show.asp?id=15193

گفت و گو با حميد متبسم در باره ي گروه بزرگ مضراب

2008-07-21T00:49:00.000-07:00

شنبه 18 اسفند 1386

به نام مقام متعال

استاد متبسم عزیز در هفته های اخیر مصاحبه های زیادی با گروه دستان در رابطه با اجرای اخر شما یعنی کنسرت های دستان با همایون شجریان انجام شده و ازطریق رسانه های مختلف در اختیار علاقه مندان قرار گرفته است – اما من مطلع هستم شما به غیر از همکاری با گروه دستان سرپرست گروه دیگری در خارج از کشور هستید به نام مضراب که فقط از ساز های مضرابی تشکیل شده و اکثر نوازندگان ان جوان هستند.

متاسفانه از نظر رسانه ای خیلی کم به این ارکستر پرداخته شده با توجه به این که این کار در خارج از کشور بسیار دشوارست – این مصاحبه گفت و گوی من شما ست درباره ی گروه مضراب و چون مضراب گروه جوانی است دغدغه های جوان های موزیسین را هم برای شما مطرح می کنم لطفا ما را راهنمایی کنید.

1) چطور شد که به فکر تشکیل ارکستر مضراب افتادید؟ ( لطفا یک بیوگرافی کامل از این ارکستر برای ما بگویید)

اگر انتظار دارید که محیط اطراف شما مورد توافق و پسند شما باشد باید شما نیز در آن فعال باشید، یک گیاه به شما طراوت و زیبائی می دهد و از شما نیز توقع نگهداری و آبیاری دارد.هنرجوی موسیقی بخصوص آن که کارش موسیقی نیست نیازمند انگیزه برای ادامه کار است و نمی تواند همیشه برای خودش ساز بزند.

در حاشیه: این درست است که در گروه مضراب بسیاری از جوانان همکاری می کنند لیکن برخی نیز از جوانان قدیم اند.

2) استاد دهلوی در سال 1371-1372 ارکستر مضرابی را در ایران تشکیل دادند که اتفاقا یکی از اعضای گروه دستان در این ارکستر می نواختند و ایشان کسی نبودند جز حسین بهروزی نیا – این ارکستر به علت عدم حمایت دولت تعطیل شد و در سال 1383 دوباره فعالیت خود را اغاز نمود ( این بار با نوازنده های جوان ) و در سال 1384 3 شب در تالار وحدت به اجرای برنامه پرداخت و همین طور در جشنواره ی فجر سال 1384 و باز به خاطر عدم حمایت دولت منحل شد – من نمی دانم شما هم در سال اولی که این ارکستر اغاز به کار کرد در ان می نواختید یا نه؟ اما همواره یک سوال برای من مطرح بوده و ان این که ایده ی گروه مضراب را از ارکستر مضرابی استاد دهلوی گرفتید یا خیر الگوئی شخصی و جدا گانه داشتید؟

- در این که انسان همیشه از آنجائی حرکت می کند که دیگران رسیدند، شکی نیست، لیکن تشابه نام گروه مضراب وارکستر مضرابی اتفاقی ست.و اگر چه در حال حاضر بیشتر نوازندگان این گروه نوازندگان تار و سه تار اند لیکن محدودیتی برای شرکت ساز های دیگر نیست.در نتیجه می توانست نام این گروه هر چیز دیگری نیز باشد.

3) این ارکستر از چند نوازنده تشکیل شده و چه ساز های را پوشش می دهد؟ با مشکل کوک ساز های ایرانی چه می کنید ان هم با این تعداد نوازنده؟ در حال حاضر 26 نفر در این گروه شرکت دارند که شامل نوازندگان تار، سه تار، بمتار، بربط، عود، سنتور، نی، سازهای کوبه ای و خواننده می شود.

- مشکل کوک ساز های ما که تمامی ندارد، لیکن یکی از دلایل متغیر بودن کوک ساز های ما نبود یک کوک ثابت است.من سر کلاس به همه دوستان یک کوک ثابت توصیه می کنم(سی بجای دو )که در مجموع معدل مناسبی ست برای همه ساز های ایرانی.این بدین معنی ست که هنرجویان و خود من نیز در حد امکان هیچ گاه کوک پایه سازمان را عوض نمی کنیم.خود این کمک بزرگی ست برای ثابت ماندن کوک و کم شدن گرفتاری هایش.
4) رپرتوار این ارکستر چگونه تهیه می شود؟ ایا قطعات را خود شما می نویسید و برای ارکستر تنظیم می کنید؟

بله تا کنون بیشتر قطعات من اجرا شده، ولی یکی از بخش های آموزشی کلاس ما پرورش ذوق آهنگسازی ست که نتیجه اش قطعاتی چند از دیگر همکاران این گروه است.بعلاوه بابک کامگار که در هلند درس موسیقی می خواند و رهبری این گروه را بعهده دارد نیز خودش برای این گروه آهنگسازی می کند.
5) مسلما در کشوری چون هلند نوازنده ی سازهای ایرانی بسیار کم است ان هم نوازندگان جوان چون نواختن با ساز ایرانی شیوه های مختلفی دارد مثلا در گروه یک جور باید نواخت در ارکستر که کارها پارت بندی شده جور دیگر آیا این مسئله برای نوازندگان این ارکستر به راحتی قابل درک است؟
بکار بردن کلمه به راحتی راحت است، بهتر است بگوئیم کم کم و با زحمت یاد گرفتند و یا دارند یاد می گیرند.

6) تمام نوازندگان گروه مضراب از شاگردان شما هستند؟

شاید یکی دو تای آنها رسما شاگرد من نبودند.
7) نوازندگان همه تحصیلات موسیقی دارند؟
خیر همانگونه که در ابتدا اشاره شد، غالب این دوستان شغل دیگری دارند و موسیقی را در اروپا آموخته اند.
8) شما در این گروه از رهبر ارکستر هم استفاده کرده اید و ان هم یک رهبر جوان وجود رهبر ارکستر برای چنین انسامبلی اجباریست؟ ایا در پیشرفت کار موثر است؟ تمام نوازندگان که به فنون رهبری آشنا نیستند که بتوانند از ان پیروی کنند؟

در یک گروه بزرگ نوازندگان مشکل شنیدن یکدیگر را دارند و به همین دلیل نیاز به کسی است که همه از او پیروی کنند و سرعت ضرب ها و اندازه نوانس ها را از وی بگیرند. بعلاوه در گروه مضراب همه چیز جنبه آموزشی دارد و بنای کار حرفه ای نیست، از این رو انتظار هم در همین حد است.

9) شما سال ها با دستان کار کرده اید – سال ها اهنگ سازی کرده اید - تدریس- نوازندکی در اثار مختلف و به طور قطع یکی از موزیسین هایی هستید که به گردن موسیقی ایران حق دارید و به پیشرفت ان کمک شایانی کرده اید حال با این همه تجربه چطور حاضر هستید کنار چند جوان کم تجربه بنشینید و با متانت تمام نوازندگی کنید؟ چه احساسی دارید؟ و اصلا چرا این کار را انجام می دهید؟

این استدلال ها عاقلانه ست و با مورد سئوال شما که بازتاب عشق است، هماهنگی ندارد.با متانت ساز زدن اصل است و به این ربطی ندارد که کجا و با چه کسی ساز می زنی، بعلاوه این دوستان از جان و دل مایه می گذارند و با تمام مشکلات از راه های دور و نزدیک دور هم جمع می شوند، در کنار این ها با افتخار ساز نزنی، چه بکنی؟

10) ارکستر مضراب تا به حال در چه کشورهایی به اجرای برنامه پرداخته؟

در چند شهر آلمان و هلند

12) برخورد موزیسین های حرفه ای غربی با چنین ارکستری چیست؟

آنکه تا کنون کار این گروه را با توجه به موارد ذکر شده، شنیده ، دوستان را مورد توجه و تشویق قرار داده.

13) ایا تجربه ی گروه دستان به ارکستر مضراب کمک کرده یا دو عنصر و تجربه ی متفاوت هستند؟

حتما اینطور بوده، من ایمان دارم که تجربه سال ها کار گروهی این همه را میسر می کند، لیکن تجربه بدون دانش کاری از پیش نمی برد.
14) ایا آلبومی از گروه مضراب منتشر شده ؟ و در ایران مانند آثار گروه دستان از گروه مضراب آلبومی منتشر خواهید کرد؟
هنوز شاید زود است که در این مورد گفتگو کنیم.

15) فرض می کنیم یک جوان هلندی به ساز بربط علاقه مند می شود – بربطی تهیه می کند و شروع به نواختن می کند ( البته نمی دانم چگونه می تواند معلم بربط در کشور اروپایی پیدا کند ) بعد از مدتی قطعه نوازی شروع به نواختن ردیف سازی می کند – این جوان اروپایی چگونه می تواند فرق مخالف سه گاه را با اصفهان یا نوا درک کند؟ می دانیم که موسیقی ایرانی در خون ایرانی هاست در نتیجه برای ما ایرانی ها و تقریبا ما شرقی ها قابل درک تر است ولی یک جوان اروپایی چگونه می تواند با ربع پرده هایی که در موسیقی کشورش بسیار نا یاب است ارتباط بر قرار کند؟ به آن خو بگیرد؟ با ان به وجد بیاید؟ و با آن اشک بریزد؟ یاد گرفتن یک بحث است و لی خو گرفتن و زندگی کردن با ان بحثی دیگر . اگر می خواهید مثال بزنید که خب ویولن را هم در همه جا می نوازند باز سوال دارم که ویولن دیگر ساز کشور خاصی نیست متعلق به دنیا ست و در هر کشوری حداقل روزی 100 قطعه کلاسیک پخش می شود و همه کشورها از فقیر ترین تا غنی ترین حداقل یک ارکستر سنفنیک را دارند با توجه به این مسئله موسیقی کلاسیک ملموس تر از موسیقی کشورهای دیگر مثل ایران – هند یا افغانستان است و ارتباط گرفتن مشکل تر. ( نزدیک به 10 سال است که این سوال شخصی من است )

این که این موسیقی در خون ماست را بهتر است که طور دیگری بیان کنیم، شاید بهتر باشد بگوئیم که با ان خو گرفته ایم، بزرگ شده ایم و زندگی کرده ایم.در طرح مسئله موسیقی غرب و ساز ویلن شما کمی پاسخ خود را یافته اید، - با پدیده ای زندگی کردن اصل است.در میان ما ایرانیان نیز هستند بسیاری که موسیقی جزء ناچیزی از زندگی شان است، این گروه که تعدادشان کم هم نیست، آنهائی هستند که موسیقی را به دو دسته غمگین و شاد تقسیم می کنند و موسیقی برایشان فقط یک مصرف دارد.موسیقی پدیده ایست انتزاعی و شما نمی توانید بفهمید که دیگری چه تاثیری از آن می گیرد، به همین دلیل هم نمی توانید بگوئید که غربی ها از موسیقی ما نمی توانند مانند ما لذت ببرند، چرا که نمی دانید چه اتفاقی در درون انها با شنیدن موسیقی ما می افتد.من در این سالها برخورد ها و نگرش هائی در مورد موسیقی مان از همین مردمان اروپا دیده ام که نمونه اش را از بسیاری از همکاران خودمان ندیده ام.این است که عجولانه قضاوت نمی کنم. البته در یک تحلیل عام می توان گفت که موسیقی مانند زبان است که تا آن را نفهمی از آن لذت نخواهی برد، لیکن تنوع این زبان مانند زبان محاوره نیست و مرز سیاسی ندارد و مانند زبان صد در صد ملی نیست.آنچه ما امروز بعنوان موسیقی ایران نام می بریم دامنه اش تا برخی کشور های اروپائی می رسد و تشابه بسیار نیز با موسیقی رسمی اروپا دارد.

17) شما درباره ی اینده ی گروه دستان سخن گفته اید– اما در باره ی اینده ی گروه مضراب خیرآینده ی این گروه به چه شکل است؟
ما کارمان را می کنیم و تا آنجا که توانی باشد ادامه می دهیم.

18) حال که صحبت از گروه مضراب است لطف کنید اسم نوازندگان و دستندرکاران این گروه را برای ما بگویید؟

لیست نوازندگان گروه بزرگ مضراب

تار 1- رامین عظیمیان 2- محسن بنا یی3- محمد طبا طبا یی بم تار 4- سجاد رهنمایی5- سعید خطیر مهر 6- لاله جوشنی سه تار7 - پژمان زاهدیان8- فرزانه جهان میر9- امیر صحرایی10- گیو قلمکاری پور11- بهروز نقی پور 12- آبتین جوان پیکر13- شاهین فتح راضی سنتور14- بهزاد روشن پور بربط15- ساسان عضدی 16- متیو دوپونت نی17- حسین زارع سازهای کوبه ای18- پاشا کرمی تنبک19- محسن نجاتی دف و دایره آواز20- مرسده هاشمی 21- سهیلا فلاحی22- فروز جوادی23- منصوره زرندی24- آذر مشاور25- سونیا کریمی

رهبر: بابک کامگار

19) شما هیچ وقت از تحصیلات موسیقی خود سخن نگفته اید آیا تحصیلات اکادمیک موسیقی دارید؟

من در دانشسرای هنر (روزانه) و هنرستان ملی موسیقی (شبانه) درس موسیقی خواندم، مدرسه غیر رسمی دیگر نظیر خانه ما ن، چاووش، دستان و غیر ... نیز زیاد دیده ام که تاثیرش بسیار بیشتر ازرسمی هایش بود.

20) ارکستراسیون - ساز شناسی و تلفیق هارمونی های شما بسیار عالی و دلنشین است آیا ساز غربی هم می نوازید؟خیر
21) اصولا چند ساز را با هم نواختن خوب است چه ساز ایرانی یا غربی – نظر شما در این باره چیست؟
به نظر من یک عمر و یک ساز، البته من خودم دو ساز می زنم، لیکن گاهی که در مقابل این یکی روسپیدم از آن یکی خجالت می کشم.

22) تحصیلات اکادمیک برای جوانی که حرفه اش را موسیقی قرار می دهد واجب و مفید است؟ یا خیر به طور آزاد هم می تواند به سر منزل مقصود برسد؟

دروسی است که حتما باید خوانده شود و فنونی که باید فرا گرفته شود، در مدرسه یا خصوصی، بعلاوه بودن در محیط سلامت موسیقی عامل رشد و جا افتادن همه این هاست.
23) جسارتا - ما جوان ها برای پیشرفتمان باید رهنما و الگویی داشته باشیم حال از شما سوال دارم شما که در چند شاخه ی موسیقی به طور حرفه ای فعال هستید ( نوازندگی دو ساز تار سه تار _ اهنگ سازی – تدریس ) چگونه به همه ی این کارها میرسید؟ روزی چند ساعت مشغول نواختن هستید ؟ راه و روش نواختن صحیح نواختن چیست؟ اصلا چه کار باید بکنیم؟ ( ما جوان ها واقعا با این مشکلات روبرو هستیم که نمی دانیم چه کار باید بکنیم همه ساز می زنند اهنگ می سازند ولی قدم از قدم موسیقی ایران برداشته نمی شود دست اخر همه ی ما نا امید یا ساز را کنار می گذاریم – یا خود را بی استعداد می یابیم و دچار اوضاع روحی نا مناسب می شویم چرا که هیچ تدبیری برای این موضوعات وجود ندارد

در کار هنر باید کار بسیار کرد و توقع کم.اگر نوزادی را نگاه کنید و انتظار داشته باشید که بزرگ شدنش را ببینید، هیچ اتفاقی نمی افتد، ولی اگر به او برسید و به بزرگ شدنش فکر نکنید سلامت رشد خواهد کرد و رشید نیز خواهد شد.برنامه ریزی شده کار کنید، باید بدانید روی چه موضوعی کار می کنید، تا آنجا که من می دانم بسیاری جوان های نوازنده مسئله اصلی شان شده سریع زدن پاساژ ها و دایره هنر موسیقی را با میدان اسب دوانی اشتباه می گیرند.برای نوازنده شدن فقط نباید نواخت، بلکه باید با تفکر نواخت و متفکر نیز شد. موسیقی باید شما را متاثر کند نه متحیر.البته این ممکن نیست که همه کسانی که درس موسیقی می خوانند موسیقی دان برجسته بشوند، برای آفرینش هنر به جزفراگیری فنون موسیقی نیاز به زمینه های دیگری هم هست که همگان ندارند.بسیاری از کسانی که ساز می زنند فقط نوازنده خواهند شد و آثار دیگران را اجرا خواهند کرد.و برخی نیز در بخش های آموزشی و تئوریک فعال خواهند بود.
24) وضع موسیقی ایران را چگونه می بینید؟ ( از تمام زوایا )

موسیقی در تمام دنیا از حمایت های دولتی برخوردار است، هیچ ارکستر سیمفونیکی در دنیا با درآمد حاصله از کنسرت ها زندگی نمی گذراند.هیچ سالن کنسرتی بدون حمایت های دولتی و اسپانسر های رسمی و غیر رسمی روی پا نیست.موسیقی تنها پدیده هنری ست که شما روز شب را به هر شکل با آن می گذرانید، حتی کسانی که یک پخش صوت ساده در منزل ندارند، ناخواسته شنونده موسیقی اند.کدام فیلم بدون موسیقی؟کدام تصویر بدون موسیقی؟و کدام مراسم شادی و سوگی بدون ترنم آوازی یا سازی گذشته ومی گذرد ؟این هنر مستقل است و مکمل همه هنر هاست ، این هنر دل را از هر گونه پلیدی می شوید، بر علیه خشونت است و صلح می طلبد.درخت تنومند موسیقی را که موجب صفای زندگی شماست، آبیاری کنید
25 ) اگر صحبت خاصی دارید بفرمایید ؟
خیر
از این که وقت شریف خود را در اختیار ما گذاشتید تشکر می کنم

کلاس تنبک نه- کلاس زندگی

2008-07-21T00:41:00.000-07:00

يكشنبه 05 فروردين 1386

به کلاس تنبک بهمن رجبی می رویم- تهران اطراف میدان انقلاب – کوچه ای که حداقل برای هنر جویان مکتب او حس دیگری را بیان می کند.

وارد کلاس می شویم – آموزگاری بزرگوار مشغول تدریس است و بعد از احوال پرسی – با احترام تعارف می کند که بنشینی.

دیوار کلاس او مملو از قاب عکس است – عکس کسانی که می توان ان ها را انسان نامید- انسان هایی که هر یک در زمان خود به نحوی تاثیر گذار بودند- از ارنستو چگوارا گرفته تا وارطان – دکتر امیر حسین آریان پور – امیر ناصر افتتاح – فروغ فرخزاد – احمد شاملو – گلسرخی – صادق هدایت و......

این عکس ها سال هاست که بر دیوار کلاس رجبی نصب شده اند. این افراد کسانی هستند که رجبی اول روی آثار – شخصیت و اعتقادات و رفتار ان ها مطالعه کرده و بعد عکس شان را قاب گرفته و بر دیوار اتاق نصب کرده است.

به راستی کوبیدن قاب عکس به دیوار هم – اعتقاد – اندیشه و استواری نیاز دارد- باید تفکری عمیق داشت که سال های سال –تحت هیچ شرایطی و در هیچ ایامی عکس قاب عکس هایت تغيير نكنند.

هدف از نوشتن این مطالب بزرگ جلوه دادن و بت ساختن از بهمن رجبی نیست چرا که خود او هم راضی به این اقدام نخواهد بود و حتما او هم مانند تمام انسان ها ضعف هایی را در وجود خود احساس می کند

این نوشته ها – در بر گیرنده ی مطالبی هستند که هر کس با چند جلسه رفت و آمد در کلاس رجبی به ان ها پی خواهد برد. پس هدف – باز گو کردن حقایق برای دوستانی است که دوست دارند حقیقت را بیشتر بدانند و گاهی مرور کردن حقایق خالی از لطف نمی باشد. سعی می شود مطالب عامیانه بیان گردد- بی ضرر است هر از گاهی مطلبی عامیانه بخوانیم یا بنویسیم چرا که صداقت و احساس در مطلب عامیانه بیشتر به چشم می خورد تا در یک متن ادبی تمام عیار.

سال ها ست بهمن رجبی یکه و تنها به مبارزه پرداخته- سلاح او – اندیشه ی اوست و یار و همراه او در این راه – تنها خود اوست.

عده ی زیادی در طی این سال ها همراه او شدند ولی در نیمه ی راه بازگشتند چرا که مجبور بودند بر خلاف جهت آب شنا کنند و همچنین مجبور بودند اعتقاد و اندیشه و پاک دامنی پیدا کنند. این مسائل سبب شده که بهمن رجبی به تنهایی به مبارزه ادامه دهد و روزگار را سپری کند.

زندگی رجبی یک زندگی نمادین است و روحیه ی او را می توان با مطالعه ی زندگی روزمره ی او شناخت – او در هر شرایطی خود را استوار نگه می دارد شاید هیچ گاه این مطلب را به زبان نیاورد ولی با مطالعه ی زندگی او این مسئله آشکار خواهد شد چرا که در هر شرایطی هفته ای یک بار به کوه میرود حتی وقتی زانوی آسیب دیده دارد و از زیر عمل جراحی بیرون آمده و کوه نماد استواریست.

بسیار مهربان است- برای مثال: همیشه به شاگردانش توصیه می کند بعد از اتمام کلاس هر زمان به منزل رسیدند به او تلفن کنند تا صحت سلامت خود را به اطلاع دهند و اگر ان ها کم لطفی کنند و تلفن نزنند خود او به آن ها زنگ می زند – آیا این کار به جز مهربانی پیام دیگری در بر دارد؟

به جرات می توان گفت 90% اساتید و معلمان موسیقی کشور اصلا به این مسئله فکر هم نمی کنند چه رسد به انجام این عمل.

به شدت اخلاق مند و پای بند اصول است: به مناسبت روز جهانی زن به تمام هنر جویان خانم خود و حتی مادران آن ها تلفن می زند و این روز را تبریک می گویدو به آن ها هد یه ای تقدیم می کند.

در اجرای ارکستر ملل خود وقتی به عنوان سولیست روی صحنه ظاهر می شود و بعد از نواختن- رهبر ارکستر به او اشاره می کند که بایستد از روی صندلی خود تکان نمی خورد که مبادا صدای تشویق ها بلند تر شود. عادت کرده ایم هر که جلوی ما لفظ قلم تر صحبت کند لباس شیک تر بپوشد و به قولی آب را با چنگال بخورد بگوییم او مودب تر و با شخصیت تر است- اکثرا ظاهر بین هستیم و به جزئیات رفتار انسان ها بی توجه ایم این موضوع یکی از عوامل مهم در کج راهه رفتن ما به شمار می اید.

پوشش رجبی نشان دهنده ی احترام او به ایران و بیانگر مبارزه طلبی او با سلاح اندیشه و بیان وهدف این مبارزه بهبود یافتن اوضاع کنونی ایران است.

رجبی تنهایی را برگزیده- همه از این موضوع سو استفاده می کنند و می گویند خانواده او را رها کرده و به تنهایی سپرده است که این مطلب از بنیه اشتباه است. رجبی دیوانه بار عاشق همسر و فرزندانش است- او خود و روحیاتش را به خوبی می شناسد و همین امر سبب شده که تنهایی را برگزیند چرا که می داند روحیات او با ریتم موجود در خانواده هم خوانی ندارد و به خاطر این که لطمه ای به خانواده اش وارد نشود دورادور با آن ها زندگی می کند و این نشان می دهد بهمن رجبی انسان خود خواهی نیست و از روی عشق و محبت است که به تنهایی ساعت ها را همراه با دوستان و شاگردانش سپری می کند.

کمتر معلمی در جمع شاگردانش همسرش را از صمیم قلب ستایش می کند وبه او به چشم یک انسان روحانی نگاه می کند.

کمتر هنر اموزی ( آن هم در مقام رجبی ) حاضر می شود با جوان تر ها و حتی با شاگردانش کنسرت دهد و این کاریست که رجبی بارها و بارها با افتخار انجام داده است.

او همکارانش را دوست دارد و تمام حرص خوردنش برای حفظ شخصیت فرهنگی – هنری آن هاست- وی آرزو می کند همکارانش به عنوان یک هنر مند در جایگاه بالاتری از یک انسان معمولی قرار گیرند و باعث ارتقا سطح فکری و هنری دیگران گردند و این مسئله ایست که همکاران او هیچگاه متوجه آن نشدندو آن را درک نکردند.

جالب است- همه جا فقط حرف از تند خوئی اوست و تمام محاسن اخلاقی و رفتاری او را نادیده می گیرند؟ !!

دنیای امروز ایران درتمام عرصه ها هر روز با سرعتی باور نکردنی رو به وهم و نا خالصی پیش می رود و برای اشخاص بیدار و اگاه چیزی جز رنج و عذاب وافسردگی تند خویی- چیز دیگری در بر نخواهد داشت.

برای راه یافتن به مکتب رجبی و آموختن مکتب زندگی او بهترین بهانه نواختن تنبک است.

لینک مطلب: www.artmusic.ir/news/show.asp?id=12031

نقدی بر آلبوم دل دار

2008-07-21T00:25:00.000-07:00

آلبوم دل دار با موسیقی ارشد طهماسبی وآواز محسن کرامتی سال هاست از طریق انتشارات ماهور در دسترس علاقه مندان است.

قطعات:

1) هفت ضربی

2) ساز

3) تصنیف هفت ضربی

4) ساز و اواز

5) تصنیف سه گاه

6) ساز

7) ساز و آواز

8 ) تصنیف همایون

9) ساز و آواز

10 تصنیف نیشابورک

با اشعاری از:

حافظ

مولانا

عطار

و نوازندگی :

حمید متبسم تار و سه تار

حسین بهروزی نیا بربط

داریوش زرگری تنبک

ارشد طهماسبی تار

در این البوم توضیح قابل توجهی درباره ی دست گاه راست پنجگاه داده شده که قطعات اولیه این مجموعه را در بر می گیرد.

هدف از نوشتن این نقد بررسی فنی موسیقائی این مجموعه نیست بلکه بررسی احساس ها و عواطف این البوم مد نظر است. چرا که موسیقی ایرانی بر پایه احساس استوار است و همان قدر که نوشتن نقد در مورد ساختار فنی اثر لازم است بررسی عواطف و احساسات نیز جزو واجبات به شمار می آید که متاسفانه کم تر به ان پرداخته شده.

در آلبوم دل دار مسئله ای که بیشتر جلب توجه می کند شعور در آهنگ سازی و نوازندگی است.

حس همبستگی افراد گرمای خاصی را به شنونده منتقل می کند.

از این مجموعه صدای مهربان در عین حال غم گین اما پر تهاجم می شنوید.

تهاجمی قانون مند و در زمان خود از نظر ساز بندی و ریتم ها مدرن.

بشکن ها و اشاره های زنده یاد زرگری در قطعه ی هفت ضربی امید پیروزی را در شما ایجاد می کند.

امید پیروزی نه برای فتح سرزمین های دور بلکه پیروزی در مسیر دل و دلدادگی.

تصنیفی دیگر از این مجموعه با کلام شیوای خود مهر تائید بر این دلدادگی می زند و شما را نصیحت می کند:

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود لیک به خون جگر شود

دراب ها و ریز های پر صلابت ارشد طهماسبی حس تلاش برای زندگی را به نمایش می گذارد و پاساژهای بالارونده به شما سختی های زندگی را گوش زد می کند.

صدای بربط حس آرامش بعد از پیروزی و تلاش را تداعی می کند – آرامش رسیدن به معشوق – زیبا زیستن – زیبا فکر کردن و زیبا دل دادن.

صدای ساز حمید متبسم تفکر را در شما بر می انگیزد – و دارای پیامی شگرف است: شعور ذاتی و فطری آدمیت همراه با صداقت پاک کودکانه که چون چشمه زلال است .

در این اثر احترام به چشم می خورد – احترام به همکار :

تصنیف نیشاپورک به مناسبت بازگشت حسین علیزاده بعد از اقامت چند ساله در آلمان ساخته شده.

احترام – گوهری کم یاب در عرصه موسیقی .

نکته ی حائز اهمیت این است که هیچ ساز کششی در این اثر استفاده نشده و همه ی ساز های ملودیک- مضرابی هستند اما چنان ریز بینانه و با وسواس نواخته اند که شما به هیچ وجه کمبود ساز کششی را احساس نخواهید کرد و هیچ خلائی به وجود نیامده.

همچنین مانند بقیه ی کارهای کرامتی کلمات چه در تصانیف و چه در اواز ها بسیار شمرده – متین و با احساس بیان شده اند و کلام با شنونده ارتباطی صمیمی بر قرار می کند.

و باز جای دارد از داریوش زرگری یاد کنیم که چه زود شکفت و چه زود پژمرد.

تنبکش مرحمی است بر زخم های ما.

لینک مطلب:www.artmusic.ir/news/show.asp?id=16148

مصاحبه با حمید متبسم در برنامه شبی با صاحبان نغمه های ماندگار رادیو پیام

2008-07-21T00:22:00.000-07:00

شبی با صاحبان نغمه های ماندگار

شب گذشته ( 18 / 10 / 86 ) حمید متبسم آهنگ ساز و نوازنده تار و سه تار میهمان برنامه ی شبی با صاحبان نغمه های ماندگار در شبکه رادیویی پیام بود. مطالب زیر حاصل گفت و گوی 4 ساعته ی آقای کاکاوند با جناب متبسم در این برنامه می باشد.

قسمت اول:

آقای متبسم وقتی از شما سوال شد چه اهنگی را دوست دارید که برای شما پخش کنیم فرمودید چکاد پرویز مشکاتیان – بین این همه اهنگی که شما شنیده اید چرا این آهنگ را انتخاب کردید؟

اول این که اهنگ سازی پرویز مشکاتیان همیشه برای من سر مشق بوده و بعد این که دستگاه چهار گاه را خیلی دوست دارم ضمنا این قطعه فخر دستگاه چهار گاه را خیلی خوب بیان می کند.

چند وقت است ایران نیستید؟

سال 1365 از ایران خارج شدم و به آلمان مهاجرت کردم و ماندگار شدم و آثارم را از بامداد تا لولیان همه آنجا خلق شده ولی هیچ گاه ارتباط خود را با ایران قطع نکردم.

در حال حاضر چرا به ایران سفر کردید؟

من 2 هفته در ایران اقامت خواهم داشت همراه با گروه دستان - و مشغول اماده کردن پروژه جدیدمان هستیم همراه با همایون شجریان در ضمن کاری را اماده کردم که نیمی از ان را سال قبل در ایران ضبط کردم به نام: به نام گل سرخ که کل اشعار از شفیعی کدکنی است به همراه گروه دستان با صدای سالار عقیلی.

می خواهیم آثار شما را مروری کنیم:

بامداد همراه گروه عارف 1369 با صدای بیژن کامکار

بوی نوروز گروه دستان 1371 با صدای ایرج بسطامی

نوای دریا 1373 تک نوازی سه تار

ساز نو آواز نو گروه دستان با صدای شهرام ناظری

سه نوازی 1378

مجموعه حنایی سال 2000 میلادی گروه دستان

ضرب تار دو نوازی با بهنام سامانی 2001

شوریده گروه دستان 2002

گل بهشت گروه دستان 2004

ماه عروس گروه دستان با صدای صدیق تعریف

لولیان گروه دستان با صدای شهرام ناظری

کمی در باره ی مجموعه بامداد و قطعه ونوشه که پخش خواهد شد توضیح دهید؟

بنده علاقه ی خاصی به موسیقی ارکسترال دارم به کار تنظیم شده و فکر شده و معتقدم که موسیقی باید این مشخصه را داشته باشد.

همیشه دوست داشتم یک کار برای سه تار و ارکستر و یک کار برای تار و ارکستر بنویسم.

که در اول راه اهنگ سازی این کار را انجام دادم – روی یک ملودی مازندرانی کار شد و به توصیه یک دوست خوب که از شاگردان من بود گفتم شما یک اسم برای این قطعه بگذار و ان هم نام ونوشه را انتخاب کرد که به معنی بنفشه کوهی می باشد.

پایان قسمت اول

شعار انتخاباتی یا سو استفاده از شعر و موسیقی

2008-07-21T00:15:00.000-07:00

سه شنبه 28 اسفند 1386

هشتمین دوره ی انتخابات مجلس شورای اسلامی روز جمعه 24 اسفند 1386 در ایران برگزار شد.

کاندید های این دوره از انتخابات از هفته ها پیش تبلیغات خود را آغاز کرده بودند و از طریق پلاکارت – پوستر- وبلاگ- ارسال پیام کوتاه تلفن همراه – هویت و اهداف سیاسی خود را به اطلاع عموم رساندند.

در یکی از خیابان ها زیر عکس یک کاندید این شعر نوشته شده بود:

همراه شو عزیز

تنها نمانده درد

کین درد مشترک

هرگز جدا جدا

درمان نمیشود

این شعر که از سروده های پرویز مشکاتیان است ( که البته خود او نزدیک به 30 سال این مسئله را پنهان کرده بود و در همان دوران هم این شعر را با نام مستعار منتشر کرد ) با اهنگ خود او و با صدای محمد رضا شجریان توسط گروه چاووش اوایل انقلاب منتشر گردید.

این قطعه برای تمام ملت ایران آشناست – این ملودی حماسی با نوازندگی پر انرژی چاووشیان

در هر دورانی که به گوش هر ایرانی برسد او را وادار به وطن پرستی خواهد کرد.

در این جا روی صحبت من با ان دسته از سو استفاده گران است که این شعر را در زیر عکس خود جای داده اند:

شما می دانید اگر بخواهید پیرو واژه های این شعر باشید چه مسوولیت بزرگی را قبول کرده اید؟

یکی از مفاد مقررات انتخابات که توسط دولت برای کاندید های نمایندگی مجلس تنظیم شده بود امین بودن و داشتن صداقت است.

آیا صداقت فقط به این ختم می شود که به مردم وعده و وعید ندهیم؟

بعد از این که به عنوان نماینده ی مجلس برگزیده شدیم خیابان ها را برای مردم آسفالت کنیم؟

پل های هوایی بهتری بسازیم؟

تعداد بن های کارمندان و کارگران را افزایش دهیم؟

شما که این شعر را ربودید و به صورت شعار استفاده کردید - باید خدمت شما عرض شود ان زمان که این شعر و ملودی سروده – ساخته – نواخته و خوانده شد هدف چند ملیون ایرانی را برای زندگی بیان کرد – برای واژه واژه ی این شعر خون ریخته شد – اشک مادر های فرزند مرده – اشک فرزندان یتیم شده – اشک همسران بی همسر شده در رگ این شعر و ملودی جاریست.

اگر این شعر راهگشای شما برای نشستن به روی صندلی های مجلس است – برای ملت ایران هدف و ارمان آن ها را به همراه دارد.

چاووشیان- ان زمان با ملودی های خود شعار ندادند – با ملت صحبت کردند – هم وطن خود را عزیز نامیدند – گفتند با ما همراه شو – گفتند ما با هم هستیم – گفتند ایران یک خانواده است – درد تو درد ما هم هست – جدایی حرام است و با هم بودن است که عشق و حماسه می افریند حماسه یی در راه آبادانی ایران زمین.

گفتند ما با هم فرقی نداریم – ای نانوا تو نان بپز و به نجارت بده – ای نجار تو نردبان ترقی ملتت را بساز – ای رفتگر تو کوچه های وطن را برای عزیزت گلگون کن – ای راننده چه محبتی از این بالا تر که ناموسمان را سلامت راهی کار و منزل کنی؟ - ای طبیب- دل مادر غم زده مرحمی تجویز کن......

دوست ارجمندی که شعر کاملی را ناقص می کنی و چند بیت ان را به عنوان شعار تبلیغاتی خود انتخاب کردی لطفا تیشه به ریشه ی فرهنگ این مملکت نزن.

می دانی زمانی این قطعه ساخته و نواخته شد که ساز نوازندگان ان را بر سرشان می شکستند؟

ولی آن ها برای شاد کردن دل میهنشان و این که وطنشان بداند چند ملیون حامی دارد این مشقت را به جان و دل خریدند.

من واقعا صادقانه از قوه قضاییه و وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی تقاضا دارم که هر چه زود تر دادسرای ویژه ی هنر – به ویژه موسیقی را تاسیس نمایند تا به این بی حرمتی ها رسیدگی شود.

شعری را بر می دارند – چند بیت ان را انتخاب می کنند – ان را به صورت شعار تبلیغاتی خود در می اورند – بدون ذکر نام شاعر – بدون اجازه گرفتن از شاعر و بدون هیچ دلیل قانع کننده ای.

هدف از انتخاب نماینده اصلاح ضربه های گذشته همراه با اصولی مدون شده است که ستون های میهن پایدار تر شود نه ضربه زدن به هنر و هنرمند.

لینک مطلب: www.artmusic.ir/news/show.asp?id=16439

مواظب باشیم بر زمین نکوبیمش

2008-07-21T00:07:00.000-07:00

شنبه 19 آبان 1386

ما ایرانی ها عادت داریم وقتی یک هم وطن در نقطه ای از جهان موفقیتی کسب می کند با تمام وجود خوشحال می شویم انگار یکی از اعضا خانواده خود این پله ترقی را طی نموده است.

حال شهرام ناظری به عنوان یک خواننده ایرانی صاحب سبک که سالیان سال است در این عرصه مشغول فعالیت است و در اکثر مواقع پیشرو بوده و موفقیت امروز وی ثمره ی همین پیشروی اوست موفق به دریافت بالا ترین نشان فرهنگی هنری فرانسه ( لوژیون دونور) و کسب دکتری افتخاری شده است.

همچنین لقب پاواروتی شرق ( که البته خود او با تواضع بیان کرده که من در این حد نیستم و همیشه مردم هنر دوست مملکتم مرا حمایت کرده اند) به او داده شد.

در داخل کشور هم مقالات مختلفی در این باره نوشته و انتشار یافته است و همه به نوعی ابراز خوشحالی خود را بیان کرده و از او به عنوان یک هم وطن تقدیر کرده اند.

همچنین چند روز قبل کلید شهر خوی به شهرام ناظری تقدیم شد.

و چند هفته پیش صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران همکاری خود را با شهرام ناظری آغاز نمود و...... با نگاهی کوتاه به این نتیجه می رسیم که جایگاه شهرام ناظری در موسیقی ایران ارتقا یافته که این مسئله فی نفسه بسیار خوب و سازنده است اما همیشه و همه جا و در تمام عرصه ها تشویق های ما به طور مقطعی بوده – یک شخص موفقیتی کسب می کند – او را بالا می بریم – تمام ضعف های او را نادیده می گیریم و او را سنبل تمام خوبی ها – تمام استعدادها – تمام زیبایی ها – تمام تکنیک ها قرار داده و دیگران را تشویق می کنیم که راه او را در پیش گیرند تا همیشه کپی برابر اصل او را داشته باشیم !!

و مدتی بعد......

با یک اتفاق کوچک ناگهان .... چنان او را به زمین می کوبیم و از او انتقاد می کنیم که انگار نه انگار این فرد همانی است که ما او را تشویق می کردیم و با او عکس یادگاری می گرفتیم و برای مصاحبه با او از هفته ها قبل منتظر وقت بودیم .

لحظه ای فکر نمی کنیم که او هم انسان است و جایزال خطا. لحظه ای فکر نمی کنیم که شاید خود او دوست نداشته باشد این قدر بالا رود که حالا چنین زمینش بزنند.

در موقع کسب موفقیت - ساعت ها با او مصاحبه می کنیم ولی بعد حتی لحظه ای به او فرصت نمی دهیم تا توضیحی در رابطه با شرایط کنونی دهد و فرد را انگشت نما ی خاص و عام می کنیم .

و اگر بعدا متوجه شویم که او گناه کار نبوده شروع به عذر خواهی می کنیم – سعی در این داریم که دوباره او را به جایگاه قبل باز گردانیم بلکه جبران دل شکستگی او شود اما این کار فایده ای دارد؟

این مطالب بیان نشد تا خدایی ناکرده بگوییم آقای ناظری انسان خطا کاریست و یا قرار است جرمی مرتکب شود یا موزیسین های ما و خبر نگاران همه دیدی منفی دارند. اگر صادقانه این موضوع را بررسی کنیم شاهد خواهیم بود که چنین کرده ایم و چه به سر فرد مقابل آورده ایم. شاید این حرف ها – حرف های خود شهرام ناظری هم باشد که به او فرصت بیان آن داده نشده.

جمله ای وجود دارد که می گویند: پیش گیری بهتر از درمان است. این جمله در تمام موارد زندگی ما کار ساز است .

بهترین عملکرد رعایت تعادل است. و تعادل پدر فرهنگ و پیشرفت ماست.

نتیجه رعایت تعادل : اخلاق مندی و احترام در تمام زمینه هاست.

همه ی ما آرزو کنیم که تمام زحمت کشان همیشه پیروز و افتخار آفرین باشند و به ان ها ثابت کنیم که همیشه حامی صادق آن ها خواهیم بود.

لینک مطلب: www.artmusic.ir/news/show.asp?id=15240

درد و دلی با منوچهر صهبائی

2008-07-20T23:50:00.000-07:00

نامه ی اعتراض منوچهر صهبائی به پیمان سلطانی باز هم سر و صدا به پا کرد نمی دانم چرا اصلا این سخنان به میان آمدو در ابتدای سال نو باعث ناراحتی این دو نفر و جامعه ی موسیقی شد؟

اما به عنوان جوانی که در این مملکت کار موسیقی می کند لازم است چند خطی با آقای منوچهر صهبائی درد و دل کنم.

استاد گران قدر:

شما عمر خود را وقف موسیقی کرده اید و سال های سال رهبری ارکستر های مختلف دنیا را بر عهده داشتید .

اگر من به جای شما بودم افتخار می کردم که اولین سرود ملی ایران را ارکستر ملل اجرا کرده حتی اگر اظهارات شما درست باشد به چند دلیل:

1) به جرات می توانم بگویم ارکستر ملل از معدود ارکسترهای ایران است که تمام نوازندگان و خوانندگان ان جوان هستند.

2) ارکستر ملل اولین ارکستری بود که نوازندگان خود رابدون باند بازی و مافیای موسیقی انتخاب کرد.

تمام نوازندگان با گرفتن تست وارد ارکستر شدند و نکته ی جالب این است که جناب اقای پیمان سلطانی اگر می دیدند نوازنده ئی ضعیف می نوازد ان را در امتحان مردود نمی کردند نت را به او می دادند و می گفتند در ارکستر بنوازد و خود نوازنده وقتی متوجه می شد ضعیف می نوازد در قسمت تنفس تمرین به منزل باز می گشت . مطمئن هستم این کار را کمتر رهبر ارکستری در دنیا انجام می دهد – همه ی رهبران دوست دارند بهترین نوازندگان در کنار ان ها باشد و بدون درد سر به رهبری بپردازند ولی پیمان سلطانی ایستادگی کرد و با جوان ها ماند باز به چند دلیل:

الف) خود او جوان است

ب) خود او نوازنده ی حرفه ایست و سال ها ساز نواخته و تدریس کرده پس درد جوان ها را خوب می داند.

3) کسانی با این ارکستر همکاری داشته اند که با هر ارکستری همکاری نمی کنند و هرجایی ساز نمی زند و اهنگ نمی نویسند کسانی مثل بهمن رجبی و سیاوش بیضائی و باز کسانی به تماشای این ارکستر امده اند که به تماشای هر کنسرتی نمی رودند کسانی مانند محمود دولت ابادی و.....

نمی دانم چرا از روز ازل همه با این ارکستر مخالفت داشتند و دارند؟

من نمی دانم شما نگران اولین سرود ملی ایران هستید یا نگران شهرت خود که چرا کسی جوان تر – ارکستری جوان را رهبری کرد و این قطعه به دل ایران نشست.

اگر نگران خود و شهرت خود هستید که هیچ - اما اگر نگران اولین سرود ملی ایران هستید پس حتما و نا خود اگاه نگران موسیقی ایران هم هستید

اگر نگران موسیقی ایران هستید چند سوال از شما دارم:

چرا درست زمانی که ایران به موسیقیدان احتیاج داشت شما در جمع موسیقیدانان تشریف نداشتید و در یکی از بهترین کشورهای دنیا ارام مشغول رهبری بودید؟

چرا وقتی در ایران آنسامبل زهی نوبان تاسیس گردید و از شما تقاضا کردند روی سکوی رهبری بایستید فرزند خود را به عنوان سولیست انتخاب کردید؟ در صورتی که می دانید در ایران جوان های موزیسین بسیار عالی وجود دارند که می توانستند در جایگاه سولیست بایستند.این در این صورت است که سالانه چند صد نفر از دانشگاه های موسیقی ایران با مدرک نوازندگی فارغ التحصیل می شوند و اغلب ان ها دل سرد موسیقی را رها کرده و به سراغ کار دیگری می روند.

وقتی صحبت از ارکستر ملل می کنید فقط پای رهبر این ارکستر در میان نیست بلکه پای نوازندگان و خوانندگان ان هم در میان است اگر ادعای شما درست نباشد شما به حقوق 70 نوازنده تجاوز کرده اید چرا که این قطعه توسط رهبری پیمان سلطانی و نوازندگی 70 نوازنده جوان به گوش ملت ایرا ن می رسد.

و باز اگر نگران موسیقی ایران هستید چرا فقط روی این قطعه حساس هستید؟ مثلا ارکستر ملل قطعه ای از عارف قزوینی را با سلوی تنبک بهمن رجبی به اجرا در اورد که سولیست این قطعه چون صحبت از خون جوانان ایران بود با پوتین سربازی به روی سن امد و هنگام نواختن 3000 نفر شاهد بودند که به حرمت ایران بغض گلویش را می فشرد.

فکر می کردیم وقتی به وطن باز می گردید از بودن چنین ارکستری در ایران آن هم در این شرایط سخت لذت خواهید برد – ارکستری که خواسته اش نو اوری و حفظ ارزش های موسیقائی است.
با تشکر از شما

لینک مطلب: www.artmusic.ir/news/show.asp?id=16459

گفت و گوی اینترنتی آرپژخیاط تیموریان با دکتر مسعود عطایی شاعر – قصه نویس – اهنگ ساز

2008-07-15T14:16:00.000-07:00

با سلام و خسته نباشید خدمت شما :
آقای دکتر عطایی لطفا یک شرح حال کامل از خودتان برای ما باز گو کنید؟

من مسعود عطایی هستم در پانزدهم فروردین 1322 در شهر ورامین متولد شدم. از همان خردسالی عاشق شعر و موسیقی و داستان بودم به گونه ای که قبل از گرفتن دیپلم از دبیرستان دارالفنون تهران قصه می نوشتم – شعر می گفتم و شناختی قوی از دستگاه ها و گوشه های موسیقی داشتم .

در اوریل 1962 میلادی برای تحصیل پزشکی به آلمان امدم و هم اکنون به عنوان پزشک متخصص زنان در مطب ام مشغول کار هستم.

گزیده ی داستان های کوتاهم به زبان المانی به نام پسرک ورامینی در دسامبر 1990 منتشر شد و با استقبال محافل ادبی آلمان مواجه گردید

اولین مجموعه اشعارم به زبان فارسی ( چکامه های غربت ) در سال 1373 خورشیدی منتشر شد.

دومین مجموعه داستان های کوتاه به زبان آلمانی با نام بر بال های خیال در سال 1995 در نمایشگاه بین المللی فرانکفورت معرفی گردید .

نوول بیراهه های هوس به زبان المانی در سال 2005 به بازار امد.

تا به حال بیش از 50 ترانه و تصنیف ساخته ام و افتخار می کنم استادانی چون جواد معروفی – معینی کرمانشاهی تنظیم و ترانه سرائی بعضی از اهنگ های من را پذیرا شدند.

اولین کاست موسیقی من در سال 1994 با صدای خانم سروش ایزدی با نام ایران زمین من

دومین دیسک موسیقی حاوی هشت ترانه با صدای همین خواننده با نام نوای عشق در سال 1999 عرضه شد.

در سال 2000 میلادی اشعارم با نام شعله های پاییزی منتشر شد .

نشر اختران تهران در سال 1382 خورشیدی کتاب اوایی از اعماق منتشر کرد

و باز همین ناشر در سال 1385 کتاب بسیار سفر باید ... را به بازار عرضه کرد.

که کتاب اول در سال 1383 کاندیدای جایزه ادبی گلشیری شد.

در زمستان 2004 برگزیده های سروده هایم با نام فصل خاموشی انتشار یافت.

بهد از دیسک رد پای زندگی دیسک دلتنگی دومین سی دی بود از سوده هایم که آن ها را خودم دکلمه کردم.
جناب عطایی شما پزشک هستید ولی در عرصه موسیقی فعال ایا این دو رشته مختلف برای شما تناقض ذهنی ایجاد نمی کند؟

به هیچ وجه زیرا شغل پزشکی ( به ویژه در رشته ی تخصصی زنان ) نه تنها با جسم بلکه با احساسات و روان انسان ها سر و کار دارد و جان ماییه هر هنری ( به ویزه موسیقی ) روان و احساسات بشری ا ست .
شما هم در رشته شعر هم قصه نویسی و موسیقی مشغولید . هر کدام از این رشته ها در عرصه هنر برای خود تخصصی محسوب می شوند . چطور به این کار ها هم زمان رسیدگی می کنید؟

پاسخ شما را با یک بیت از حافظ می گویم:

عشقت رسد به فریاد ور خود به سان حافظ

قرآن زبر بخوانی در چهارده روایت

برای هر چیز که شما به ان وابسته و عاشق ان هستید بیشتر وقت می گذارید و به ان ارجعیت می دهید . من از ان زمان که به یاد دارم عاشق ادبیات و موسیقی بوده و هستم .

هنگامیکه در کلاس پنجم یا ششم ابتدایی بودم در تعطیلات تابستانی آن زمان که سه ماه طول می کشید همه ی همکلاسی های من به دنبال تفریح و بازی بودند من خودم را در یک اتاق کوچک حبس می کردم کتاب می خواندم – شعر می گفتم – و یک رادیوی کوچک مونس و همدم دائمی من بود که با دل و جان به ترانه هایی که از من پخش می شد گوش می سپردم با گذشت زمان این علاقه من بیشتر و بیشتر شده است.
با این عشقی که به ایران دارید چطور شد در خارج از کشور زندگی می کنید و در ان جا ماندگار شدید؟

حس کنجکاوی – شور و حال نو جوانی و رهایی از قید و بند های اجتماعی من را بر ان داشت – که ضد خواسته خانواده - برای تحصیل پزشکی از ایران به اروپا کوچ کنم و به مرور زمان به اداب و رسوم فرنگی ها عادت کردم . با انتخاب همسر المانی دارای دو فرزند شدم و مجموعه این شرایط و تحولات سیاسی در کشور خودم مرا به اجبار بر ان داشت که این همه سال در المان بمانم . ولی نیم قرن زیست در کشور بیگانه ذره ای از عشق من به ایران نکاسته و نخواهد کاست.
خود شما کدام یک از شاخه های فعالیتتان را حرفه ای تر می دانید؟ شعر – نویسندگی – موسیقی ؟

خود من نمی توانم به این پرسش شما پاسخ دهم – این قضاوت را باید به عهده ی خوانندگان و شنوندگان گذاشت.
چه رابطه ای میان هنر های شعر – قصه نویسی و موسیقی است ؟

به نظر من رابطه ای تنگاتنگ !

زبان شعر یا قصه یا نظم یا نثر – با هم خویشاوند هستند . به همین علت چه در گذشته و چه درحال بسیاری از رمان نویسان و به طور کل نویسندگان ( گاه تفننی – گاه حرفه ای ) شعر گفته و می گویند .

موسیقی ظریف ترین و زیبا ترین نوع بیان احساسات انسانی است - پس در خویشاوندی قصه و شعر نمی تواند هیچ شکی باشد.
آيا در عرصه نوازندگی هم فعالیت دارید؟

هیچ وقت – و در هیچ سازی استادی نداشتم. نواختن سنتور را خود اموز فرا گرفتم تا ان حد که بتوانم با کمکش اهنگ بسازم.
به کدام یک از دوره های موسیقی ایران ارزش بیشتری می دهید؟

حدودا در سال های 1330 تا 1350 خورشیدی ( البته به نظر من ) زیباترین – جاودانه ترین و ماندنی ترین آفرینش های هنری در زمینه ی موسیقی در این سال ها پدیدار شد .

استادانی چون وزیری – خالدی – صبا – خالدی – کسائی – مجد - ورزنده – تهرانی – تجویدی - بدیعی- شهناز – خرم و پرویز یاحقی باغبانان بی همتای گلزار موسیقی ایران بودند به ویزه در زمینه ی اهنگ سازی ساخته های محجوبی – مهدی خالدی - همایون خرم و پرویز یاحقی ماندگار و تکرار ناشدنی هستند.

نظر شما در مورد موسیقی ایرانی و تحول آن در برون مرز و درون مرز چیست؟

دید من در این زمینه بسیار منفی است . از سال 1357 تا امروز به استثنای چند اهنگ اثری ارزشمند و جاودانه ساخته نشده است.

در ایران اکثر اهنگ ها بی شور و حال – بی رمق و کمرنگ جلوه می کنند. و به خاطر نداشتن ترانه سرایانی چون رهی معیری – نواب صفا – تورج نگهبان – معینی کرمانشاهی –بیژن ترقی اشعار مولانا – سعدی و حافظ را به صورت ناشایسته در ملودی های یک نواختشان زور چپان می کنند و در خارج از کشور ( لوس انجلس ) ترانه های جلف و بی ارزش و مسخره تولید کرده و گوش جوان های ما را به این اثار مبتذل و غیر ایرانی عادت می دهند .

در حال حاضر من در رشته ی اهنگ سازی به جز فرهاد فخرالدینی و پرویز مشکاتیان کس دیگری را نمی شناسم .

ایا در اینده نزدیک اثری برای عرضه کردن دارید؟
بله تا عید نوروز سومین سی دی موسیقی من با نام اتش اشتیاق به بازار خواهد امد. این سی دی که شعر و اهنگ هایش از من است حاوی هشت ترانه می باشد که به شیوه ی نوستالژیک ساخته شده اند.
آقای دکتر ممکن است برای خوانندگان یکی از شهر های خود را انتخاب کنید ؟

بله – با کمال میل چون سخن از موسیقی است مناسب می دانم شعر تازه ای که به مناسبت سال روز در گذشت استاد پرویز یاحقی سروده ام به شما تقدیم کنم.

اعجاز

میان پنجه ی شیرین تو نهفته چه راز ؟که جان من شود افسون ،چو می نوازی سازتو خفته با پر و بالی شکسته در دل خاکزسحر ساز تو ، در آسمان کنم پروازهزار دام فکند ند در رهت دیوانتو را نبود به این حیله های هرزه نیازبه سینه، ساز فشردی و یک کمان در دستدوباره زنده شد آرش به لحظه ی اعجازاگر چه راه تو دشوار بود و پر آشوبولی تو پخته شدی از چنین نشیب و فرازصدای ساز تو شوریده است و کولی وارگهی چو سوز و گداز و گهی کرشمه و نازبه سوی کعبه عبادت کنند اهل طریقبه روی سنگ توسر می نهم به قصد نمازدر آن زمان که رسد ذوق دیگران پایانشکوه ِ گوهر ِ ، پرویز ، می شود آغاز .

مسعود عطائی 2/2 / 2008

چون امکانات فنی ما محدود است و متاسفانه نمی توانیم اهنگی را برای دانلود دوستان روی سایت بگذاریم امکان دارد ادرس وب سایت خود را برای خوانندگان بگویید تا از طریق سایت شما بتوانند به اهنگ های شما دست پیدا کنند و با شما در ارتباط باشند؟

بله – حتما :

www.massoud-atai.com

آقای دکتر عطایی از این که وقت خود را در اختیار ما گذاشتید از شما تشکر می کنم.

لینک مطلب www.artmusic.ir/news/show.asp?id=16271

نقدي بر خواننده سالاري در ایران

2008-07-15T14:11:00.000-07:00

يكشنبه 15 آبان 1384

سایت را نگاه می کردم – چشمم به تیتری خورد که روزهای اجرای ارکستر ملی را در ماه آینده مشخص کرده بود – روی آن کلیک کردم و صفحه ای جدید با توضیحات در مورد این ارکستر روبرویم نمایان گردید: این گونه شروع شده بود: سینا سرلک ارکستر ملی را در آذر ماه امسال همراهی خواهد نمود.

ناگهان برای من سوالی پیش آمد چرا اول اسم خواننده ؟ مگر خون خواننده از نوازنده و آهنگساز رنگین تر است که ارکستر ملی یک مملکت با اسم خواننده آن باید مطرح شود؟ مگر هنر استعداد و ذوقی ا لهی نیست که در وجود هنرمند قرار گرفته؟ پس در هنر والای موسیقی چه فرقی می توان بین خواننده- آهنگساز – نوازنده – رهبر ارکستر – شاعر گذاشت ؟ آیا در وجه درونی کار اینها برترییتی نسبت به هم دارند؟ مگر کار گروهی نیست و همه به یک میزان زحمت نمی کشند؟ و همه راس ساعت مقرر سر تمرین حاضر نشده اند؟ و همه به قدر کافی قطعات را تمرین نکرده اند؟ پس چرا اسم یک ارکستر باید با نام خواننده آن مطرح شود؟ مشکل عمده ای که موسیقی ایران با آن مواجه است خواننده سالاریست. چه در موزیک سنتی چه پاپ و چه راک. این امر باعث شده که مردم فقط خواننده را می بینند و فقط خواننده برایشان مهم است که البته رسانه های گروهی هم بی تقصیر نیستند نمونه اش صدا و سیما در مراسم شادمانی رسمی کشور – یک خواننده را صدا می زنند که یک cd همراه خود اورده کارگردان لطف می کند سی دی ئی را پخش می کند و خواننده هم با کت و شلوار شیک شروع به خواندن می کند چند وقت بعد آلبوم کار بیرون می آید – عکس خواننده با ژست های مختلف در روی جلد و داخل قرار گرفته و اسم آهنگساز در پایین آن کوچک نوشته شده و مردم هم ......

این که از وضع رسانه های گروهی مملکت و این هم وضع کنسرت رسمی این کشور پس تکلیف چیست؟

در این کشور اگر ارکستری در حد عالی باشد ولی خواننده آن مشهور نباشد سالن پر نخواهد شد و کاست و سی دی ان هم فروش نخواهد کرد ولی اگر ارکستری متوسط یا حتی آماتور باشد ولی خواننده آن مشهور باشد تمام بلیت های آن پیش فروش می شود و مردم پشت درب های سالن خواهند ماند. کجای این کار عدالت است؟ مگر یکی از رسالات هنر و هنرمند کمک کردن به برقراری عدالت فرهنگی در جامعه نیست؟ مگر هنرمند نه باید غم خوار جامعه باشد و به پیش رفت فرهنگ آن کمک کند؟ پس چه شد؟ این جملات فقط برای سیاه کردن برگ های سفید کتاب ها به کار می رود؟ این ظلم است. چرا در کشورهای اروپایی برای تک نوازی یک ساز مثلا ویولن منوهین یا تکنوازی گیتار سگوویا یا پاكو د لوسيا – سالن ها حتی بیش از ظرفیت خود پر می شوند؟ فقط برای نوازندگی یک نفر نه هیچ کس دیگر ولی در ایران تا خواننده ای وجود نداشته باشد و مطرح هم نباشد ...... ؟؟؟؟؟

به کارهای ارکستری نگاهی می اندازیم یا حتی ارکسترهای مدرن تر مثلا ارکستر یانی ؟ مگر تمام قطعاتی که آن ها اجرا می کنند خواننده دارد؟ پس چرا در تمام دنیا از موسیقی او استقبال می شود؟ چرا ارکستر ملی ایران یا هر ارکستر دیگر این مملکت باید با نام خوانندگان مختلف خبر اجرای خود را به گوش مردم برساند ان هم در اولین سطر شروع خبر و اولین واژه های جمله. اگر ارکستر ها توانایی اجرایی و جذب مخاطب را بدون مطرح کردن نام خواننده ندارند پس چرا کار می کنند و به قول معروف عکس مار را به جای خود مار به مردم نشان می دهند؟ چرا نوازندگان چیره دست ما همیشه باید ناشناخته تر از خواننده باقی بمانند؟ در صورتی که در هیچ کجای دنیا چنین رسمی اجرا نمی شود چه در کشورهای غربی و پیشرفته و چه کشورهای ديگر. نمونه اش کشور هندوستان. زمینهای سرباز و خالی را برای اجرای کنسرت های خود کرایه می کنند چون سالن با ظرفیت های بالا ندارند چرا؟ چون فلان نوازنده تک نوازی دارد و مردم از تمام شهرهای مختلف به دیدن آن کنسرت می آیند. آهنگ ساز – خواننده- شاعر – رهبر ارکستر همه و همه حلقاتی به هم پیوسته هستند که تشکیل زنجیری به نام هنر موسیقی را می دهند که نشان گر فرهنگ و شخصیت یک مملکت است.

خواننده و آواز هم یکی از آن حلقات است که حق بزرگی بر گردن موسیقی ما دارد و این را نه باید نا دیده گرفت و اگر هم روزی نا دیده گرفته شود به قولی نمک خوردن و نمکدان شکستن است ولی از نظر مقام و منزلت همه مساوی هستند همان طور که ساز و نوازنده ی آن به گردن موسیقی ما حق بزرگی دارد. خدا را شاهد می گیرم که من هیچ خصومتی با خواننده و آواز ندارم و به هر دوی آن ها هم به عنوان یک موزسیین این مملکت و هم به عنوان شنونده احترام می گذارم ولی از مواردی که اشاره شد نه باید به سادگی گذشت چون باعث لطمه خوردن به هنر موسیقی این مرزبوم می شود و مطمئنا هیچ هنرمند با وجدانی راضی به لطمه خوردن هنر مملکتس نیست. امیدوارم اگر جناب آقای سینا سرلک و بقیه خوانند گان کشور این مقاله را مطالعه می کنند از دست من رنجیده خاطر نشوند به این دلیل که تمام مطالب عنوان شده بی قصد و غرض نوشته شده و آن ها را با بزگواری خویش درک نمایند. با تشکر

www.artmusic.ir/news/show.asp?id=6152